Tijd van de Amaryllis

Nog nooit eerder had ik zoveel Amaryllissen tegelijk in huis. De eerste staat al het hele jaar op mijn balkon. De uitgebloeide amaryllis van vorig jaar die weer nieuwe energie heeft opgedaan. Nummer twee is ook een bol. Al enige tijd ligt het in de vensterbank maar behalve het puntje is er nog weinig aan de bol te zien. Misschien maar goed ook want als de bol eenmaal begint uit te lopen is het toch wel verstandig om het ergens in te zetten. Nu ligt ‘ie op zijn kant.

Met een bosje bloemen kwam Amaryllis nummer drie binnen. Ik herkende de bloem eerst niet, tot ik zag dat de drie donkerrode knoppen aan één dikke stengel zaten. Ah! Dat zou wel eens een Amaryllis kunnen zijn. En ja hoor, een paar dagen later werden de knoppen grote bloemen, prachtig donkerrood!

Nummer vier is ook een bloem. Deze is wit. Twee van de vijf knoppen zijn open. Ik hoop de bloem langer goed te houden door de vaas in de badkamer te zetten. In de woonkamer heb ik al een mooie bos bloemen en zo kan ik het wat spreiden. Ik ben benieuwd hoe lang een Amaryllis in een vaas goed blijft.

Plannen voor volgend jaar

Ik heb weer een zadengids ontvangen om zaden, bollen en knollen te bestellen voor volgend jaar. Nu ik bij een andere volkstuinvereniging zit, betekent dit ook een gids van een andere leverancier. Geen Garant Zaden meer maar Zaadhandel Van der Wal. Het boekje bevat minder kleurrijke foto’s maar de keuze uit de soorten zaden maakt dat ruimschoots goed. Bovendien kan ik mijn favoriete oranje cherrytomaat ‘Sungold’ ook hier bestellen.

Het kiezen van de zaden is mijn favoriete bezigheid van het jaar. Het gaat als volgt. De eerste dagen (soms weken) ligt de gids pontificaal op tafel. Zo nu en dan sla ik de gids even open en dan verschijnt er een brede grijns op mijn gezicht. Op den duur wil ik toch wel weten wat voor leuks ik volgend jaar ga zaaien en dan blader ik het hele boekje door. Met een pen streep ik de soorten aan die me wel wat lijken. Omdat ik in mijn enthousiasme steeds her en der wat soorten heb bekeken, begin ik vervolgens weer helemaal voorin. Gestructureerd kijk ik op elke bladzijde of er een soort is wat nog ontbreekt in mijn collectie. Is er een soort (bijna) op dan lees ik de beschrijvingen van alle varianten door en streep ik de leukste aan. (of de leukste top drie)

Enkele weken lang geniet ik van de wereld aan nieuwe zaden die in het voorjaar tot mijn beschikking zal staan. In die fase bevind ik mij nu. De regenboog aan kleuren wortelen, de paarse bloemkool en kleurrijke snijbiet, de variatie in tomaten en al die nieuwe dahlia-bollen! O! Wát een genot! Ik kan bijna niet wachten om ze in mijn tuin te zien groeien.

Binnenkort komt de volgende fase. Die stel ik doorgaans zo lang mogelijk uit. Dat is de fase van het daadwerkelijk bestellen van de zaden en daarbij moeten beperkende keuzes gemaakt worden. De tuin beslaat maar 84 vierkante meter, zaden gaan op den duur over datum, de portemonnee wil ook wat houden en ach, volgend jaar moet er ook nog wat nieuws te kiezen zijn. Van alle zaden zal ik een beperkt aantal daadwerkelijk op de lijst schrijven. Mijn regel daarbij is dat ik elk jaar één echt nieuw soort mag uitproberen.  In rassen varieer ik wel, maar de soorten blijven wel een beetje hetzelfde. Ik zal nóg eens het hele boekje doorlopen en daarna mag het boekje verknipt worden. De kleurrijke foto’s van ‘mijn’ soorten plak ik in mijn tuinboekje, met de beschrijving/tips erbij.

Maar nu nog éven genieten van die onbeperkte mogelijkheden 🙂


www.zaadhandelvanderwal.nl

Yacon laten overwinteren

Het eerste jaar waarin ik een yacon had heb ik geprobeerd hiervan een knolletje te laten overwinteren. De knol begon echter niet meer uit te lopen. Inmiddels weet ik wat het probleem is geweest en ga ik het nog eens proberen. De yacon is namelijk niet winterhard maar heeft wel verschillende middelen om te overwinteren.

Als je de yacon oogst zul je verschillende soorten knollen aantreffen. Dikke knollen, en smalle knollen waar ‘oogjes’ aan zitten. Deze knollen met oogjes kun je apart houden om volgend jaar weer te laten uitgroeien tot een nieuwe plant. Hoewel ik toen wel een smal knolletje had bewaard. was dit een knolletje zonder oog. Juist dat oog is noodzakelijk om de knol weer te laten uitlopen.

De knol moet je overigens wel bewaren in droog zand, anders verschrompelt het.

Een andere manier om de yacon te laten overwinteren is het stekken van de plant. Hiervoor neem je een stukje van de stengel waar nog wat nieuwe blaadjes aan zitten of knoppen. De stengel zet je in het water en na verloop van tijd zal deze wortels aanmaken en uitlopen.

Zo ontdekte ik dat de plant best tegen een stootje kan. Ik heb namelijk pas een week na de oogst een stuk stengel afgesneden en deze is zowaar ook nog uitgelopen. Nu staat het stukje in een potje in de vensterbank en komen er allemaal nieuwe, frisse blaadjes aan. 

Tomatenplant in de herfst

Momenteel vind ik maar weinig tijd of inspiratie om een blogstukje te schrijven. Laat ik zeggen dat mijn aandacht even ergens anders ligt. Bij iets leuks 🙂 In de herfst en winter is er natuurlijk ook minder te schrijven, al zijn er gelukkig nog wel wat planten die inspiratie bieden. Zoals vandaag de tomatenplant.

Ik vind het elk jaar weer een uitdaging om in huis nog enige tijd tomaten te kunnen kweken. Hoewel de kwantiteit niet zo groot is, gaat het me vooral om het zien groeien. Juist een plant die ‘in beweging’ is, is interessant en deze soort groeit het hele jaar door. Het gaat hier om de ‘Sungold’, de plant die oranje cherrytomaatjes voortbrengt. Waar de meeste tomatenplanten na verloop van tijd stoppen met groeien, gaat de Sungold gewoon door. Inmiddels is de plant al tot aan het plafond gekomen en wordt het tijd om de top eraf te halen. Tenslotte moet er ook nog capaciteit zijn om tomaten te kunnen laten groeien. Ik ben benieuwd of ik de top weer kan laten wortelen nu het licht een stuk minder is. Het is het proberen waard natuurlijk!

Sierbonen

Je kunt ze gewoon eten, deze sierbonen. Ik vind ze alleen zo leuk dat ik er graag nog even van geniet. Dus voor ze de pan in gaan versieren ze mijn woonkamer. De fles met druivensap was leeg en zo kon ik twee sierlijke dingen combineren. Met name de kievitsbonen zien er vrolijk uit. O, en ik vind het ook heerlijk om de bonen door mijn handen te laten glijden. Ze zijn mooi stevig en glad. En uit élke boon kan weer een complete plant groeien! Bonenplanten zijn heel leuk om te kweken want ze groeien heel snel.

Zeg… waarom eten we die bonen eigenlijk op?

En dan resten alleen nog tegels

Ik heb zeker nog even gedacht aan Emmies berichtje toen ik gisterochtend maar weer aan de slag ging in de tuin. De tuinkast zou bijna opgehaald worden en dat leek me een goede stok achter de deur om tijdig de tuin helemaal klaar te hebben. Erna zou ik namelijk het gereedschap steeds van huis moeten meenemen. Het weer was gister gelukkig redelijk. Een paar miezerbuitjes, maar de droge dagen ervoor hadden ervoor gezorgd dat de klei iets minder zompig was.

Achterin de tuin was nog een hoekje met veel plantenwortels die ik moest uitgraven. Daarna ging ik gestructureerd van achter naar voren. Zowaar ben ik nog eens aan het spitten… jaja. Doorgaans trek ik het onkruid er liever gewoon uit dan het onder te spitten. Met de natte aarde is dat echter bijna niet te doen. En dus zijn sommige stukken van de tuin provisorisch gespit terwijl andere stukken al netjes onkruidvrij waren.

De laatste kruiwagen met afval maakte een vreugderondje. Oké, de tegels moeten nog opgehaald moeten maar toch voelt het alsof ik nu klaar ben. Het zal wel komen omdat de tegels verhuizen een klusje is dat ik met iemand anders ga doen. Moe maar voldaan ging ik gister naar huis. De klus is geklaard! 🙂

 

Laatste loodjes

De laatste loodjes wegen zwaar. De tuin lijkt aardig leeg, maar moet compleet schoon opgeleverd worden. En dan blijkt daar toch nog best wat werk in te zitten. Nu de aarde zo ontzettend nat is, is het onkruid verwijderen veel meer werk dan in de zomer. Maar ik ben vastberaden om mijn borg weer terug te krijgen en dus moet de tuin helemaal schoon.

Inmiddels zijn alle tegels eruit gewipt en op stapeltjes gezet. Achterin de tuin, naast de kast, is nog een stukje tuin waar teveel wortels in zijn blijven zitten. Verder is het een kwestie van al het onkruid verwijderen en de laatste groente oogsten. Nog even doorbijten en hopen op een paar droge dagen.

De tuin die geen tuin meer is…

Het is geen tuin meer te noemen, het lapje grond waar ik deze week bezig ben. Toch moet er nog wel op gewerkt worden. De tegels opstapelen is het meeste werk niet meer. De klei eraf schrapen zorgt al voor meer tijdverdrijf. Het is vooral het weghalen van de iets te enthousiaste bodembedekker en het onkruid dat altijd maar weer terugkomt.

Vanmorgen was het nat. Het regende niet maar de kleigrond was verzadigd van het regenwater. Bij elke stap die ik in de tuin zette werd ik een beetje groter. Elke keer dat ik de schep in de aarde stak, bleef er meer klei aan hangen. En mijn handschoenen waren helemaal glad en glibberig. Om onder zulke omstandigheden een steeds afbrekende bodembedekker uit de klei te moeten peuteren… ik heb wel eens leukere dingen gedaan. Maar gelukkig ben ik aardig opgeschoten. Ik kon weer twee kruiwagens bij de buren legen en zo langzamerhand komt het einde in zicht. Aan het eind kon ik ook nog wat oogsten: prei voor in de snert.

Mest kruien

Zo langzamerhand leer ik de nieuwe volkstuinvereniging steeds meer kennen. Nog een paar maanden en ik ben een jaar rond lid. Laatst hadden we een vergadering en afgelopen vrijdag werd er mest geleverd. Een boer uit de buurt brengt mest van een potstal. Mooie, zwarte mest dat tot op de parkeerplaats gebracht wordt. Ik had een kuub besteld en begon vrijdagmiddag met het kruien van de eerste zes kruiwagens. Waar ik vaak maar weinig mensen tegenkom in het weekend, was het nu een drukte van belang, gezellig hoor!

Zaterdagmiddag vulde ik de andere zes kruiwagens en aan het eind van al het kruien lagen er twaalf zwarte hopen op de tuin. Dit is heel wat makkelijker dan compostzakken halen bij de bouwmarkt, naar de kassa slepen, naar de auto slepen en van de auto naar de tuin slepen. O, en het is ook nog eens veel goedkoper. Ideaal!

Bomen planten

Ik heb getwijfeld of ik mijn fruitbomen wel wilde verhuizend. Er zit best een risico aan dat de boom het niet overleefd en het uitgraven en planten leek me veel werk. Ik wilde het toch proberen, als ik ze niet zou meenemen zou ik ze tenslotte ook kwijt zijn (helemaal nu er nog geen volgende tuinder bekend is).

Het uitgraven viel me alles mee. De appelboom paste met zijn wortels zelfs nog gewoon in een flinke emmer. De pruimenboom vervoerden we met de wortels in een vuilniszak. De boom moest dus dezelfde dag weer in de aarde gezet worden maar daar bleken we gelukkig ruim de tijd voor te hebben. Terwijl de mannen de aanhanger leeghaalden begon ik met het planten van de bomen.

Met deze nieuwe start wil ik graag wat meer structuur in de tuin aanbrengen. Vooral bij het planten van (grote) vaste planten houd ik er rekening mee. Een  goed begin is het halve werk. En zo hebben de pruimenboom en appelboom een mooi centrale plek gekregen in het midden van de tuin. Er tussen komt nog de pioenroos. Het vak dat ik ervan maak kan verder vaste planten/bloemen bevatten. In mijn hoofd zie ik het al helemaal voor me.