Ingewijd

De ‘iriekerappelgripe’ oftewel de riek, is inmiddels ingewijd met het rooien van de eerste aardappels. Voordat de eerste modder aan de riek kwam heb ik deze uiteraard weer even gemerkt met een houtbrander. Handig én leuk.

Toen ik twee jaar geleden ook aardappels moest rooien had ik een riek van een andere tuinder geleend. Wat ik me er nog van herinner is dat het lichamelijk zeer intensief was en toen had ik ook nog mínder aardappels dan dit jaar. Vandaag viel me het echter alles mee. Wat scheelt is dat ik nu niet meteen alles wilde rooien en waarschijnlijk is het werken met een riek met 3 tanden lichter dan met 4. Daarbij zat ik twee jaar geleden midden in een verhuizing, aardappels rooien is dan niet even ‘ter ontspanning’.

De aardappels die ik vanwormdaag gerooid heb waren de vroege aardappels… tomtiedom, echt vroeg gerooid zijn ze dus niet 😉 Wat me opviel, al bij de eerste steek in de grond, is dat de aarde boordevol wormen zit. Ontzettend mooie, dikke, lange wormen. Wauw… wat ben ik blij met deze diertjes! Ze maken het werken in de soms keiharde kleigrond een heel stuk gemakkelijker. En ze zorgen ook nog eens voor gezonde grond! Sommige wormen waren zo dik dat het net leek of ik een aal door de grond had kruipen. Ik heb ze met zorg behandeld en bewonderd om hun prachtige, glimmende lijf.

DSCN1988Inmiddels zijn de eerste twee rijtjes aardappels gerooid. Er is nog een éénling die nog steeds niet afgestorven is. Ach, vooruit, die mag nog even blijven staan. En… ik heb slechts twéé aardappeltjes aangeprikt. Dat is een hele grote vooruitgang met de vorige keer toen dit rond de 25 procent lag… aardappels

Aanaarden

DSCN1970Dat ik soms een wat alternatieve manier van tuinieren heb, dat weet ik allang. De meeste mensen op het volkstuinencomplex doen het heel anders. Van de week is dat maar weer eens bevestigd. Terwijl de meeste tuinders hun aardappels aan het rooien zijn, heb ik de aardappels nog maar even aangeaard. Normaal gesproken zou dat zo’n twee maanden eerder gebeuren. ’n Ieder die het zal ziet zal óf zijn hoofd schudden en mompelen ‘die heeft er geen verstand van’ óf zich afvragen wat het idee erachter is.

Er was echter niemand op de tuin dus er werd niets gezegd of gedacht. Al zal het erna vast gebeuren als het al iemand opgevallen is. Het idee erachter is: ik had geen tijd om te gaan aanaarden, ik wil nu wel oogsten maar heb nog geen ‘ierappelgripe’ en door de hoosbuien kwamen de bovenste aardappels opeens bloot te liggen. Dus… dan alsnog maar even aanaarden ook al mogen ze wel geoogst worden.

Inmiddels is de ‘ierappelgripe’ al in zicht. Pake is sneller dan dat bol.com of Hornbach deze vraag voor mij kunnen oplossen. Geweldig hè, zo’n pake! En nee, hij is niet te koop 😀

Ierappelgripe

Ik ben op zoek naar een ‘ierappelgripe’, ook wel genaamd de ‘ierappeldollersgripe’. De meeste lezers zullen geen idee hebben waar ik nu naar op zoek ben terwijl ik op zoek ben naar een woord waar ik op kan googlen. Google is slecht in Fries. En als ik bij het lokale tuincentrum vraag naar een ‘ierappelgripe’, of vrij vertaald om een ‘aardappelgrijper’ dan betwijfel ik ten stelligst dat ze zullen weten wat ik wil hebben.

Ik dacht: ik zoek een riek. Maar zoekend in het assortiment van zowel de Hornbach als de Praxis kwamen daar geen artikelen uit. Wel op ‘compostvork’ of ‘mestvork’. Maar kan ik die ook gebruiken om de aardappels mee te rooien?

Gelukkig heb ik een kundige familie en dus bel ik mijn pake (= opa voor de niet-Friezen) om te vragen of zo’n mest- of compostvork een beetje geschikt is. Moet ik één met vier tanden of met vijf tanden? En moet de vork licht gebogen zijn of helemaal vlak?

‘Wij hebben hier allemaal één met drie tanden,’ (ik vertaal het meteen maar even, maar we praten natuurlijk gewoon Fries, dat is wel zo gemakkelijk) ‘ik weet niet hoeveel tanden een riek heeft, maar als je wilt aardappels rooien zou ik zo één nemen. Die hebben geen scherpe punt en de tanden zijn breed, dat is beter voor het aardappels rooien.’

‘Ah! Ik weet zelf ook niet hoeveel tanden een riek heeft, maar dát zoek ik. Hoe heet het?’

‘Ierappelgripe.’

Ik weet meteen waar pake het over heeft. Lastig dat hier geen Fries gesproken wordt hoor, in de Hornbach. Maar inmiddels is het gelukkig ook niet meer nodig. Want waar kun je beter een ierappelgripe zoeken dan in Friesland zelf met alle aardappelboeren? En laat ik nou precies dáár een familielid hebben wonen dat zich met alle liefde op de zoektocht stort. 🙂 🙂 Wie weet kan ik binnenkort aardappels rooien met een echte ierappelgripe. De aardappels smaken dan vast een beetje naar thuis…