Amaryllis

Het is weer de tijd van de Amaryllis bollen. Het begin van het jaar, waarin ik alweer begin te verlangen naar groen en groei is altijd het perfecte moment om een Amaryllisbol te laten groeien. De hele zomer hebben ze op het balkon gestaan om met hun blad weer energie op te slaan in de bol. Aan het eind van het jaar, nog voor de vorst, heb ik de bollen naar binnen gehaald. De rustperiode is blijkbaar voorbij want de eerste Amaryllis begint te groeien. En dan gaat het ineens heel hard. Zag ik vorige week het eerste puntje, nu is de knop al zo’n 25 cm hoog.

Gister ontdekte ik dat er niet één maar zelfs twéé knoppen uit de bol komen. Vorig jaar had ik inderdaad een bol met meerdere knoppen. De bol is weer een jaar goed doorgekomen en kan me nogmaals verblijden met zijn bloei.

In een achteraf hoekje staat nog een bol. Ik ben benieuwd wanneer die gaat beginnen.

Begraven

Met de post heb ik een leuk pakketje ontvangen van een vriendin. Bloembolletjes! Ze had onthouden dat ik nog wat bolletjes wilde halen om het kale stukje grond bij ons op de parkeerplaats op te vrolijken. Het was er nog niet van gekomen om wat te kopen en opeens lag het zelfs al in de bus.

Enige tijd later ging ik met een andere vriendin aan de slag om de bolletjes in de grond te stoppen. Bij ons op de parkeerplaats staan bijna overal netjes struikjes aangeplant. Echter op één hoekje is een kaal stukje grond en wat daar het idee van is ben ik nog niet achter. Het onkruid dat er, uiteraard, op groeit wordt elke keer weer netjes verwijderd. Maar verder is en blijft het een kaal stukje grond. Het leek me dan ook leuk om er wat bolletjes te planten om in het voorjaar wat kleur te hebben.

Terwijl we een mooie verdeling bedachten voor de verschillende soorten bollen liepen mensen af en aan op de parkeerplaats. Het blikje in de handen van mijn vriendin en het schepje in mijn hand gaf een mevrouw het idee van een begrafenis: “Een vogeltje aan het begraven?” vroeg ze terwijl ze langsliep. Nee gelukkig, er was niets dood. Sterker nog, misschien kunnen deze bloemen in de toekomst nog wat bijen helpen overleven. Ze houden in ieder geval van de blauwe druifjes en de krokussen.

Terwijl ons project gestaag vorderde kwamen er steeds meer stukjes omgewoelde aarde. Het bracht een andere voorbijganger op het idee dat we iets aan het opgraven waren. Ik kon er wel om lachen. Ik ben benieuwd wat je zou vinden als je hier een opgraving zou doen. Ik denk dat het weinig verder zou komen dan stukjes uiteengevallen plastic, bierblikjes en glaswerk. O, en tegenwoordig kun je ook een complete pompoen op de parkeerplaats vinden, zelfs zonder opgraving. Dus misschien hebben we volgend jaar wel meer dan alleen blauw-paarse bloemen op de parkeerplaats.


Naar de tuin

Waar het bijhouden van een blog wel niet goed voor is dacht ik toen ik laatst weer in de tuin bezig was. Tijdens het typen van de laatste twee blogstukkjes realiseerde ik me dat ik eigenlijk heerlijk bezig geweest was in de tuin. En dus ging ik enkele dagen na het typen weer op pad. Ik had geen duidelijk doel, al was er genoeg te doen in de tuin.

Bij het openen van de kist ontdekte ik helaas waterschade. Een plastic bakje stond vol met water. Ik kon geen lek ontdekken, mogelijk is er met harde wind regen vanaf de zijkant naar binenn gekomen. Verder leek er niets nat geworden te zijn. Het is even afwachten of het hierbij blijft.

In de kist stuitte ik op mijn zak met kalkkorrels. O ja! Een echte winterklus waar ik doorgaans pas in het voorjaar aan denk. Met bakjes vol korrels ging ik de tuin rond. Het voelde alsof ik de kippen aan het voeren was, zo strooide ik alle korrels in het rond. Kalk heeft tijd nodig om in de grond opgenomen te worden. Omdat er in de winter weinig in de tuin groeit is het een ideaal moment om kalk te strooien.

Na mijn strooirondje had ik nog mooi wat tijd over om een stukje tegelpad te leggen. Na het verwijderen van het onkruid en het opruimen van de resten snijbiet was er niet veel tijd meer over. Er zat een bui aan te komen en ik hoopte dan thuis te zijn. Al met al kwam er toch nog een stukje tegelpad, 5 tegels om precies te zijn. Maar alle kleine beetjes helpen. Met een tevreden gevoel ging ik weer naar huis, nog net voor de bui echt losbarstte.

Worteldoek II

De middag wortels uitgraven en worteldoek ingraven is me goed bevallen. Midden in de winter kom ik veel minder buiten en dan merk ik dat ik het tuinieren mis. Toch moet ik altijd over een drempel heen om in de winter naar de tuin te gaan. Een goede reden dus om niet te lang te wachten met de tweede helft van de klus. En zo ging ik enkele dagen later alweer naar de tuin. Ik wist wat ik wilde gaan doen en kon snel aan de slag.

Het werk vlotte snel en ik realiseerde me dat ik de klus misschien wel af kon krijgen. Dat zou wel erg fijn zijn. Er is nog genoeg te doen in de tuin. Hoewel ik lekker bezig was weet ik dat deze klus snel blijft liggen zodra er andere dingen te doen zijn.

Het werd even flink doorwerken want de zon ging op tijd onder. Maar zowaar, vóór het donker werd kon ik tot het eind van het stuk worteldoek doorwerken. Nu is alles waar ik niet goed bij kan en wat aan de buren grenst mooi afgewerkt. Heerlijk voldaan ging ik naar huis.


Worteldoek I

In de winter is het tijd voor, jawel, de winterklussen! Tot nu toe is de winter zacht en droog, ideaal hiervoor. Rondom de feestdagen bleef er nog genoeg vrije tijd over om eens lekker aan de slag te gaan. Met een extra paar sokken aan ging ik aan de slag. Het was koud, maar er moest een inspannende klus gedaan worden, dus eigenlijk was het helemaal niet erg.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is DSCN6228.jpg

Achterin mijn tuin heb ik de composthoop liggen. Deze was behoorlijk groot geworden en ik was al aan een nieuwe stapel begonnen. Tussen de twee hopen was nog ruimte vrij, ideaal om de oudste stapel eens om te keren. De kwaliteit van de compost onderin verraste me. Prachtige, fijnverteerde compost. Een deel heb ik dan ook meteen maar over de tuin verspreid.

Met het omgooien van de composthoop kwam er eindelijk ruimte om mijn ‘wortedoek klus’ af te maken. Eigenlijk is het stuk onder de composthoop het enige stuk waar nooit goed het wortelonkruid weggehaald is. En daar groeiden inmiddels al behoorlijk dikke wortels van het pispotje, ook wel haagwinde genoemd. Tijdens de zomermaanden is het al snel te heet voor deze intensieve klus terwijl ik in de winter wel wat extra warmte kan gebruiken. Dus dankzij de kou kon ik flink aan de slag om de dikke witte wortels van het pispotje uit te graven.

Vervolgens kon ik verder met het ingraven van het worteldoek. Na zo’n 2,5 uur buiten werken kon ik tevreden terug kijken op een ontspannen middag. Het worteldoek kwam tot bijna achterin de hoek en ik had een wit emmertje vol dikke witte wortels. Nog één of twee keer een middag aan de slag en de (in de zomer) vervelende klus is geklaard.

Wat is een pispotje/haagwinde?

Mest rijden

Eindelijk weer eens een nieuw blogstukje. Er gebeurt weinig in de tuin en er is weinig om te vertellen.

In november arriveerde de bestelde mest. Met de vereniging kunnen we mest inkopen van een boer met een potstal. De mest is mooi vermengd met stro en ideaal om de tuin mee te bemesten. Met de service dat het op het complex gebracht wordt is het helemaal makkelijk geworden om je tuin royaal te bemesten.

Op het complex zijn de meeste tuinen leeg en kaal. Mooie diepzwarte mest ligt er als een dekentje bovenop. Of ligt in hoopjes verspreid.

Ik heb twaalf kruiwagens vol op mijn tuin geleegd. Een deel is inmiddels ook over de aarde verspreid, her en der ligt nog een hoopje te wachten. In de winter kan het mooi door al het bodemleven verwerkt worden. In het voorjaar wacht dan een voedzame bodem waar weer volop in gezaaid en op geplant gaat worden. En terwijl het bodemleven druk met de tuin is, kan ik in de warme woonkamer een plan maken voor het nieuwe tuinseizoen.


Yacon oogsten

Kou en lichte vorst: hoog tijd om de yacon te oogsten. Het zou toch zonde zijn als de oogst bederft. Met een riek en een vegertje ging ik aan de slag. Eerst moest ik voorzichtig proberen te achterhalen hoe groot de yacon gegroeid was om te voorkomen dat ik dwars door de knolletjes zou prikken. Uiteindelijk gebruikte ik meer mijn handen dan de riek, tenslotte voel je daar wat meer mee. En zo kwam ik al snel een heleboel knolletjes tegen. Speciaal voor jullie hebben we (mijn man hielp een handje) veel foto’s gemaakt. Zo krijgen jullie een indruk van de groei van een yacon.

Toen we eenmaal het grootste deel van de yacon blootgelegd hadden trok mijn man de yacon er zo in zijn geheel uit. Met een vegertje ging ik als een archeoloog te werk. Knolletje voor knolletje kwam tevoorschijn. Bruine wortels konden weg, de vrij liggende knolletjes konden eraf getrokken worden. Al met al werd de kluwen yacon steeds kleiner en vulde de emmer zich meer en meer.

Het laatste stuk bewaarden we voor de buurman. Als hij wil kan hij er nog een yacon van stekken en anders kan hij op zijn minst de yacon proeven.

Thuis heb ik alle yaconknolletjes geschrobd zodat ze mooi schoon in de koelkast liggen. Opvallend is dat de knollen qua kleur variëren van vrijwel wit tot compleet dieproze. En dat van dezelfde plant. Voorlopig blijft de koelkastla nog wel even gevuld met de yacon, pas over enkele weken krijgen de knollen smaak.

Dode vlinder

Ik gaf de plantjes in huis water en kwam er tot mijn schrik achter dat ik een vlinder had verdronken. Tenminste… daar leek het op. In een plasje water in de bloempot dreef een zwart witte vlinder. Op zijn kop. Met een stokje boven zijn pootjes hoopte ik ‘m te kunnen helpen omkeren, maar het mocht niet meer baten. Toen ik een half uur later weer kwam kijken lag de vlinder er nog steeds. Pas aan het eind van de avond durfde ik voorzichtig de vlinder uit de bloempot te vissen. Toen ontdekte ik dat de vlinder al eerder doodgegaan was. Mijn schuldgevoel op slag. Toch jammer van zo’n mooie vlinder. Een bijzondere ook nog misschien, ik herkende de vlindersoort in ieder geval niet.

De volgende avond riep mijn man mij terwijl hij het journaal zat te kijken. Het ging over de buxusmot. Talloze mensen hebben plots een bruine buxus in de tuin staan na de komst van de rups van de buxusmot. En ook bij ons in de buurt staan heel wat bruine struikjes. Ik ben dol op vlinders en de rupsen neem ik doorgaans maar voor lief. Maar deze invasie vind ik toch wel wat… massaal. Er zullen wel weer allemaal bestrijdingsmiddelen tevoorschijn komen die de rups kunnen bestrijden. Of die daarbij onderscheid maken tussen de rupsen betwijfel ik. Nee, wat hier van komt is nog maar even afwachten.

Plots verschijnt er een foto van de vlinder, de buxusmot. Hé! Die ken ik! Het is de vlinder die bij ons dood in de vensterbank ligt. Opeens vind ik het wat minder erg dat er in mijn huis een dode vlinder is gevonden. 

Lichte vorst

Het is een aantal nachten koud geweest en het heeft wat gevroren. De bladeren van de yacon, vorstgevoelig, zijn verkleurd naar zwart. Toen ik gister met het mooie weer lekker in de tuin bezig was, heb ik de yacon dan ook maar aangepakt. Alle grote takken zijn afgeknipt en opeens is er weer ruimte in de tuin. Ook de ananaskers kon ik opruimen, die zal niet veel meer doen. Het is een verademing om opeens weer bij de composthoop te kunnen komen zonder me door de takken te hoeven wurmen.

Door het langdurige warme weer is de yacon dit jaar ontzettend gegroeid en ik ben benieuwd hoe groot de knol is geworden. Ik zal mijn nieuwsgierigheid nog even moeten bedwingen, na het opruimen van de tuin was er niet meer genoeg tijd om ook nog de complete yacon op te graven. Zo in de aarde zal het nog wel wat kou kunnen verdragen en dat geeft mij nog even de tijd om ruimte te maken in de koelkast.

Yacon

Terwijl de kou uitblijft, groeit in mijn tuin de yacon nog altijd verder. Pas bij vorst wil ik de yacon eruit halen en dat laat nog altijd op zich wachten. Het wordt echter wel wat krap in de tuin. Zo groeit aan de ene kant de ananaskers (die ook blijft staan tot de vorst) en er vrijwel naast groeit de yacon. Beide planten zijn éénjarig. Het zijn ook allebei planten die in korte tijd flink groot kunnen worden. En zo is een deel van mijn tuin nog slechts moeilijk bereikbaar. Ik neem het maar voor lief. Eigenlijk komt het elk jaar wel voor, dat er een stukje jungle in mijn tuin groeit.

Wat ik niet elk jaar in mijn tuin heb is een yacon die bloeit. De bloei komt vrij laat in het jaar en met een beetje vroege vorst is de plant al gerooid voor het kon bloeien. Nu zit het echter boordevol kleine gele bloemetjes die doen denken aan kleine zonnebloemen. Leuk!