Leven

Tijdens die heerlijke tuinochtend rond de jaarwisseling kwam ik nog wat moois tegen in de tuin. Ik was druk bezig met aarde rondscheppen om onkruid los te kunnen krijgen toen ik wat oranjes zag liggen. Ik dacht eerst aan een stuk touw, met de mest van de boer komt er ook wel eens wat meer mee. Maar toen ik goed keek zag ik dat het een beestje was. Zodra het zich weer had omgedraaid kon ik het bijna niet meer terugvinden. Ik laat jullie graag even meezoeken en turen.

Het bleek niet één beestje te zijn maar het waren er twee. Waarschijnlijk zaten ze lekker weggekropen voor de kou in de dikke klei en stoorde ik ze in hun winterslaap. Ik kon het niet laten om er eentje van wat dichterbij te bekijken, wat een mooi wezentje zeg! Leuk om naast de bijtjes en de vlinders nu ook salamandertjes in mijn tuin te hebben. Ik moest het wel even opzoeken, want zijn het nu salamanders of hagedissen? Gelukkig is dat verschil goed te zien in het gedrag van de beestjes: een hagedis was allang weggesprint in de tijd dat ik mijn camera tevoorschijn haalde.

Tip: twijfel je wel eens of iets een hagedis of een salamander is? Kijk dan eens op deze site van Nature Today.

Resultaat

Het werk van de vorige keer begint ook bovengronds zichtbaar te worden. Toen ik vandaag op de tuin kwam kon ik toch wel een heel duidelijk verschil zien met de tuin van de buurman. Niet alleen bij de buurman maar bij heel wat tuinders staan er grote plassen water in de tuin. Maar de plas op deze plek is verdwenen.

Elders in de tuin kan ik ook nog aan de slag, bij de pruimenboom en in het stuk met de bessenstruiken blijft het water ook staan. Deze plek is helaas wat lastiger te bereiken, een gat graven gaat niet zo tussen de wortels van de boom. Maar goed, ook daar komt wel weer een oplossing voor.

Vandaag had ik wat minder tijd dus ben ik maar lekker gaan onkruid trekken. Er groeit één of ander gras tussen de bessenstruiken dat zich met lange slierten verspreid. Welke soort gras het is weet ik niet, maar ik weet wel dat ik het graag kwijt wil. Het wordt dus zorgvuldig afgevoerd. Erna probeer ik de grond iets losser te maken en strooi ik royaal kalk tussen de struiken. En zo kon ik al werkende heerlijk een uurtje van het schitterende weer genieten.

Winterklussen

In de winter ga ik graag aan de slag met de wat grotere klussen. Dit jaar zijn er genoeg winterklussen, maar niet alles is mogelijk. Zo is het te nat op de tuin om de tegelpaden goed te gaan leggen. Gelukkig blijven er genoeg klussen over om even lekker in de frisse buitenlucht aan het werk te gaan. In de week van kerst en oud&nieuw had ik zowaar drie keer de mogelijkheid om in de tuin bezig te gaan en zo kon ik lekker even doorpakken.

De eerste ochtend besteedde ik aan het rooien van de appelboom. Twee verhuizingen in 2 jaar kon deze appelboom helaas niet aan. Niet gek, een boom kun je beter niet verplanten, maar soms is het even niet anders. De boom is ziek geworden en voor de zekerheid heb ik de dode stam en takken maar afgevoerd.

Aan de rand van mijn tuin, bij de sloot, staat echter ook een appelboom. Tenminste, ik vermoed dat het een appelboom is. Het afgelopen jaar hebben er echter geen vruchten aan gezeten. Dus trok ik mijn stoute schoenen aan en heb ik de boom een flinke snoeibeurt gegeven. Ik ben benieuwd of dit het komende jaar resultaat zal opleveren.

Op sommige plekken in de tuin blijft het water lang staan na een regenbui. Vorig jaar hebben we een aantal gaten gemaakt met de grondboor en turfmolm in de gaten gegooid. Het lijkt wel wat te hebben geholpen maar ergens halverwege de tuin bleef alsnog een flinke plas staan. Voor de volgende middag had ik dus ook alweer een klus bedacht.

Met de grondboor maakte ik midden in de plas een gat en deze vulde ik met het snoeiafval van de gezonde appelboom. Ik propte er nog wat geplukte klaverblad in (organisch materiaal, lees meer hierover elders op mijn site) en hoop dat het water daar wat beter gaat zakken. Het resterende snoeiafval wilde ik in een kuil aan de rand van de tuin gooien. Toen ik echter ging graven stuitte ik op zo’n 20 cm diepte op de rand van een plastic emmer. Ah! Plastic laat in ieder geval geen water door, al leek het vooral náást de emmer te blijven staan. Het gat moest nog heel wat dieper om de emmer uit te kunnen graven. De dikke natte klei zorgde voor vacuüm waardoor ik de emmer er maar moeilijk uit kon trekken.

Het was lekker weer en ik genoot erg van het buiten bezig zijn. Uiteindelijk is het gelukt en kreeg ik er een zeer modderige emmer bij. In de kuil bleef al flink wat water staan. Het gaf precies aan waar het niet goed weg wilde lopen. Middenin de kuil boorde ik weer een gat met de grondboor waar weer wat snoeiafval in kon. De rest van de takken konden in de grote kuil. Met nog een emmer geplukte klaver werd de kuil nog wat voller. Daarna kon alle aarde weer terug. Aan het eind van de middag zag je niets meer van alle arbeid. Ik hoop dat het onder de grond wel het effect heeft van een betere doorlaatbaarheid. Organisch materiaal werkt als een spons en zal in droogte water beter vasthouden en bij veel regen het water beter door laten. Of het nu genoeg is, is alleen nog even de vraag. Ik heb in ieder geval een middagje lekker ‘gesport’.

Nat

Ik schreef gister dat ik laatst de kist geverfd had. Op de verpakking van de rubberseal stond dat je het niet moest verwerken onder de 5 graden. Nou, gelukkig was het die woensdag warm genoeg. Maar blijkbaar was het die nacht toch wat te koud. Zo kwam ik drie dagen later even op de tuin en bleek een deel van de kist nog nat te zijn. Weer mijn vingers onder de rubberseal 😀

Gelukkig kwam er nog een zonnige dag tussendoor, want nóg een aantal dagen later bleek de seal toch helemaal droog en mooi zwart te zijn geworden. Klaar voor de regen!

Een nieuwe laag

De kist op mijn tuin moest hoognodig opnieuw geverfd worden. Twee jaar geleden heb ik de kist bewerkt met een bepaalde rubberverf om de kist waterdicht te maken. Het heeft goed geholpen, maar na twee jaar in weer en wind begint de boel behoorlijk te slijten. Op sommige plekken kon ik het kale hout al zien zitten. Bovendien kwam ik een flinke plas water tegen toen ik een plastic zeil van de bodem van de kist haalde. Tijd om de rubberseal weer aan te brengen.

Maar wanneer dan? Want toen ik dit wilde gaan inplannen liep ik tegen allerlei praktische problemen aan. Sowieso was het niet handig als mijn zoontje mee was, halverwege de schilderbeurt weer naar huis moeten is gewoon niet praktisch. Dus, een zaterdag was het handigst. Maar dan ook graag als het droog is. Daarbij vielen ook al vele zaterdagen af. En de kist moet ook droog zijn, dus de dag ervoor zou het ook niet mogen regenen…

Jullie begrijpen dat het een tijdje heeft geduurd voor het een geschikt moment was. Het was op een woensdag toen mijn zoontje een nachtje uit logeren was en ik terugkwam van een vriendin. Ik had nog 1,5 uur voor het donker werd. Het moest dus wel even heel snel. 😀

De rubberseal die de kist waterdicht moet maken is hele dikke verf en je moet het ook vooral erg dik aanbrengen. Dat maakt dat het schilderen heel snel gaat. Om te voorkomen dat mijn handen helemaal beverfd zouden zijn met rubber had ik handschoenen meegenomen. Toen ik het deksel van de pot afpeuterde kwam de eerste rubberseal al op mijn vingers terecht. O ja, die handschoenen… Nou ja, met natte vingers in je handschoenen heeft niet zoveel zin natuurlijk, straks maar dan. Tegen de tijd dat het eerste ‘knoeisel’ droog was, zat er al weer wat op mijn vingers. Bovendien zag ik de handschoenen nergens meer liggen.

Thuis had ik bedacht dat ik vooral het deksel van de kist moest verven maar toen ik op de tuin kwam zag ik al dat ik op zijn minst ook de voorkant en de linkerzijkant onder handen moest nemen. De kist moest twee keer geverfd worden met minimaal 10 minuten droogtijd er tussen. Met zo’n groot oppervlakte kon ik dus meteen door naar de volgende laag.

Ik had tussendoor zowaar zelfs eventjes tijd voor een bakje koffie. Ik moest het zittend op een stapel tegels opdrinken want ik kon de stoel niet uit de kist halen. Hoewel mijn vingers inmiddels al aardig onder de rubberseal zaten deed ik toch nog een poging om ze “schoon” te houden. De handschoenen lagen zeker ergens onder de kranten verstopt.

Tegen de tijd dat ik klaar was met de tweede laag was het al schemerig. Er was nog een klein beetje verf over en als ik nog tijd had gehad had ik nog wat ruimte gemaakt om de achterkant van de kist nog wat bij te werken. Maar die tijd was er niet meer. Snel alle spullen maar bij elkaar pakken dan. De handschoenen lagen niet onder de kranten. Ook niet bij de fiets of op de fietstas. Hmmm. Waar die toch gebleven waren… In no-time had ik alle spullen in de fietstas gestopt en kon ik naar huis. Tegen de tijd dat ik op de fiets zat brandden de straatlantaarns. Precies op tijd klaar!

Thuis kon ik nog flink schrobben op al die rubberseal die op mijn handen terecht gekomen was. De handschoenen bleken al die tijd gewoon in mijn jaszakken te zitten.

Samen naar de tuin

Het is vandaag heerlijk weer en ik ben net terug van de tuin. Met mijn zoontje van inmiddels bijna 6 maanden in de wandelwagen maakten we de wandeling naar de volkstuin. Terwijl hij met zijn Apie lag te spelen en er tevreden geluidjes uit de wagen kwamen kon ik mij heerlijk ontspannen in de tuin. Anderhalve week geleden heeft mijn man de jaarlijks geleverde mest naar mijn tuin gekruid en nu mag dat allemaal netjes over de tuin uitgeharkt worden.

Zaterdag was ik al lekker bezig geweest en met deze ochtend erbij is er alweer flink wat werk verzet. En dat lekker ontspannen in de zon!

Richting de winter

Er is alweer heel wat veranderd in mijn tuin sinds mijn laatste berichtje. De groene oase verkleurd steeds meer naar geel. Het tuinseizoen is bijna ten einde, er staat alleen nog prei in de tuin en onkruid.

En zelfs dat onkruid wordt al wat minder nu ik de afgelopen week twee keer even flink aan de slag kon. Het plannen van het tuinieren gaat wat lastiger nu ik niet alleen afhankelijk ben van het weer en mijn eigen tijd, maar ook nog van het ritme van mijn zoontje. Het komt er momenteel op neer dat ik het beste kan gaan als mijn man thuis is. Afgelopen week kon ik twee keer even lekker aan de slag en ik kan zien dat er weer wat orde komt in de tuin. De kas is netjes op orde gemaakt en de twee laatste meloenen zijn ook opgegeten. Het was een groot succes, die meloenen in de koude kas. Dat ga ik volgend jaar zéker weer zaaien!

De bieten deden het dit jaar slecht. De complete oogst zorgde voor ongeveer 5 porties. Waar het precies aan gelegen heeft weet ik niet, ik vermoed dat ze teveel last hebben gehad van de droogte. Daarnaast moet ik de kwaliteit van de aarde van mijn nieuwe tuin nog wat leren kennen. In de ene soort aarde groeit een groente nu eenmaal beter dan in een andere. In mijn allereerste volkstuin, stevige kleigrond, deden mijn rode bieten het ontzettend goed. In de tweede was het maar matig, een mengsel tussen zand en kleigrond. Deze tuin heeft ook weer kleigrond, maar de grond is enigszins dichtgeslagen, dat kan ook meespelen. Volgend jaar gewoon weer proberen.

Inmiddels is zoonlief weer toe aan een fles. Later maar weer meer 😉

Weer aan de slag

Inmiddels ben ik weer aardig hersteld en kan ik weer lekker zelf in de tuin aan de slag. Met het warme weer en de regenbuien tussendoor is alles explosief gegroeid. Het onkruid groeit overal en ik sta te popelen om aan de slag te gaan. Met zo’n kleine hummel is het wat meer plannen en kan ik niet erg lang achter elkaar bezig, maar alle kleine beetjes helpen. Ik geniet er enorm van. Lekker in de buitenlucht met mijn handen bezig. Zoonlief ligt meestal prinsheerlijk te slapen. Zo nu en dan wiebelt de wagen wat heen en weer als hij met de wagenspanner ligt te spelen.

Terwijl ik de bramenoogst pluk betrap ik mijzelf erop dat ik het liedje ‘in de manenschijn’ zit te neuriën.

Zelf even plukken

Afgelopen week was ik voor het eerst zelf even in mijn tuin om wat te tuinieren. Nou ja, tuinieren… het was vooral kijken en me verwonderen over de groene explosie. Ondanks alle foto’s en filmpjes die mijn vriendin me al had gestuurd was het toch een verrassing hoe groen het allemaal was. En o, die bloemen waren prachtig!

Vooral voor die bloemen wilde ik graag even langs. Ik had wat verschillende bloemenmengsels gezaaid in mijn tuin en wilde er thuis toch wel graag even van kunnen genieten. Een bosje bloemen is zo geplukt dus ging ik op de fiets naar de tuin.

Nu, bijna een week later staan de meeste bloemen nog steeds. Vooral het roze bos bloemen vind ik zelf erg mooi. Uit onze achtertuin haalde ik ook nog wat roze bloemen en zo is het een gevarieerd bos geworden. Ook de eerste gladiolen stonden in bloei. Ze staan te pronken in een vaas op de eettafel.

Behalve de bloemen plukte ik ook wat pruimen. Helaas zijn de pruimen dit jaar massaal aangevreten door kleine wormpjes en andere insecten. Van het bakje dat ik plukte bleek er maar één pruim goed te zijn. Afgelopen zaterdag haalden we dus maar pruimen op de markt. Deze waren rijp genoeg voor de jam dus binnenkort kunnen we weer wat potjes vullen.

De eerste boontjes kunnen we deze week ook eten en ik hoop ze zelf te kunnen plukken. Zo langzamerhand begint het steeds meer te kriebelen om weer lekker aan de slag te gaan maar ik moet nog even rustig aan doen. Dan maar beginnen met wat rondkijken en lichte werkzaamheden. Het plezier is er niet minder om!

Hieronder een serie foto’s van de tuin om een indruk te krijgen van mijn ‘nieuwe’ tuin. Als eerste een foto van hoe de tuin eruit zag een week voor de bevalling.

Kort berichtje

Hoi allemaal,

Momenteel is er weinig nieuws op mijn blog te lezen. Gelukkig heeft dat een leuke reden. 2 juni ben ik van een gezonde zoon bevallen. Momenteel kom ik weinig op mijn tuin. Gelukkig is er een vriendin die ook een volkstuin heeft en die heel actief is om mijn tuin netjes op orde te houden. Regelmatig worden we weer verwend met verse oogst uit eigen tuin. De rode bessen zijn allemaal geoogst. We hebben lekker zitten snoepen en de rest zit in de vriezer. Voor als er weer wat tijd is om jam te maken. De tijd van de kapucijners is helaas alweer voorbij, ze waren erg lekker. En de courgettes komen inmiddels flink op ‘stoom’.

Naast al het tuinierwerk en het brengen van de oogst laat ze me ook nog eens regelmatig foto’s zien van hoe het er momenteel uit ziet. Ontzettend leuk. Zo staan er prachtige bloemenveldjes op de tuin, waar begin juni nog enkel wat groene blaadjes stonden. De tomaten beginnen al te kleuren en er groeien zelfs al meloenen in de koude kas. Dankzij deze vriendin kunnen jullie ook weer meekijken.