Mollen

In de tuinen om mij heen staan allemaal ‘zoemapparaten’. Toen ik net begon op dit complex heb ik mij voortdurend afgevraagd wat voor geluid ik toch hoorde. Op een gegeven moment ontdekte ik de apparaatjes en hoorde ik dat het tegen de mollen was. Of de buren met apparaat nog last van mollen hebben weet ik niet. In ieder geval durven ze in mijn tuin wel te komen en graven ze naar hartenlust gangenstelsels. Zo nu en dan ligt er ergens een plantje spontaan verdord op de aarde. Als je de grond aan wilt duwen blijkt er een heel gat onder te zitten. Tsja, dan is het natuurlijk moeilijk om te wortelen voor zo’n plantje. Het verklaart waarom bepaalde snijbiet en bieten niet goed op gang zijn gekomen. Het voordeel was dat er ook geen onkruid groeide. Vorige week ontdekte ik een gangetje. Het ziet er eigenlijk best leuk uit. Alleen jammer van de verdorde snijbiet.

Afgelopen winter heb ik op een markt een aantal bollen gekocht van een plantensoort tegen mollen en woelmuizen. De naam ben ik helaas vergeten maar ik vermoed dat het keizerskroon is. Op vier plekken in de tuin heb ik de bollen geplant maar helaas zijn ze niet opgekomen. De bollen had ik al in de herfst moeten planten lees ik nu. Veel te laat geplant dus. Ik ben benieuwd of ze dan volgend jaar alsnog komen of dat ik nieuwe moet kopen. Even afwachten dus. Met die paar snijbiet en bietenplantjes die verloren zijn gegaan valt de schade nog wel mee.

Naar de stort

Het stond al even op de planning, een ritje naar de stort. Met al het afval dat uit de tuin kwam, de grote wortels van de maggiplant én een groeiende verzameling wortelonkruid was er afgelopen zaterdag voldoende om de rit maar eens te maken.

Samen met echtgenoot gingen we aan de slag om het laatste hoekje van de tuin afvalvrij te maken. Het werd een grote bak vol stukjes plastic. Plastic vergaat niet. Het valt uiteen in kleine stukjes en na verloop van vele jaren heb je héél veel kleine stukjes. Tot de stukjes zo klein zijn dat je ze niet met het blote oog meer kunt zien. Deze stukjes plastic waren groot genoeg om te kunnen zien, maar irritant klein om uit de tuin te vissen. Er zullen er nog genoeg liggen maar het ergste ligt nu op de stort. De stenen waren makkelijker te verwijderen. Er bleken 6 tegels van 40 bij 60 cm onder de aarde te liggen, een bak vol grote en kleine stenen en nog een verzameling aan halfvergane palen. De grote tegels kan ik mooi gebruiken bij de afscheiding van mijn tuin. Aangezien de vorige huurder veel aarde op de tuin heeft gebracht ligt mijn tuin nu hoger dan de tuinen naast mij. Dat maakt het wel eens lastig om de tuin egaal te krijgen zonder alle aarde naar de buren te brengen. Een randje om de tuin zou ideaal zijn. De grove stenen gaan naar het rotsrandje. De rest zijn we nu kwijt. Wat een heerlijk opgeruimd gevoel geeft dat.

Terwijl we nog bezig waren met het opruimen van de laatste spullen kwam er een andere tuinder langs. Of we nog belangstelling hadden voor courgette- of komkommerplanten. Nou… die komkommerplanten kon ik wel goed gebruiken! Ik heb ze dit jaar vanwege de bruiloft en het opbouwen van de tuin niet gezaaid. Maar nu was er precies een plekje vrijgekomen waar de komkommer zou kunnen staan. En zo stond er aan het eind van de klus ook al meteen wat in de tuin.  Ze zijn erg klein, maar met een beetje geluk groeien ze hard genoeg om een mooie oogst te produceren.

Uitgraven

Schreef ik vorige week over het verwijderen van één van de drie maggiplanten, vrijdag was de volgende maggiplant aan de beurt. Ik had de plant al vlak boven de grond afgeknipt en het werd tijd om de wortels uit te graven. Deze maggiplant was de grootste van de tuin en het uitgraven was dan ook een hele klus. Momenteel is het overdag vaak veel te heet om fysiek zo actief te zijn en ik was blij dat ik een keer op een avond ermee aan de slag kon. Desondanks kostte het nog heel wat zweetdruppels. De wortels zaten flink diep en één keer hoorde ik zelfs mijn stevige gereedschap kraken. Maar aan het einde van de avond was de plant uit de grond en lagen, hopelijk, alle wortels ernaast. Wéér een grote tuinklus gedaan.

Rode vruchtjes

De eerste aardbeien zijn verorberd. De paar planten die nog ergens in een hoekje in de tuin staan vertoonden opeens rode vruchten. O ja, wel handig om de aardbeien te oogsten. Het bleek nog mee te vallen, er was er slechts één overrijp. Opeens gaat het hard, twee dagen later is er alweer een hele lading rood. En dat met die paar kleine plantjes. Zelf heb ik helaas een allergie voor de aardbeien ontwikkeld, maar mijn man is er dol op en zo zijn er toch wat aardbeiplantjes in de tuin blijven staan.

Gelukkig mag ik de andere rode vruchtjes van de tuin wél eten, en die zijn zo mogelijk nog lekkerder: de rode bessen. In een struik zitten al hele trossen en de eerste bessen kleuren al rood. Het zou verstandig zijn om er een net overheen te maken, het zou me niet verbazen als de vogels eraan zitten. Maar eerst zal ik het stukje tuin daar nog wat meer op orde moeten krijgen, anders groeien de pispotjes onder het net de struik in en ben ik alsnog mijn oogst kwijt.

Grond ontginnen

Ik voel me soms net een ontdekkingsreiziger in mijn tuin. Er zijn stukken waar de grond nog ontgonnen moet worden. Met name de linkervoorhoek zit vol met stenen, uit elkaar gevallen plastic, tegels (maar dan wel 10-20 cm onder de aarde), gruis en halfvergane palen. Waar het allemaal vandaan komt is mij een raadsel. Het lijkt me dat de vorige huurder ook graag groente verbouwde en geen stenen kweekte. Zou het de reden zijn waarom hij de kist linksvoor in de tuin had staan? Of zou er zoveel puin liggen omdat daar een kist stond zonder bodem? Ik zal het nooit weten. In ieder geval wil ik het er niet hebben en dus ben ik druk bezig om de aarde daar klaar te maken voor beplanting. Vorige week heb ik een vierkante meter vrijgemaakt en daarbij een bak vol stenen verzameld. Balken, metalen staven en gruis mag binnenkort allemaal naar de stort, maar de stenen wil ik gebruiken voor mijn ‘rotsrandje’. Met dit tempo zal het niet lang duren voor ik de hele voorkant kan leggen. En dan stond er ook nog een maggiplant, nummer 3 in de tuin. Eentje lijkt me wel genoeg, dus deze kon eruit. De wortels zitten flink diep en samen met de balken komt de oude bloempot zo wel vol.

Het is een flinke klus, maar het geeft me zeer veel voldoening als ik weer een stukje tuin in gebruik kan nemen, in de wetenschap dat mijn groente niet op een vuilnisbelt groeit, of vlak boven de dikke wortels van de maggiplant, maar gewoon, op redelijke grond. Dit keer heb ik plaats kunnen maken voor tomatenplanten. Ze kunnen mooi gaan groeien terwijl ik stukje bij beetje de rest van de voortuin ga ontginnen.

Schapen

In mijn nieuwe woonplaats kom ik wat meer onder de dieren. Koeien, paarden, schapen, ze staan hier volop. En met de schapen komen er natuurlijk ook lammetjes. Juist die geven het ultieme buitenlevengevoel vind ik altijd. Waar kalfjes tegenwoordig het hele jaar door geboren worden, komen de lammetjes nog steeds in de lente. Het eerste lammetje zien, het horen mekkeren… Ik vind het een van de mooiste geluiden die er zijn.

Laatst fietste ik naar mijn tuin en dan fiets ik een stuk langs de weilanden. Ik zag een schaap lopen en dacht: Er klopt iets niet. Het liep rustig voor me uit over de weg. Ai… ontsnapt. Het leek me handig die even terug te sturen naar zijn weiland dus ik liep naar het hek toe. Nóg een schaap. Van schrik sprong het bij me vandaan, ook de weg op. Het zag er niet naar uit dat de schapen me zouden volgen en het hek openzetten zonder de schapen bij me, zou alleen maar voor nog meer ontsnapte schapen zorgen.

Ik besloot bij een bewoner aan te bellen om te vragen of ze de eigenaar van de schapen kende. Tsja… ze wist in welke auto hij reed maar zijn telefoonnummer had ze nog altijd niet. Maar gelukkig liep ze met me mee en konden we samen op de schapen af. De beesten waren op zoek naar groener gras en gingen bij de buren buurten. Een hek stond in de weg en dat leek me de uitgelezen kans om ze terug te drijven. Helaas, ze wurmden zich onder een hek door en stormden het speelveld op. Grazen of voetballen, wat ze van plan waren weten we niet. Maar het grote hek van het stuk gras kon dicht en dat leek ons de beste oplossing.

Ik ben benieuwd of er nog iemand met ze een balletje getrapt heeft.

Aardappels rooien

Vorige week ben ik aan het aardappels rooien geweest. Jaja, in mei, ik zal zeker de eerste zijn van het complex. Ik kwam geweldig grote aardappels tegen, zulke waarvan je aan één al genoeg hebt voor je maaltijd. Ik vind het dan ook heel bijzonder dat ik zulke dikkerds vorig jaar bij het oogsten niet tegengekomen ben. Je kúnt ze eenvoudigweg niet over het hoofd zien. Blijkbaar wel. Vorig jaar heb ik genoeg aardappels in de grond laten zitten om nog een maand van te kunnen eten. Aardappels rooien is niet mijn sterkste kant.

Dit jaar ga ik maar verder met rooien, al gaan de piepers nu wel bij het afval. Overal komen namelijk aardappelplanten op, het onkruid is er niks bij. Van sommige stukken wist ik dat er nog wat in moest zitten. Vorig jaar was ik druk bezig met het rooien en tegelijkertijd probeerde ik de wortels van de pispotjes uit de aarde te vissen. Op den duur was ik de draad kwijt en wist ik niet meer waar ik precies gebleven was. Als er dan óók nog eens twee weken voorbij gaan voor je weer verder kunt… Nou ja, vandaar dus.

Inmiddels is er weer heel wat gerooid en hopelijk blijven de aardappelplanten nu weg. De phacelia die overal opkwam moet ook steeds meer terrein inleveren. Zolang ik er niks voor in de plek zetten kan mag het blijven staan voor de bijen. Ze maken er druk gebruik van. De rest wordt gerooid, klein gemaakt en over de tuin verspreid. En dan is een stukje tuin heel snel netjes te maken. Wat dat betreft heb ik liever wat teveel phacelia dan aardappels 😉

Een beetje meer roze

De pioenroos heeft de verhuizing goed doorstaan en is inmiddels op zijn hoogtepunt. Met dat warme weer gaat het natuurlijk wel héél snel. Terwijl ik dit stukje typ regent het buiten flink, van de open bloemen zal er morgen wel weinig over zijn. Maar gelukkig, er staat er hier binnen nog eentje in een vaasje.

Bij de pioenroos twijfel ik altijd of ik wat knoppen zal afsnijden. Het probleem is namelijk dat er meerdere knoppen aan één steel zitten en dat de onderste knoppen doorgaans nog lang niet zo groot zijn als de bovenste. Echter, als ik alleen de bovenste knop wil meenemen heb ik maar een steeltje van zo’n 7 cm en dat is wel weer erg kort voor zo’n grote bloem. Meestal wacht ik dus maar af tot er een knop opengaat die een steel voor zich alleen heeft, of tot de bovenste knoppen zijn uitgebloeid en de onderste aan de beurt zijn. En verder geniet ik ervan als ik op de tuin ben. Want o, wat zijn pioenrozen toch mooie bloemen zeg! Zo’n klein knopje dat uitloopt tot een reusachtige bloem, ik sta er elk jaar weer versteld van.

Een bijzondere koolplant

De koolplanten staan in de tuin. Het heeft even geduurd, sommige begonnen al te verkleuren omdat hun potje te klein was, maar inmiddels staan ze allemaal in de volle grond. Netjes onder een net dat beschermd tegen vogels en vlinders. Alleen de slakken trekken zich nergens wat van aan, maar tot nu toe zijn ze op afstand gebleven. Met het vochtige weer van vanavond zal dat wel snel gebeurd zijn dus het blijft opletten.

Dit jaar heb ik paarse bloemkool gezaaid. Dat leek ons wel eens leuk, wat anders dan normaal. Én iets wat je niet in de gangbare supermarkt kunt kopen. Of ze lekker zijn? Geen idee, dat weten we pas als we er een half seizoen voor hebben gezorgd 😉 Ik vermoed dat de smaak weinig anders zal zijn dan de witte bloemkool, maar zeker weten doe ik het niet.

Verder staat er spitskool en rode kool onder het net. Het zijn, op de tomaten na, de enige soorten die ik voor het trouwen gezaaid heb. En zowaar hebben ze alle drukte (en verminderde aandacht voor de plantjes) goed doorstaan. Alleen één bloemkoolplantje vertoont wat rare trekjes. Ik heb het nog nooit eerder gezien en ben benieuwd of jullie het kennen. Er is namelijk één blad dat helemaal rond gegroeid is. Geen plat blad maar een kelkje. Het ziet er bijzonder uit. Jammer dat je zoiets niet kunt bewaren. Maar met een foto op mijn blog blijft het toch een beetje bewaard.

Tomatenplantjes

Er komt steeds meer ruimte in de tuin voor de thuis opgekweekte planten. Met name de tomatenplanten groeien hun potje uit en verlangen naar de volle grond. Met het mooie weer ben ik regelmatig op de tuin te vinden en elke keer gaan er een paar mee in de fietstas. En zo begint het balkon al wat leger te worden en de tuin groener.

Waar de tomatenplanten rijp zijn voor de tuin, moeten andere soorten nog gezaaid worden. Ach, alles gaat wat later dit jaar en dan blijkt het ook wel goed te komen. Door het warme weer halen de laat gezaaide planten de vroeg gezaaide soms bijna weer in. Maar zover is het nu nog niet. In de kweekbak komen de kiemblaadjes tevoorschijn van de boontjes, pompoenen, courgette, zinnia en basilicum. De sla is een koude kiemer en die wil niet zo goed met dit weer. Ach, als de bak verder leeg is kan ik het altijd nog even in de koelkast zetten. En het lijkt me een goed idee om weer één van de slakroppen te laten bloeien en zaaien, het bevalt me goed, die prachtige kroppen sla.