Storm

Het heeft deze week verschillende keren flink gestormd. Op een nacht ging het flink tekeer. We werden er allebei wakker van. Terwijl mijn man een raam ging dichtdoen probeerde ik weer in slaap te vallen. Met de regen tikkend op het dak lukte dat aardig, ik was al bijna weer vertrokken.

Plots drong het tot me door dat mijn voorgezaaide plantjes nog op het balkon stonden. Ik vloog meteen overeind, rende door de gang, door de kamer en langs mijn verbaasde man naar het balkon, roepend: ‘Mijn plantjes!’

Midden in de hoosbui haalde ik snel mijn plantjes binnen. Pfieuw. Gered. Even later sliep ik weer.

Pioenrozen

Het stormde en ik had verwacht dat mijn pioenrozen weer het onderspit moesten delven. Vaak komt er wel een keer een stortbui in de (korte) bloeitijd van mijn pioenroos. Maar dit keer had ik geluk! De bloemen waren al ver open maar niet kapot geslagen door de regen. Ik heb snel zo’n 5 stengels afgesneden en nu geniet ik er thuis van. Met deze drie stengels in één vaas lijkt het al een complete bos.

Hommels

Momenteel groeien er in mijn volkstuin een heleboel bijenplanten: de phacelia (Nederlandse naam is bijenvoer) zaait zich elk jaar uit en aangezien ik het gebruik als groenbemester laat ik het altijd zo lang mogelijk staan. Het groeit behoorlijk snel met dit weer en inmiddels begin ik last te krijgen van de grote planten. Ik wilde zaaien en moest eerst een heel stuk grond leeghalen dat bomvol stond met phacelia. Ook tussen de fruitstruiken groeit het welig. Het groeit zó goed dat ik de kruisbes en witte bes niet meer kan zien staan. Tijd om op te ruimen.

Het lukt me niet. Ik hoef maar eventjes in de buurt van deze grote bijenplanten te staan om te zien dat de phacelia zeer druk bezocht wordt. Tientallen hommels en andere insecten vliegen van bloem naar bloem, het is één grote bewegende massa. Die hommels waar het niet zo goed mee gaat en die wel een steuntje in de rug kunnen gebruiken. Het is een prachtig gezicht om dan zoveel van deze kwetsbare insectengroep te zien rondvliegen in mijn kleine stukje tuin. En dus blijft de phacelia weer staan. Ze staan enorm in de weg voor de andere planten, maar zorgen voor een paradijs voor vele hommels.

Overigens heb ik wel wat planten weg kunnen halen. Het paadje is weer phacelia-vrij en de planten heb ik in stukjes gescheurd om deze vervolgens te verspreiden over de tuin. De planten kunnen rustig verteren en zorgen zo voor humus in de aarde. En ondertussen valt er weer zaad in de bodem dat volgend jaar weer voer voor de bijen brengt.

Bonen

Het plekje voor de bonen had ik al bedacht. Het moest alleen nog onkruid vrij. Het voordeel van een droog voorjaar is dat er weinig onkruid groeit zolang je er geen water geeft. Het nadeel is dat je er dus minder mee bezig bent en de plantjes die wél groeien dus flink groot worden. Het leek een hele groene bedoening, daar in mijn ‘voortuin’. Maar een uurtje flink doorwerken zorgde al voor een prachtig resultaat.

Een paar dagen later had ik tijd om te zaaien. De bonenstaken werden van onder de kist vandaan gehaald en met tiewraps vast gemaakt. Vorig jaar heb ik de soort ‘Cobra’ als sperziebonen geteeld en die soort bevalt me erg goed. Lekkere lange sperziebonen, knapperig, geen draad en lang houdbaar. O, en de opbrengst per plant is ook groot. Alle reden om dus weer Cobra te zaaien.

Met de grote opbrengst per plant heb ik aan mijn 24 plantjes méér dan genoeg. In mijn omgeving zijn wel een aantal mensen die graag eens wat mee eten uit de moestuin dus ik raak het wel weer kwijt. Nu ik dit echter opschrijf, vraag ik me af of 24 plantjes niet wat teveel van het goede is…

Ernaast staan ook nog 6 stokken met de ‘Wâldbeantjes’. Een fries bonensoort waar ik bruine droogbonen uit wil halen. Lekker voor in de wraps.

Aan de slag

Met het opkomen van al het zaaigoed, komt er natuurlijk ook onkruid op. Met name op de plekken waar ik regelmatig water geef gedijdt het onkruid goed. Als ik op de tuin bezig ben ben ik altijd wel even aan het onkruid trekken, al is het maar even de grootste plantjes in het voorbijgaan. Ik probeer het vooral vóór te zijn dat het onkruid gaat bloeien, al lukt dat lang niet altijd.

Zo nu en dan trek ik er een middag voor uit om alleen onkruid weg te halen. Met twee flinke emmers, een matje, een schepje en handschoenen ga ik dan lekker aan de slag. Zoals die keer dat ik onder het zeil op zoek ging naar mijn plantjes. Ik had zonnebloem, afrikaantjes, dille, kamille en andijvie gezaaid. Regelmatig gaf ik het stukje water. Er kwam van alles op en het onkruid groeide het hardst van allemaal. Ik moet zeggen dat ik mijzelf al begon af te vragen wat ik nu precies aan het water geven was. Tijd om de boel op te schonen!

Het gaf veel voldoening. Er blijken prachtige kropjes andijvie te staan en een heel rijtje afrikaantjes en dille. De kamille lijkt niet te zijn opgekomen en van de zonnebloemen is er denk ik ook maar ééntje. Al staan er een paar plantjes tussen waarvan ik niet zeker weet of het ook een zonnebloem kan worden. Vooruit, die mogen nog even blijven staan.

In het hoekje (net niet te zien op de foto’s) groeit ook een gladiool onder het zeil. Tsja… waar die bollen precies in de grond zaten wist ik niet. Deze heeft het dan lekker warm zo onder het zeil.

Vaste planten

Het is heerlijk om elk jaar weer nieuwe planten te kunnen kiezen voor de tuin. Er is zóveel leuks en het is erg verleidelijk om dat ene bloeiende plantje te halen voor de o zo grote volkstuin. Maar de tuin is wel eens vol. En eigenlijk is het soms best wel handig als sommige planten in de winter ook nog wat fleur geven. Of dat ze vanzelf weer terugkomen. Nu ik dit jaar wat minder tijd heb om te zaaien ben ik dan ook erg blij met mijn vaste planten. De rode roos zit alweer boordevol knoppen (helaas ook boordevol luis) en de pioenroos laat binnenkort zijn eerste bloemen bloeien. Begin deze week ontdekte ik dat de Iris bloeide. Een witte bloem met een heel fijne paarse tekening erop.

Iris

Toen ik mijn volkstuin moest verhuizen had ik besloten om de Irissen niet mee te nemen. Ik gaf ze aan een andere tuinder en zo verdween de Iris uit mijn tuin. Maar niet helemaal. Ergens is er een wortelstok meegekomen en na een jaartje op krachten komen is deze dit jaar gaan bloeien. Toch wel leuk, zo’n mooie Iris.

Ook de Acanthus komt nog uit mijn vorige volkstuin. Dit is ook een plant met een wortelstok. Ik ontdekte het toen ik de plant in mijn vorige tuin tot twee keer toe een ander plekje moest geven. Het is dan ook geen wonder dat de plant nog altijd niet gebloeid heeft. Maar inmiddels staat de Acanthus nu al twee jaar op hetzelfde plekje en werd ik verrast met prachtige dikke knoppen. Binnenkort gaat deze plant dan ook bij mij eens bloeien! Ik zie er naar uit.

Acanthus

Tussendoor

Er verschijnen maar weinig berichtjes op mijn blog en dat nog wel in het “hoogseizoen” van tuinnieuws. Er is genoeg te zien in de tuin en er groeit ook van alles. Het uitblijven van de berichtjes betekent dan ook niet dat er niets in de tuin gebeurt. Al moet ik zeggen dat het tuinieren momenteel een beetje ‘tussendoor’ moet. Soms letterlijk een vrij uurtje. Maar meestal gun ik mijzelf wel wat meer tijd op de tuin. Want in een uur weer naar huis… dat lukt me eigenlijk nooit.

Er is al heel wat gezaaid en opgekomen. Naast de talloze kroppen sla, de wortels, prei en kapucijners komen nu ook eindelijk de doperwten op gang. Ik had al een tweede keer gezaaid met nieuw zaad maar ook dat leek niet op te komen. Nu kan een periode van droogte tijdens het kiemproces betekenen dat er niets opkomt, maar ik had toch regelmatig water gegeven. Ik ben thuis nog maar wat gaan zaaien. Twee dagen later zag ik in de tuin dat er prachtige plantjes boven de grond uitsteken. Dát valt dan mooi mee. Ze kregen een flinke plens water en wat slakkenkorrels voor de zekerheid. Binnenkort kunnen de thuis gezaaide plantjes er vast nog wel tussen.

Inmiddels heb ik ook rode biet, snijbiet en sperziebonen gezaaid. Ze kunnen mooi rustig gaan ontkiemen terwijl ik me ondertussen bezighoudt met klussen in het nieuwe huis. Dat is dan weer het voordeel van een volkstuin: neem de tijd om te zaaien en heel veel gaat erna vanzelf.

Gister heb ik een hele serie tomatenplantjes in de tuin gezet. Het neemt allemaal meer ruimte in dan ik op papier had bedacht. Het liefste zet ik de planten ver uit elkaar. Vorig jaar stonden ze te dicht bij elkaar en dat heeft als nadeel dat de planten niet goed opdrogen na een regenbui. Juist vochtigheid bevordert de besmettelijke ziekte phytophtora. En hoewel je die, met name op een volkstuin, bijna niet kunt voorkomen, probeer ik het altijd zo lang mogelijk tegen te houden. Ik denk dat ik dit jaar de courgette dus maar ónder de tomatenplanten laat groeien, in plaats van ernaast. Voorlopig groeien daar nu nog slakroppen. Wat dat betreft wordt de tuin dit jaar goed gebruikt.

Tuinbonen

Ik heb nog nooit tuinbonen gekweekt. En eerlijk gezegd weet ik ook niet of ik ze lekker vind. Maar heel wat tuinders op het volkstuincomplex telen tuinbonen en zo komt het dat ik nu ook wat in mijn tuin heb staan. Ik ben benieuwd!

De bloemetjes bloeien al volop en laatst zag ik er al een hommel druk in de weer. Dat komt wel goed met de bestuiving. Het enige wat nog wat discutabel is, is of ik er genoeg van kan oogsten. Men mag een gegeven paard niet in de bek kijken natuurlijk, maar zeg nou eerlijk: dit is toch wel wat karig. Misschien moet ik vragen of de buren de volgende keer met oogsten wat meer dan één boontje over de tuingrens kunnen strooien.

Duiven opgelet!

Vorig jaar ging mijn bessenoogst vrijwel geheel verloren. De duiven hadden de bessen eerder weten te vinden dan dat het zonlicht ze rood kon maken. Waar ik in mijn vorige volkstuin maar weinig last had van de duiven (misschien dat een vijfde van de oogst werd opgesnoept), was het hier in no-time verorberd. Dat is natuurlijk eens en nooit weer. Dus dit jaar ben ik op tijd begonnen met het beschermen van mijn besjes.

Al enige tijd ben ik bezig om mijn fruithoek op orde te maken. Met al het fruit bij elkaar in de buurt is het makkelijker om er één groot net overheen te maken en zo alles tegelijk te bescheremen. Het net lag al klaar in de kist, het moest alleen nog over alles heen.

Het is een hele constructie geworden. Pvc-buizen zijn makkelijk te gebruiken voor een tijdelijke constructie. Je steekt ze in de grond en het staat. Een mooie boog waar een net aan vastgemaakt kan worden. De langste pvc-buizen die ik heb zijn 4 meter. Dat lijkt heel wat, maar het was niet genoeg om zowel over de pergola te gaan om vervolgens aan beide kanten stevig in de aarde te staan. Dus knoopten we met tie-wraps de boel aan de pergola vast. Het net ging eroverheen en alles werd goed vast gezet met haringen.

Ik moet zeggen, het ziet er niet professioneel uit. Maar ach, als het maar werkt, daar gaat het om. Het enige wat ik goed in de gaten moet houden is dat de druif links genoeg de ruimte krijgt om te groeien. Zodra de takjes door het net heen gaan en vervolgens groter worden krijg ik ze niet meer terug. Regelmatig even de druif de goede kant op leiden kan een hoop problemen voorkomen.

En het lijkt precies op tijd klaar, want het lijkt erop dat de eerste besjes al een beetje kleur beginnen te krijgen. Als ze allemaal groot worden staat ons een prachtige oogst te wachten!

Groeispurt

Na een periode van droogte en warmte zorgt een flinke hoeveelheid regen al snel voor een groeispurt. Niet alleen de rabarber was flink gegroeid. Allerlei planten in mijn tuin hebben een flinke sprong gemaakt. Het was een hele ontdekkingstocht om dinsdag weer in de tuin te komen. Hierbij even een paar foto’s van al het moois wat er momenteel te zien is.

De pruimenboom is uitgebloeid en laat inmiddels tientallen klein vruchtjes zien. Ze zullen het niet allemaal redden maar het lijkt erop dat de oogst weer een stuk groter is dan vorig jaar. Lekker!

De sla als gevolg van de bloeiende sla van vorig jaar is ook flink gegroeid. Van kleine kropjes naar de eerste serieuze kroppen sla. Het uitdelen kan beginnen want dit gaan we met z’n tweeën nooit op krijgen. Ook achterin de tuin groeien nog een heleboel slaplantjes. En dan hebben we al 3x sla uit eigen tuin hebben gehad om zo de kleine kropjes vast te oogsten. Wat een overvloed zeg.

De wortels komen mooi op in rijtjes. Ik heb er al eens onkruid tussenuit gehaald, een geduld klusje want je mag de wortelplantjes niet beschadigen. Maar inmiddels kan ik wel weer aan de slag. Gelukkig zijn de plantjes nu al wat beter zichtbaar.

De rode kool en broccoli groeien goed.
De tijm voor in de tuin bloeit schitterend.


De gladiolen schieten opeens uit de grond. Ze zijn in de winter niet eens uit de grond gehaald.
De pioenroos heeft zijn groene bladeren en begint inmiddels aan de knoppen.