Rabarber

Ik ben beter in het verplanten van een pruimenboom dan van rabarber. Na het verhuizen van 4 rabarberplanten is er nu nog slechts één in leven. Erg jammer want ik houd erg van rabarber.

Vorig jaar waren het er nog twee maar om een onbekende reden is er alsnog eentje doodgegaan. Of beter gezegd: niet meer opgekomen.

Tijd om nieuwe rabarber te kopen. Momenteel moet het meeste online besteld worden maar bij planten is dat niet altijd zo eenvoudig. Bij mijn zoektocht kom ik allerlei obstakels tegen. Zo is er een bedrijf dat de minimale bestelorder heeft opgeschroefd tot 99 euro in verband met corona en de brexit. Zoveel rabarber was ik niet van plan te bestellen.

Een ander bedrijf vermeldt dat de rabarberstekken vallen onder groot vervoer, net als hun fruitbomen, en dat deze ingepland moeten worden om bezorgd te worden. ‘Zelf ophalen is sneller,’ staat er nog bij vermeld. Hmmm, dat klinkt ook niet al te best, tenzij je er in de buurt woont.

Soms hoor ik wel eens dat mensen rabarber zelf zaaien, ik dacht altijd: “Wat omslachtig, je kunt beter een rabarber stekken, dat gaat veel sneller.” Maar ik Ik kom er al achter dat dat toch zo gek nog niet is. Het maakt het vervoer een stuk makkelijker want zaad kan gewoon worden verstuurd per post.

Maar gelukkig kwam er nog een andere oplossing. Inmiddels kunnen we op afspraak een winkel binnen. Mijn man ging voor me op pad en sjeeste in een kwartier door de Intratuin. Het was verbazingwekkend wat hij in dat kwartier allemaal kon vinden. Het waren niet alleen twee mooie rabarberplantjes, maar ook nog eens een paar zakken compost en een heleboel bloembollen voor bijen. En ik meende nog wel dat alleen al het doorlopen van de Intratuin zo’n 10 minuten van je tijd kost. Misschien maar goed ook, dat mijn man voor mij naar de winkel moest. Hij laat zich niet afleiden door prachtige plantjes, aantrekkelijke zaden, handig tuingereedschap en het uitgebreide assortiment aan bloembollen. Waar ik zo twee uur kan struinen tussen de planten (welke afdeling schrap ik als ik maar 15 minuten heb?) kan hij doelgericht het boodschappenbriefje afwerken en er nog een inklapbaar krukje bij op de koop toe nemen. Dat laatste heeft dan weer weinig met tuinieren te maken, maar ons zoontje vind het erg leuk om er tegen aan te gaan staan en zo gezellig te keuvelen terwijl je de vaatwasser inpakt. Minstens zo belangrijk als mooie bloembollen in je tuin.

Vanochtend zijn mijn zoontje en ik even naar de tuin gelopen en de rabarberplanten staan inmiddels op hun nieuwe stek. Dat ze maar lekker mogen groeien en we er, volgend jaar, heerlijke rabarbertaart van kunnen eten.

Amaryllisbolletjes

Enkele jaren geleden schreef ik een blogstukje over het overhouden van amaryllisbollen. Ik probeer het elk jaar en met wisselend succes. Zo had ik al eens gelezen dat na een paar jaar de amaryllisbol niet meer zo goed wil en die ervaring heb ik ook.

Maar toch ben ik doorgegaan. Elk jaar zette ik de bol weer in de tuin om de bol weer nieuwe energie te laten opdoen. In de winter kwam er geen bloem. Maar wie weet… na een paar jaar bijkomen…?

Er gebeurde wat anders: de bol ging zich vermeerderen. Zo had ik vorig jaar een heleboel kleine en middelgrote amaryllisbollen. De grote bol deed het niet zo goed, het blad groeide wel maar vergeelde en stierf kort erna af.

De kleine bolletjes laten ook hun blad groeien en blijven mooi groen. Vorig jaar waren ze nog veel te klein om een bloem te produceren. Afgelopen zomer stonden ze weer in de tuin. Ze werden een keer helemaal kaalgevreten door de slakken maar ze krabbelden weer op.

Inmiddels staan alle bollen in de woonkamer en vanmorgen ontdekte ik dat er een kleine bol een knop heeft voortgebracht. Hoera! Mijn zelfgekweekte amaryllisbol!

De meeste bolletjes zijn nog steeds te klein, maar deze ene knop geeft toch genoeg resultaat om het te blijven proberen. Al weet ik niet of het bewaren van de grote bol nog de moeite waard is, het blad hangt alweer helemaal slap.

Zaaien

Zo zoetjes aan kunnen we weer beginnen aan het nieuwe tuinseizoen. De eerste zaadjes zitten inmiddels alweer in de grond.

Thuis komen de doperwten, tomaten, komkommers en sla al boven de grond. Ik heb ze in kweekbakken gezaaid en op zolder gezet, waar bij ons het meeste licht is. Het is er niet te warm (vooral de doperwten en sla willen niet te warm) maar van de droger krijgen ze zo nu en dan wel even warme voetjes. Ze gedijen er goed bij.

Ik wilde ook graag even in de tuin kijken. Het is nog wat koud en echt tuinweer kon je het deze week niet noemen, maar ik ging toch even. Onder toeziend oog vanuit de buggy kon ik vast wat sla zaaien en de eerste plantuitjes in de tuin zetten. Voor meer activiteiten was het voor de kleine toch echt te koud. Tsja, wat wil je als de muts meteen wordt afgegooid en de handschoenen losgeschud. Een volgende keer wat langer, als het wat warmer is. Ondertussen kan de sla ontkiemen en kunnen de eerste uitjes vast gaan wortelen. Alle kleine beetjes helpen.

Leven

Tijdens die heerlijke tuinochtend rond de jaarwisseling kwam ik nog wat moois tegen in de tuin. Ik was druk bezig met aarde rondscheppen om onkruid los te kunnen krijgen toen ik wat oranjes zag liggen. Ik dacht eerst aan een stuk touw, met de mest van de boer komt er ook wel eens wat meer mee. Maar toen ik goed keek zag ik dat het een beestje was. Zodra het zich weer had omgedraaid kon ik het bijna niet meer terugvinden. Ik laat jullie graag even meezoeken en turen.

Het bleek niet één beestje te zijn maar het waren er twee. Waarschijnlijk zaten ze lekker weggekropen voor de kou in de dikke klei en stoorde ik ze in hun winterslaap. Ik kon het niet laten om er eentje van wat dichterbij te bekijken, wat een mooi wezentje zeg! Leuk om naast de bijtjes en de vlinders nu ook salamandertjes in mijn tuin te hebben. Ik moest het wel even opzoeken, want zijn het nu salamanders of hagedissen? Gelukkig is dat verschil goed te zien in het gedrag van de beestjes: een hagedis was allang weggesprint in de tijd dat ik mijn camera tevoorschijn haalde.

Tip: twijfel je wel eens of iets een hagedis of een salamander is? Kijk dan eens op deze site van Nature Today.

Resultaat

Het werk van de vorige keer begint ook bovengronds zichtbaar te worden. Toen ik vandaag op de tuin kwam kon ik toch wel een heel duidelijk verschil zien met de tuin van de buurman. Niet alleen bij de buurman maar bij heel wat tuinders staan er grote plassen water in de tuin. Maar de plas op deze plek is verdwenen.

Elders in de tuin kan ik ook nog aan de slag, bij de pruimenboom en in het stuk met de bessenstruiken blijft het water ook staan. Deze plek is helaas wat lastiger te bereiken, een gat graven gaat niet zo tussen de wortels van de boom. Maar goed, ook daar komt wel weer een oplossing voor.

Vandaag had ik wat minder tijd dus ben ik maar lekker gaan onkruid trekken. Er groeit één of ander gras tussen de bessenstruiken dat zich met lange slierten verspreid. Welke soort gras het is weet ik niet, maar ik weet wel dat ik het graag kwijt wil. Het wordt dus zorgvuldig afgevoerd. Erna probeer ik de grond iets losser te maken en strooi ik royaal kalk tussen de struiken. En zo kon ik al werkende heerlijk een uurtje van het schitterende weer genieten.

Winterklussen

In de winter ga ik graag aan de slag met de wat grotere klussen. Dit jaar zijn er genoeg winterklussen, maar niet alles is mogelijk. Zo is het te nat op de tuin om de tegelpaden goed te gaan leggen. Gelukkig blijven er genoeg klussen over om even lekker in de frisse buitenlucht aan het werk te gaan. In de week van kerst en oud&nieuw had ik zowaar drie keer de mogelijkheid om in de tuin bezig te gaan en zo kon ik lekker even doorpakken.

De eerste ochtend besteedde ik aan het rooien van de appelboom. Twee verhuizingen in 2 jaar kon deze appelboom helaas niet aan. Niet gek, een boom kun je beter niet verplanten, maar soms is het even niet anders. De boom is ziek geworden en voor de zekerheid heb ik de dode stam en takken maar afgevoerd.

Aan de rand van mijn tuin, bij de sloot, staat echter ook een appelboom. Tenminste, ik vermoed dat het een appelboom is. Het afgelopen jaar hebben er echter geen vruchten aan gezeten. Dus trok ik mijn stoute schoenen aan en heb ik de boom een flinke snoeibeurt gegeven. Ik ben benieuwd of dit het komende jaar resultaat zal opleveren.

Op sommige plekken in de tuin blijft het water lang staan na een regenbui. Vorig jaar hebben we een aantal gaten gemaakt met de grondboor en turfmolm in de gaten gegooid. Het lijkt wel wat te hebben geholpen maar ergens halverwege de tuin bleef alsnog een flinke plas staan. Voor de volgende middag had ik dus ook alweer een klus bedacht.

Met de grondboor maakte ik midden in de plas een gat en deze vulde ik met het snoeiafval van de gezonde appelboom. Ik propte er nog wat geplukte klaverblad in (organisch materiaal, lees meer hierover elders op mijn site) en hoop dat het water daar wat beter gaat zakken. Het resterende snoeiafval wilde ik in een kuil aan de rand van de tuin gooien. Toen ik echter ging graven stuitte ik op zo’n 20 cm diepte op de rand van een plastic emmer. Ah! Plastic laat in ieder geval geen water door, al leek het vooral náást de emmer te blijven staan. Het gat moest nog heel wat dieper om de emmer uit te kunnen graven. De dikke natte klei zorgde voor vacuüm waardoor ik de emmer er maar moeilijk uit kon trekken.

Het was lekker weer en ik genoot erg van het buiten bezig zijn. Uiteindelijk is het gelukt en kreeg ik er een zeer modderige emmer bij. In de kuil bleef al flink wat water staan. Het gaf precies aan waar het niet goed weg wilde lopen. Middenin de kuil boorde ik weer een gat met de grondboor waar weer wat snoeiafval in kon. De rest van de takken konden in de grote kuil. Met nog een emmer geplukte klaver werd de kuil nog wat voller. Daarna kon alle aarde weer terug. Aan het eind van de middag zag je niets meer van alle arbeid. Ik hoop dat het onder de grond wel het effect heeft van een betere doorlaatbaarheid. Organisch materiaal werkt als een spons en zal in droogte water beter vasthouden en bij veel regen het water beter door laten. Of het nu genoeg is, is alleen nog even de vraag. Ik heb in ieder geval een middagje lekker ‘gesport’.