Rustig aan

Met een zwangerschap van 31 weken gaat het werken in de tuin niet meer zo vlot. Hoewel mijn hoofd bij vlagen vol met plannetjes zit, moet ik realistisch blijven en per keer kijken wat er haalbaar is. Voor het zware werk komt mijn man me helpen, zoals hij in februari ook de eerste twee vakken zaaiklaar heeft gemaakt. Gewend als ik ben om altijd flink door te werken en pas thuis op de bank bij te komen is het een hele omschakeling. Maar al doende leert men en ach, zo praat je wat meer met de andere tuinders.

Afgelopen week heb ik een klein stukje tuin onkruidvrij gemaakt en losgemaakt met een mooi stuk gereedschap. Of het een naam heeft weet ik eigenlijk niet, maar het is ideaal om met niet teveel kracht het bovenste laagje aarde wat los te woelen.

Bij het zaden bestellen heb ik er rekening mee gehouden dat ik niet de hele tuin kan onderhouden en ik wil proberen zoveel mogelijk van de lege ruimte in de te zaaien met groenbemesters. Helemaal nu de kleigrond best wel hard en dik is, komt het wel goed uit dat ik een deel een jaartje hiermee kan laten begroeien. In het najaar/volgend jaar kan ik het door de grond werken en zo kan de grond mooi wat losser worden.

Het stukje bewerkte grond ziet er mooi zwart uit en dat zien de vogels natuurlijk ook. Het zou me niets verbazen als ze binnen een kwartier al zaten te zoeken naar zaadjes. Met twee cd’tjes aan een stokje hoop ik ze een tijdje op afstand te kunnen houden. En anders heb ik nog twee maanden om opnieuw in te zaaien.

Ik heb twee soorten groenbemesters door elkaar gezaaid. De ene is witte klaver, de andere is Esparette. Die laatste heb ik zelf nog nooit eerder gebruikt en ik ben wel benieuwd wat het is. De bijen worden er blij van en er staan mooie roze bloemetjes op het zaadzakje. Wie weet heb ik straks naast de phacelia nog een populaire bijenplant in mijn tuin staan.