Er piept in de tuin alweer van alles boven de grond. De eerste rode puntjes van de rabarber heb ik alweer gezien en op de foto’s zien jullie een rij tulpen (linker) en een groep irissen (rechter foto) Daarnaast is de rode bessenstruik alweer aan het uitlopen en bloeien de eerste krokussen al. Mooie paarse bloemetjes in een verder nog bloemloze tuin. Ja, zélfs de rozenstruik bloeit momenteel niet en dat is voor het eerst sinds twee jaar geloof ik. (Dat ligt overigens meer aan de zachte winters dan aan de rozenstruik. Ook al is het wel een heel optimistische bloeier.) Bijzonder om te zien hoe de voorjaarsbloemen opkomen terwijl het, bijna lente, buiten nog flink sneeuwt. Na drie jaar moestuinieren blijft de natuur me nog steeds (of nog méér) fascineren.
Categorie archieven: Blog
Maten opnemen
Precies op het goede moment was ik in mijn tuin om de maten op te nemen voor het te bestellen glas. Vandaag heeft het hier bijna de hele dag gesneeuwd (natte sneeuw) maar gister had ik een mooie blauwe lucht met een lieflijk zonnetje. (hé, op de foto’s niet te zien, zou ik het wat te rooskleurig onthouden hebben?)
Hoewel ik natuurlijk druk bezig ben geweest met het helpen opbouwen van de kas kwam ik tot de ontdekking dat ik geeneens ín de kas ben geweest toen deze af was. Gister voor het eerst en sjonge… ik kreeg er ontzettend veel zin in om erin aan de slag te gaan!
Maar eerst dus nog passend glas. En… passende clipjes! Want dat is me tot nu toe ook nog niet gelukt helaas. Ik heb al verschillende besteld en in huis gehad maar ze bleken allemaal niet te passen. De haakjes waar het glas in ‘gelegd’ wordt passen gelukkig wel maar de clipjes om het glas vast te zetten voldoen niet. Lastig want tot nu toe heb ik ook nog nergens iets gevonden wat lijkt op die van mij. Dat is dan weer het nadeel van een tweedehands kas. Ik heb nog even de tijd om verder te struinen. In ieder geval ben ik al een vaste klant van www.tuinkassenwinkel.nl aangezien die veel accessoires heeft voor tuinkassen. Een aanrader voor een ieder die een kas heeft.
Amaryllisbol
Van een vriendin kreeg ik een uitgebloeide Amaryllisbol. Raar cadeau zou je zeggen, maar nee, het is juist iets wat ik graag wilde hebben omdat ik eens wil proberen zo’n bol over te houden en het de volgende winter weer te laten bloeien. Talloze uitgebloeide Amaryllissen worden weggegooid terwijl veel narcisbollen in de grond worden gestopt om er nog jaren van te kunnen genieten. Zou dat bij een Amaryllis niet net zo goed kunnen?
De bol staat al enkele dagen in huis en ik begin me af te vragen of ik de bol ook in de aarde moet z
etten en water moet geven of dat water geven de bol juist laat rotten. Voor al die vragen is er uiteraard internet. Genoeg kwekers die mij tips willen geven voor het overhouden van een Amaryllis.
Het stappenplan is als volgt:
- Na de bloei de steel tot enkele centimeters boven de bol afsnijden. Deze steel vraagt namelijk teveel energie. De bladeren moeten blijven zitten.
- Mocht de bol nog niet in aarde staan: zet deze in de aarde en geef zo nu en dan wat water.
- Aangezien de bol niet tegen vorst kan moet deze in de wintermaanden binnen blijven staan, erna kan het echter naar buiten. Je kunt de bol in de tuin planten.
- Tegen de tijd dat het weer begint te vriezen en de bladeren vergelen haal je de bol weer uit de aarde. De bladeren mogen eraf (en eventueel de buitenste laag van de bol) en de bol moet 5-6 weken drogen.
- Hierna kun je de bol weer in een pot met aarde doen en bij het aanmaken van het blad ook weer water geven. Mocht je nu al weten dat je (wederom) de bol wilt overhouden dan helpt het om de de wortels in te korten. De bloemstelen worden dan wel minder lang.
Deze informatie heb ik verzameld van verschillende websites, voor meer informatie kun je daar nog een kijkje nemen:
Kas opbouwen III
De grote dag was daar: de dag waarop de kas zou worden opgebouwd. Hoewel ik graag wilde dromen van een prachtige glazen kas, zag ik nog teveel beren op de weg om daaraan toe te geven. Eerst moest de kas maar eens staan.
Met vier man sterk vertrokken we naar mijn tuin. De middag ervoor had ik al uitgezocht met welke onderdelen we moesten beginnen. Mijn broer, die meegeholpen had de kas af te breken, was deze dag uiterst belangrijk want een verkeerde volgorde kon ons veel kostbare tijd kosten. De eers
te twee onderdelen bleken al snel verkeerd te zitten en wat waren we blij dat we de dag ervoor nog niet verder waren gegaan. Ik ben geen grote klusser (geef mij maar een trap om te schilderen in plaats van een kas in elkaar zetten) maar er was genoeg te doen en het was ontzettend leuk om te zien hoe het frame al snel de juiste vorm begon aan te nemen. Het verliep voorspoedig tot we bij de dakspanten vastliepen. Twee schroefgaatjes die tegenover elkaar moesten zitten bleken een centimeter uit elkaar te liggen. Hoe je het ook schoof, duwde, puzzelde, het blééf teveel verschil. 
Even een extra gaatje boren lijkt dan makkelijk maar je wilt niet aan het eind van het proces erachter komen dat de glasplaten allemaal een centimeter te groot zijn. Er was inmiddels een wind opgestoken en de lunchtijd was aangebroken, tijd om thuis op te warmen met soep en afstand te nemen om wat ideeën te laten opborrelen.
De kostbare tijd die we gebruikten voor de lunch zorgde voor nieuwe inzichten en niet lang na de lunch zat ook het dak in elkaar. Terwijl de mannen alle bouten bij langs gingen om deze goed vast te zetten gingen de vrouwen de staanders bij langs met glastape. En toen kon het glas erin…!
Bij het uitpakken van de vele pakketten met glasplaten blek
en er helaas nogal wat gesneuveld te zijn. Al bij het afbreken van de kas was ons opgevallen dat sommige glasplaten kapot waren maar nog wel in gebruik. Echter, een glasplaat in twee delen is wat anders dan een glasplaat in drie delen. Daarbij was het nog een heel gepuzzel om de achterzijde van de kas qua glasplaten passend te krijgen daar er wat platen van een afwijkend formaat waren gebruikt. Maar we zijn niet vies van puzzelen en ook het probleem van het tekort aan glasplaten is met een voorlopige oplossing opgelost. Een half uur voor het donker werd, zaten alle (hele) glasplaten erin en was de rest afgedekt met stevig zeil.
I
k zal nu de maten voor de ontbrekende glasplaten moeten nemen en daarvoor nieuwe platen moeten regelen. Iets wat ik ook nog nooit eerder heb gedaan, dus nog wel een hobbel om te nemen. Maar… het grootste gedeelte van de kas staat.
En uiteraard: dat vierden we met appeltaart.
Kas opbouwen II
Al die tuinkassen die je op het volkstuinencomplex ziet zien er zo ontzettend handig uit. En het ís ook handig als je al twee maanden eerder kunt beginnen met tuinieren, als je tomatenplanten droog en warm staan en je een beschutte plek hebt voor kwetsbare zaailingen. Regelmatig keek ik enigszins jaloers naar de tuinders die me al bijna volgroeide bloemkolen konden laten zien terwijl ik net een plantje van 10 centimeter had. Ik hield mijzelf voor dat ik tenminste niet al in februari een paar keer per week naar de tuin hoefde te fietsen, maar eigenlijk was dat vooral om mijn jaloezie te temperen.
Dus toen ik in december een tweedehands kas kon kopen van iemand op het andere volkstuinencomplex verheugde ik me al op vroege oogst. Echter, er moest al heel wat werk verzet worden nog vóór de kas op mijn tuin kwam te staan. Het bestuderen van de constructie, het verzamelen van het juiste gereedschap en inpakmateriaal, het afbreken van de kas, het voorzichtig verhuizen van alle kwetsbare onderdelen (en dan met name ál dat glas), het waterpas maken en verankeren van de fundering en het zoeken van de juiste klemmetjes en schroefjes ter vervanging van de gesneuvelde exemplaren.
Inderdaad… wát een werk zeg!
Afgelopen vrijdag kwamen mijn ouders helpen met het goed leggen van de fundering. Het frame moest iets worden opgeschoven en daarbij wilden we graag dat de kas op een serie tegels kon steunen om verzakking te voorkomen. Het was koud maar zonnig. Bij ons in de familie helpen we elkaar met alle plezier bij het klussen als de catering maar goed is. Dus had ik de avond ervoor appeltaart gemaakt en terwijl mijn ouders gezamenlijk de waterpas ter wille waren verzamelde ik de ingrediënten voor het avondeten. De veldsla werd massaal geoogst (het stond nogal gevaarlijk dichtbij de kas en je kunt moeilijk verwachten dat iedereen op de plantjes let tijdens het klussen) evenals een hele lading prei en aardpeer. Best handig, die wintergroenten.
Het resultaat van die middag klussen leek niet zo groot maar was wel het belangrijkste onderdeel van het bouwen van de kas. Een kas gaat snel kapot als deze scheef staat en er spanning op het glas komt te staan. Genoeg reden om na deze koude klus thuis op te warmen met koffie en knapperige appeltaart terwijl de kersverse prei werd gekookt voor het avondeten.
De kas opbouwen I
Ik zit inmiddels moe maar zeer voldaan op de bank. De klus is geklaard voor zover we konden komen. Jullie zullen de details nog horen, voor vandaag alleen nog een foto. 
Het ging over vermiculiet
Ik ben benieuwd of ik jullie nieuwsgierigheid heb kunnen wekken met het schrijven van wat blogstukjes over vermiculiet. Daarbij vind ik het ontzettend leuk om te zien hoe jullie reageren op de poll, alle reden dus om weer een nieuwe te maken. Lekker stemmen dus!
P.S. Als iemand eens een leuke vraag weet voor een poll, dan hoor ik het graag.
Goed gereedschap…
… is het halve werk. En goede tuinhandschoenen zijn daarbij een pré. Warme voor als het koud is, stevige voor het zware werk, fleurige omdat dat nu eenmaal bij mij past en met een dikke beschermlaag want ik pak gerust takken van doornstruiken beet zonder erbij na te denken. Al helpt dat natuurlijk niet als ik de handschoenen niet aan heb 😉 Tot nu toe kocht ik altijd mannenhandschoenen, met mijn lange vingers passen de vrouwenexemplaren meestal niet. Of de handschoenen voor de vrouwen zijn van een dun katoentje. Daar kun je toch niet mee werken? Ik hoef geen handschoenen tegen ‘vieze vingers’. Het is geen probleem hoor, als mijn handen vies worden, voor de kleine klusjes heb ik dan liever geen handschoenen.
En dit keer had ik geluk, de handschoenen zitten niet heel ruim maar voor het eerst heb ik stevige tuinhandschoenen gevonden die ook nog eens heel fleurig zijn. Wat mij betreft kan het tuinseizoen beginnen!
Rups in februari
Rupsen zijn er het hele jaar door. Niet van alle soorten maar toch zijn er ook in de winter rupsen te vinden. Doorgaans zie je ze echter niet. Afgelopen week zag ik er zelfs twee, in huis. De ene had zich op zolder verstopt en werd gestoord in zijn winterslaap toen ik de boel ging verplaatsen. Nummer twee zat opeens in mijn bokashi-emmer. Ik zal hem er zelf een keer ingegooid (ai!) hebben, al was ik me van geen kwaad bewust. Geen wonder dat de rups toch wat moest bijkomen toen ik hem uit de bak viste. Ik had nog wat broccoli liggen maar of de rups er blij mee was weet ik niet. Het ging in ieder geval aan de wandel, niet wetend dat er in de rest van het huis niets aan koolblad te eten was. Een tomatenplant is aan de rups van het koolwitje waarschijnlijk niet besteed. Inmiddels is de rups uit het zicht verdwenen, ik vermoed dat hij zich tot een coconnetje heeft gesponnen op een rustig plekje. Ver uit de buurt van de goedbedoelde doch zeer onhandige bemoeiingen van de huisbewoner.
De takken van de Gojibes
De bestelde plant is gearriveerd: de gojibes, in Nederland ook wel bekend onder de naam Boksdoorn of Chinese wolfbes. Op dit moment is de plant in rust en dat is het beste moment voor een kweker om de plant te versturen naar klanten. Nadeel is wel dat de plant er dan ook niet zo florissant uitziet. Ik zie alleen wat kale takjes. En gelukkig een heleboel wortels. Ik neem aan dat de plant hevig verlangt naar wat meer ruimte voor zijn wortels dus hoog tijd om een beetje op onderzoek te gaan naar de verzorging van deze struik. Voor ik deze plant had uitgekozen had ik al even gecheckt of het in Nederland wel een beetje wil groeien en dankzij mijn kas die bijna op mijn tuin staat hoeft het geen probleem te zijn. De plant heeft namelijk het liefst een onverwarmde kas en bij het opgroeien kan de plant op den duur tot 12 graden vorst overleven.
De plant wil een pot van 30 cm diepte en kan, doordat de wortels mooi diep kunnen groeien, zo goed tegen wat droogte. De grond kan het beste droog, luchtig en voedselarm zijn en ietwat zuur. Regelmatig snoeien (in het voorjaar) stimuleert de groei van grotere bessen. De eerste vruchten komen pas in het 2e jaar. Ik hoop dat deze plant dus dit jaar al wat zal produceren want ik ben reuze benieuwd. Op een site waar ik de informatie vandaan heb gehaald staat een heel loflied geschreven over de prachtige gezonde eigenschappen van de gojibes. Nu ben ik vaak wel wat sceptisch over het zogenaamde ‘superfood’ maar in een gevarieerd dieet kan het natuurlijk een gezonde toevoeging zijn.
Jullie zullen nog wel meer horen over deze struik, bij het verschijnen van de paarse bloemetjes of de rode, langwerpige vruchten.
Sites over Goji-bessen kweken: