Experiment tomatenplant

tomatenplant_voorijsheiligen Ik was dit jaar vroeg met mijn tomatenplanten. Ik had ze vroeg gezaaid, ze waren mooi opgekomen en groeiden voorspoedig. Op een gegeven moment had ik geen grote potten meer waarin ik ze kon overzetten, was het al enige tijd warm weer voor die tijd van het jaar en besloot ik er twee in de tuin te zetten. Konden ze mooi al wat groeien in plaats van verpieteren in een pot op het balkon waar het ook nog eens veel te vol stond.

Na enige tijd moest ik concluderen dat ik v茅茅l te vroeg was (wat is nou een maand op een jaar? Blijkbaar toch wel veel…) en dat er eentje toch zeker wel dood zou gaan. Inmiddels is het een maand later en wat zie ik tot mijn verbazing? De ten dode opgeschreven plant, is helemaal groen! Toegegeven, het ziet er niet heel florisant uit. Nogal ielig. In vergelijking met de tomatenplant die ik pas enkele dagen geleden in de tuin heb gezet is het wel duidelijk dat een tomatenplant beter functioneert met voldoende warmte (en aandacht helpt vast ook wel 馃槈 ) De twee linkerfoto’s laten de tomatenplanten zien die al een maand in de tuin staan, tussen stokjes en met wat plastic er omheen. Op de andere foto de plant die net in de tuin gezet is.

Conctomatenplantlusie: een tomatenplant kan het buiten overleven, ook al zijn de nachten nog erg koud, maar qua groei loopt het een achterstand op. Beter is om de plant langer binnen te houden (of op het beschutte balkon) en pas met warm(er) weer in de tuin te zetten.

tomatenplant_warm

En t贸ch…

Niet altijd gaat alles naar wens in mijn tuin. En ja, ik ben ook wel eens wat eigenwijs. En laat daar deze keer nu enig verband tussen zijn…

Ik weet niet of ik het al eens heb opgebiecht, waarschijnlijk heb ik het tussen neus en lippen door eens gemeld dat ik al ruim v贸贸r ijsheiligen (de datum waarna het in ieder geval niet meer gaat vriezen en alle planten veilig naar buiten kunnen) tomatenplanten in de tuin heb gezet.

De buurman kwam al zeggen dat het heel onverstandig was en toch 贸 zo jammer van die plantjes en… Nou goed, het was duidelijk dat hij dat n贸贸it zou doen. Maar hij heeft dan ook een kas en nee, dan zou ik het ook z茅ker niet doen.

Maar ik zat met tomatenplanten die inmiddels begonnen te verpieteren omdat ze in zo’n klein potje stonden, terwijl mijn potjes op waren. En ik had ze zo mooi vroeg gezaaid… het was al tijden goed weer… Goed, ik heb ze dus een maand te vroeg in de vrije grond gezet. Ook nog eens in het hoekje waar het langste schaduw is. Op aanraden van de buurman heb ik er met stokjes en een plastic zak nog wat beschutting omheen gemaakt.

Er kwam droogte. Er kwam nachtvorst. Er kwam storm.

‘Arme plantjes,’ dacht ik. Maar elke keer als ik de resterende tomatenplantjes zag, die bruine blaadjes kregen omdat hun wortels het zo benauwd hadden, dacht ik precies hetzelfde. En zo bleef ik bij mijn eigenwijsheid. Nee, laat ik het zo noemen: Ik deed een experiment. En de afgelopen week bezag ik het voorlopige resultaat:

DSCN1600DSCN1601

 

Eentje gaat zeker dood. De ander ziet er niet heel florisant uit maar heeft desondanks wel wat nachtvorst overleefd en een flinke droogte en ook nog eens erg warme dagen. (Dat laatste is overigens niet zo moeilijk voor een tomatenplant trouwens)

Ik ben benieuwd of het de storm van gister en vandaag ook heeft overleefd. Dat is nog even een verrassing.

Komkommer experiment (III)

Ikomkommern juni schreef ik een aantal stukjes over mijn komkommer experiment. Inmiddels kan ik u verheugd mededelen dat het experiment glansrijk is geslaagd! Want er groeit een prachtige (kromme) komkommer aan de experimentele plant. Ik kan duidelijk zien dat het van een stekje van mijn werk is, mijn eigen komkommerplant gaf namelijk korte, dikke, stekelige komkommers en deze komkommer is lang en glad. Het kan nog wel even duren voor ik ‘m kan oogsten al weet ik niet precies hoe groot ik de komkommer kan laten worden aangezien de plant in een redelijk kleine pot staat.

De andere komkommerplant heb ik inmiddels gerooid. Er zat valse meeldauw op en toen ik de laatste oogstbare vrucht eraf had gehaald vond ik het zinloos om de plant nog langer te laten zitten. Het ziet er op mijn balkon nu wel wat kaal uit zonder die grote komkommerplant. Alsof de winter al een beetje begonnen is. In ieder geval weet ik wel dat ik volgend jaar weer komkommers ga kweken, maar dan in mijn tuin. Een tuin-buurvrouw had hele mooie komkommers van een kruipende plant (ipv klimmend zoals de mijne) en dat lijkt me wel wat. Hoewel ik natuurlijk ook eens de stap kan zetten naar zelf stellages bouwen in de tuin. Tenslotte word ik elk jaar meer ervaren in tuinklussen.

komkommer

 

Komkommer experiment (I)

Mijn experiment begon op een donderdagochtend toen ik op mijn werk leerde hoe we de komkommerplanten in de kas moesten dieven. Ik zat vol interesse te luisteren want dit jaar heb ik voor het eerst een komkommerplant (nou ja, vorig jaar twee kleintjes maar die wilden niet zo goed) en wat extra kennis over de verzorging kon ik wel gebruiken. Want dat je tomatenplanten moet dieven, dat wist ik wel. Maar komkommerplanten ook…?

Ja dus. Voor de mensen die zich nu afvragen wat ik bedoel met ‘dieven’: bij sommige planten groeien er extra takjes vanuit het punt waar een zijtak aan de hoofdtak vastzit (de oksel). In principe is het geen ramp als je deze laat zitten, maar die extra takjes verbruiken energie van de plant die het beter kan gebruiken voor de verzorging van de vruchten. Vandaar dat je tomatenplanten altijd gaat dieven, dit houdt in dat je het extra takje uit de oksel haalt. Wat nog een voordeel van dit dieven is, is dat de plant overzichtelijker is. Toen ik vorig jaar de tomatenplanten in mijn tuin niet had gediefd, groeide alles als een oerwoud door elkaar. En dat terwijl het handig is om een tomatenplant omhoog te leiden en zo de tomaten de mogelijkheid te geven zoveel mogelijk zon op te vangen.

Terug naar mijn experiment. In een kas groeien de planten veel harder dan buiten en aangezien de komkommer- en tomatenplanten op mijn werk 茅茅n keer per week gediefd worden zijn de takken die je afbreekt soms al aardig groot. Toch jammer vond ik, zou je ze niet kunnen stekken? Toen ik het vroeg aan de expert, die ons net had uitgelegd hoe we de komkommerplanten moesten verzorgen, zei die van nee. Maar goed, soms ben ik wel eens eigenwijs en aangezien ik niet zoveel te verliezen had, heb ik een potje gevuld met water en daar de mooie takken ingezet.

Binnen de kortste keren waren de takjes helemaal slap. O, maar misschien was het in de kas ook wel veel te warm voor net afgebroken takjes die nog geen wortels hadden… Ik heb het potje maar buiten neergezet en er later nog wat takjes bij gedaan in de hoop dat die meer overlevingskans hadden.

Tegen de tijd dat het pauze was, stond de expert erbij te lachen. Er zat namelijk een reuzegrote naaktslak op deze uiterst kwetsbaar (en geheel slap hangende) takjes. Hmmm… het werd ze wel heel erg moeilijk gemaakt. Eerlijk gezegd vroeg ik mijzelf af of ik dit nog verder moest proberen, het zag er hopeloos uit.

(wordt vervolgd)