Pompoentaart

Na een treinreis met zo nu en dan een heerlijke vleug ‘verse taart’ door de coupé was ik erg benieuwd naar de smaak van de pompoentaart. Ik moest echter nóg even geduld hebben. In het recept stond dat ik de taart moest behandelen als een cheesecake. Nadat de taart voldoende afgekoeld was moest deze nog 4 uur in de koelkast staan. Daarna lag ik volgens mij inmiddels in bed.

De volgende dag kon ik dan eindelijk mijn nieuwsgierigheid bevredigen. Met zijn drieën gingen we het resultaat beoordelen.

De foto bij het recept toonde een knaloranje taart. Echter, als ik ‘2 theelepels speculaaskruiden’ in het recept zie staan, dan neem ik natuurlijk twee zeer royale theelepels. Net als kaneel kan een taart niet teveel speculaaskruiden bevatten is mijn mening. Waarschijnlijk kwam het resultaat dichter bij 4 theelepels dan bij twee. Met tot gevolg: een bruine taart in plaats van oranje.

De meningen over de smaak waren verdeeld. Ten eerste moet je wel een beetje van cheesecake houden. Hoewel de smaak kruidiger is, blijft het een vochtige, lobbige taart vergelijkbaar met cheesecake. Niet iedereen vindt dat lekker.

Ten tweede kun je er beter niet bij vertellen dat het pompoentaart is. Sommige mensen hebben dan al bij voorbaat de neiging om af te haken. En dat terwijl ik de pompoen niet heb geproefd. Ik proefde vooral speculaaskruiden en dat beviel me wel 🙂 Ik vind het recept zo gek nog niet, al denk ik wel dat het snel gaat vervelen. Ik geef het een 6,5.

O, ik bedenk me opeens dat ik alles van het recept door twee heb gedeeld. Behalve de speculaaskruiden. En dan een royale hoeveelheid erin gooien… Misschien had ik de taart beter ‘speculaastaart’ kunnen noemen.

Week van de pompoen

Van die grote pompoenen die ik heb gekweekt kun je héél wat maken. Enig nadeel is dat het vrij snel achter elkaar gemaakt moet worden. Is de pompoen eenmaal aangesneden dan is deze nog maar beperkt houdbaar. Dus was ik deze week actief in de weer om de pompoen te verwerken. Na twee flinke pannen soep werd het tijd voor wat variatie. Taart! Andere jaren heb ik ook wel eens pompoentaart gemaakt, met wisselend succes. De kunst is om de taart geen weeïge smaak te laten krijgen want dan is de interesse in pompoentaart snel verloren.

Vandaag probeerde ik een nieuw recept. Het stond in de krant maar komt oorspronkelijk uit ‘Lekker Miljuschka’. De taart schijnt wat te hebben van een cheesecake.

Eigenlijk had ik weinig tijd om te bakken maar ik wilde dit nieuwe recept graag eens uitproberen. De pompoen is nu tenslotte aangesneden. Bovendien kan ik dit weekend de taart met anderen opeten, dat vind ik veel leuker dan alleen. Het resultaat was dat de taart in een kwartier (buiten) moest afkoelen en ik vervolgens een hele trein lekker heb zitten maken.

Nu hopen dat de taart ook zo lekker is als dat ‘ie ruikt!

Pompoenen (1)

Volgend jaar wil ik pompoenen gaan verbouwen. Maar voor ik eraan begin leek het me toch wel handig om eerst eens een paar keer zelf iets met pompoen klaargemaakt te hebben. Dus kocht ik laatst een aantal pompoenen en ben ik deze week helemaal in de pompoensfeer.

pompoenpittenDe eerste pompoen is geslacht voor een pompoentaart. Wederom een recept waar ik op mijn werk op geattendeerd werd. En als je eenmaal iets lekkers hebt geproefd… Dus aan de slag maar. Schillen, snijden, scheiden. Die pitten, die ken ik van het pompoenpittenbrood en dat vind ik heel erg lekker. Bewaren dus maar. Later maar eens opzoeken op internet hoe ik die het beste kan klaarmaken. Of misschien komt er ook nog eens een pompoenpittenbrood van eigen hand. Maar dat kan alleen als ik die pitten een tijd kan bewaren want momenteel heb ik het te ‘druk’ met de pompoenen zelf.

Of je ook iets met het zachte deel van de pompoen kunt weet ik eigenlijk niet, de meeste recepten schrijven dat je het zachte deel en de pitten moet verwijderen. In de bokashi-emmer dan maar.

Na wat kokkerellen en bakken kwam de pompoentaart uit de oven. Hij zag er goed uit, maar warm kon ik hem nog niet aansnijden. Aangezien het al avond was, moest het nog een nachtje wachten.

pompoentaartInmiddels is de taart gekeurd. Het smaakt anders dan de taart die ik op mijn werk heb geproefd en ik twijfel welke versie de bedoeling was. Het heeft allebei wel iets. Die van mij is wat zacht en smeuïg, het doet denken aan de substantie van kwark/monchoutaart. Op mijn werk was de taart steviger maar doorgaans proef ik het daar pas als het niet meer verkoopbaar is, ook al was die ook erg lekker. Wie weet is deze taart over een week ook wat steviger, dan kan ik van beide varianten genieten.