Bloeiende Amaryllis

De Amaryllis is inmiddels allang weer uitgebloeid, maar voor de blog had ik nog wel even foto’s gemaakt. De tweede generatie Amaryllisbollen. Ik werd verrast door de kleur want ik meende dat ik een rode Amaryllis had, maar de bloemen waren rood met wit. En toen herinnerde ik me weer dat ik een paar jaar geleden twéé bollen had en blijkbaar heeft de rood met witte zich vermenigvuldigd. Zie hier het resultaat.

Rabarber

Ik ben beter in het verplanten van een pruimenboom dan van rabarber. Na het verhuizen van 4 rabarberplanten is er nu nog slechts één in leven. Erg jammer want ik houd erg van rabarber.

Vorig jaar waren het er nog twee maar om een onbekende reden is er alsnog eentje doodgegaan. Of beter gezegd: niet meer opgekomen.

Tijd om nieuwe rabarber te kopen. Momenteel moet het meeste online besteld worden maar bij planten is dat niet altijd zo eenvoudig. Bij mijn zoektocht kom ik allerlei obstakels tegen. Zo is er een bedrijf dat de minimale bestelorder heeft opgeschroefd tot 99 euro in verband met corona en de brexit. Zoveel rabarber was ik niet van plan te bestellen.

Een ander bedrijf vermeldt dat de rabarberstekken vallen onder groot vervoer, net als hun fruitbomen, en dat deze ingepland moeten worden om bezorgd te worden. ‘Zelf ophalen is sneller,’ staat er nog bij vermeld. Hmmm, dat klinkt ook niet al te best, tenzij je er in de buurt woont.

Soms hoor ik wel eens dat mensen rabarber zelf zaaien, ik dacht altijd: “Wat omslachtig, je kunt beter een rabarber stekken, dat gaat veel sneller.” Maar ik Ik kom er al achter dat dat toch zo gek nog niet is. Het maakt het vervoer een stuk makkelijker want zaad kan gewoon worden verstuurd per post.

Maar gelukkig kwam er nog een andere oplossing. Inmiddels kunnen we op afspraak een winkel binnen. Mijn man ging voor me op pad en sjeeste in een kwartier door de Intratuin. Het was verbazingwekkend wat hij in dat kwartier allemaal kon vinden. Het waren niet alleen twee mooie rabarberplantjes, maar ook nog eens een paar zakken compost en een heleboel bloembollen voor bijen. En ik meende nog wel dat alleen al het doorlopen van de Intratuin zo’n 10 minuten van je tijd kost. Misschien maar goed ook, dat mijn man voor mij naar de winkel moest. Hij laat zich niet afleiden door prachtige plantjes, aantrekkelijke zaden, handig tuingereedschap en het uitgebreide assortiment aan bloembollen. Waar ik zo twee uur kan struinen tussen de planten (welke afdeling schrap ik als ik maar 15 minuten heb?) kan hij doelgericht het boodschappenbriefje afwerken en er nog een inklapbaar krukje bij op de koop toe nemen. Dat laatste heeft dan weer weinig met tuinieren te maken, maar ons zoontje vind het erg leuk om er tegen aan te gaan staan en zo gezellig te keuvelen terwijl je de vaatwasser inpakt. Minstens zo belangrijk als mooie bloembollen in je tuin.

Vanochtend zijn mijn zoontje en ik even naar de tuin gelopen en de rabarberplanten staan inmiddels op hun nieuwe stek. Dat ze maar lekker mogen groeien en we er, volgend jaar, heerlijke rabarbertaart van kunnen eten.

Amaryllisbolletjes

Enkele jaren geleden schreef ik een blogstukje over het overhouden van amaryllisbollen. Ik probeer het elk jaar en met wisselend succes. Zo had ik al eens gelezen dat na een paar jaar de amaryllisbol niet meer zo goed wil en die ervaring heb ik ook.

Maar toch ben ik doorgegaan. Elk jaar zette ik de bol weer in de tuin om de bol weer nieuwe energie te laten opdoen. In de winter kwam er geen bloem. Maar wie weet… na een paar jaar bijkomen…?

Er gebeurde wat anders: de bol ging zich vermeerderen. Zo had ik vorig jaar een heleboel kleine en middelgrote amaryllisbollen. De grote bol deed het niet zo goed, het blad groeide wel maar vergeelde en stierf kort erna af.

De kleine bolletjes laten ook hun blad groeien en blijven mooi groen. Vorig jaar waren ze nog veel te klein om een bloem te produceren. Afgelopen zomer stonden ze weer in de tuin. Ze werden een keer helemaal kaalgevreten door de slakken maar ze krabbelden weer op.

Inmiddels staan alle bollen in de woonkamer en vanmorgen ontdekte ik dat er een kleine bol een knop heeft voortgebracht. Hoera! Mijn zelfgekweekte amaryllisbol!

De meeste bolletjes zijn nog steeds te klein, maar deze ene knop geeft toch genoeg resultaat om het te blijven proberen. Al weet ik niet of het bewaren van de grote bol nog de moeite waard is, het blad hangt alweer helemaal slap.

Zaaien

Zo zoetjes aan kunnen we weer beginnen aan het nieuwe tuinseizoen. De eerste zaadjes zitten inmiddels alweer in de grond.

Thuis komen de doperwten, tomaten, komkommers en sla al boven de grond. Ik heb ze in kweekbakken gezaaid en op zolder gezet, waar bij ons het meeste licht is. Het is er niet te warm (vooral de doperwten en sla willen niet te warm) maar van de droger krijgen ze zo nu en dan wel even warme voetjes. Ze gedijen er goed bij.

Ik wilde ook graag even in de tuin kijken. Het is nog wat koud en echt tuinweer kon je het deze week niet noemen, maar ik ging toch even. Onder toeziend oog vanuit de buggy kon ik vast wat sla zaaien en de eerste plantuitjes in de tuin zetten. Voor meer activiteiten was het voor de kleine toch echt te koud. Tsja, wat wil je als de muts meteen wordt afgegooid en de handschoenen losgeschud. Een volgende keer wat langer, als het wat warmer is. Ondertussen kan de sla ontkiemen en kunnen de eerste uitjes vast gaan wortelen. Alle kleine beetjes helpen.

Leven

Tijdens die heerlijke tuinochtend rond de jaarwisseling kwam ik nog wat moois tegen in de tuin. Ik was druk bezig met aarde rondscheppen om onkruid los te kunnen krijgen toen ik wat oranjes zag liggen. Ik dacht eerst aan een stuk touw, met de mest van de boer komt er ook wel eens wat meer mee. Maar toen ik goed keek zag ik dat het een beestje was. Zodra het zich weer had omgedraaid kon ik het bijna niet meer terugvinden. Ik laat jullie graag even meezoeken en turen.

Het bleek niet één beestje te zijn maar het waren er twee. Waarschijnlijk zaten ze lekker weggekropen voor de kou in de dikke klei en stoorde ik ze in hun winterslaap. Ik kon het niet laten om er eentje van wat dichterbij te bekijken, wat een mooi wezentje zeg! Leuk om naast de bijtjes en de vlinders nu ook salamandertjes in mijn tuin te hebben. Ik moest het wel even opzoeken, want zijn het nu salamanders of hagedissen? Gelukkig is dat verschil goed te zien in het gedrag van de beestjes: een hagedis was allang weggesprint in de tijd dat ik mijn camera tevoorschijn haalde.

Tip: twijfel je wel eens of iets een hagedis of een salamander is? Kijk dan eens op deze site van Nature Today.

Resultaat

Het werk van de vorige keer begint ook bovengronds zichtbaar te worden. Toen ik vandaag op de tuin kwam kon ik toch wel een heel duidelijk verschil zien met de tuin van de buurman. Niet alleen bij de buurman maar bij heel wat tuinders staan er grote plassen water in de tuin. Maar de plas op deze plek is verdwenen.

Elders in de tuin kan ik ook nog aan de slag, bij de pruimenboom en in het stuk met de bessenstruiken blijft het water ook staan. Deze plek is helaas wat lastiger te bereiken, een gat graven gaat niet zo tussen de wortels van de boom. Maar goed, ook daar komt wel weer een oplossing voor.

Vandaag had ik wat minder tijd dus ben ik maar lekker gaan onkruid trekken. Er groeit één of ander gras tussen de bessenstruiken dat zich met lange slierten verspreid. Welke soort gras het is weet ik niet, maar ik weet wel dat ik het graag kwijt wil. Het wordt dus zorgvuldig afgevoerd. Erna probeer ik de grond iets losser te maken en strooi ik royaal kalk tussen de struiken. En zo kon ik al werkende heerlijk een uurtje van het schitterende weer genieten.

Winterklussen

In de winter ga ik graag aan de slag met de wat grotere klussen. Dit jaar zijn er genoeg winterklussen, maar niet alles is mogelijk. Zo is het te nat op de tuin om de tegelpaden goed te gaan leggen. Gelukkig blijven er genoeg klussen over om even lekker in de frisse buitenlucht aan het werk te gaan. In de week van kerst en oud&nieuw had ik zowaar drie keer de mogelijkheid om in de tuin bezig te gaan en zo kon ik lekker even doorpakken.

De eerste ochtend besteedde ik aan het rooien van de appelboom. Twee verhuizingen in 2 jaar kon deze appelboom helaas niet aan. Niet gek, een boom kun je beter niet verplanten, maar soms is het even niet anders. De boom is ziek geworden en voor de zekerheid heb ik de dode stam en takken maar afgevoerd.

Aan de rand van mijn tuin, bij de sloot, staat echter ook een appelboom. Tenminste, ik vermoed dat het een appelboom is. Het afgelopen jaar hebben er echter geen vruchten aan gezeten. Dus trok ik mijn stoute schoenen aan en heb ik de boom een flinke snoeibeurt gegeven. Ik ben benieuwd of dit het komende jaar resultaat zal opleveren.

Op sommige plekken in de tuin blijft het water lang staan na een regenbui. Vorig jaar hebben we een aantal gaten gemaakt met de grondboor en turfmolm in de gaten gegooid. Het lijkt wel wat te hebben geholpen maar ergens halverwege de tuin bleef alsnog een flinke plas staan. Voor de volgende middag had ik dus ook alweer een klus bedacht.

Met de grondboor maakte ik midden in de plas een gat en deze vulde ik met het snoeiafval van de gezonde appelboom. Ik propte er nog wat geplukte klaverblad in (organisch materiaal, lees meer hierover elders op mijn site) en hoop dat het water daar wat beter gaat zakken. Het resterende snoeiafval wilde ik in een kuil aan de rand van de tuin gooien. Toen ik echter ging graven stuitte ik op zo’n 20 cm diepte op de rand van een plastic emmer. Ah! Plastic laat in ieder geval geen water door, al leek het vooral náást de emmer te blijven staan. Het gat moest nog heel wat dieper om de emmer uit te kunnen graven. De dikke natte klei zorgde voor vacuüm waardoor ik de emmer er maar moeilijk uit kon trekken.

Het was lekker weer en ik genoot erg van het buiten bezig zijn. Uiteindelijk is het gelukt en kreeg ik er een zeer modderige emmer bij. In de kuil bleef al flink wat water staan. Het gaf precies aan waar het niet goed weg wilde lopen. Middenin de kuil boorde ik weer een gat met de grondboor waar weer wat snoeiafval in kon. De rest van de takken konden in de grote kuil. Met nog een emmer geplukte klaver werd de kuil nog wat voller. Daarna kon alle aarde weer terug. Aan het eind van de middag zag je niets meer van alle arbeid. Ik hoop dat het onder de grond wel het effect heeft van een betere doorlaatbaarheid. Organisch materiaal werkt als een spons en zal in droogte water beter vasthouden en bij veel regen het water beter door laten. Of het nu genoeg is, is alleen nog even de vraag. Ik heb in ieder geval een middagje lekker ‘gesport’.

Nat

Ik schreef gister dat ik laatst de kist geverfd had. Op de verpakking van de rubberseal stond dat je het niet moest verwerken onder de 5 graden. Nou, gelukkig was het die woensdag warm genoeg. Maar blijkbaar was het die nacht toch wat te koud. Zo kwam ik drie dagen later even op de tuin en bleek een deel van de kist nog nat te zijn. Weer mijn vingers onder de rubberseal 😀

Gelukkig kwam er nog een zonnige dag tussendoor, want nóg een aantal dagen later bleek de seal toch helemaal droog en mooi zwart te zijn geworden. Klaar voor de regen!

Een nieuwe laag

De kist op mijn tuin moest hoognodig opnieuw geverfd worden. Twee jaar geleden heb ik de kist bewerkt met een bepaalde rubberverf om de kist waterdicht te maken. Het heeft goed geholpen, maar na twee jaar in weer en wind begint de boel behoorlijk te slijten. Op sommige plekken kon ik het kale hout al zien zitten. Bovendien kwam ik een flinke plas water tegen toen ik een plastic zeil van de bodem van de kist haalde. Tijd om de rubberseal weer aan te brengen.

Maar wanneer dan? Want toen ik dit wilde gaan inplannen liep ik tegen allerlei praktische problemen aan. Sowieso was het niet handig als mijn zoontje mee was, halverwege de schilderbeurt weer naar huis moeten is gewoon niet praktisch. Dus, een zaterdag was het handigst. Maar dan ook graag als het droog is. Daarbij vielen ook al vele zaterdagen af. En de kist moet ook droog zijn, dus de dag ervoor zou het ook niet mogen regenen…

Jullie begrijpen dat het een tijdje heeft geduurd voor het een geschikt moment was. Het was op een woensdag toen mijn zoontje een nachtje uit logeren was en ik terugkwam van een vriendin. Ik had nog 1,5 uur voor het donker werd. Het moest dus wel even heel snel. 😀

De rubberseal die de kist waterdicht moet maken is hele dikke verf en je moet het ook vooral erg dik aanbrengen. Dat maakt dat het schilderen heel snel gaat. Om te voorkomen dat mijn handen helemaal beverfd zouden zijn met rubber had ik handschoenen meegenomen. Toen ik het deksel van de pot afpeuterde kwam de eerste rubberseal al op mijn vingers terecht. O ja, die handschoenen… Nou ja, met natte vingers in je handschoenen heeft niet zoveel zin natuurlijk, straks maar dan. Tegen de tijd dat het eerste ‘knoeisel’ droog was, zat er al weer wat op mijn vingers. Bovendien zag ik de handschoenen nergens meer liggen.

Thuis had ik bedacht dat ik vooral het deksel van de kist moest verven maar toen ik op de tuin kwam zag ik al dat ik op zijn minst ook de voorkant en de linkerzijkant onder handen moest nemen. De kist moest twee keer geverfd worden met minimaal 10 minuten droogtijd er tussen. Met zo’n groot oppervlakte kon ik dus meteen door naar de volgende laag.

Ik had tussendoor zowaar zelfs eventjes tijd voor een bakje koffie. Ik moest het zittend op een stapel tegels opdrinken want ik kon de stoel niet uit de kist halen. Hoewel mijn vingers inmiddels al aardig onder de rubberseal zaten deed ik toch nog een poging om ze “schoon” te houden. De handschoenen lagen zeker ergens onder de kranten verstopt.

Tegen de tijd dat ik klaar was met de tweede laag was het al schemerig. Er was nog een klein beetje verf over en als ik nog tijd had gehad had ik nog wat ruimte gemaakt om de achterkant van de kist nog wat bij te werken. Maar die tijd was er niet meer. Snel alle spullen maar bij elkaar pakken dan. De handschoenen lagen niet onder de kranten. Ook niet bij de fiets of op de fietstas. Hmmm. Waar die toch gebleven waren… In no-time had ik alle spullen in de fietstas gestopt en kon ik naar huis. Tegen de tijd dat ik op de fiets zat brandden de straatlantaarns. Precies op tijd klaar!

Thuis kon ik nog flink schrobben op al die rubberseal die op mijn handen terecht gekomen was. De handschoenen bleken al die tijd gewoon in mijn jaszakken te zitten.

Samen naar de tuin

Het is vandaag heerlijk weer en ik ben net terug van de tuin. Met mijn zoontje van inmiddels bijna 6 maanden in de wandelwagen maakten we de wandeling naar de volkstuin. Terwijl hij met zijn Apie lag te spelen en er tevreden geluidjes uit de wagen kwamen kon ik mij heerlijk ontspannen in de tuin. Anderhalve week geleden heeft mijn man de jaarlijks geleverde mest naar mijn tuin gekruid en nu mag dat allemaal netjes over de tuin uitgeharkt worden.

Zaterdag was ik al lekker bezig geweest en met deze ochtend erbij is er alweer flink wat werk verzet. En dat lekker ontspannen in de zon!