Tussen de groene bladeren massa in de tuin verschijnen steeds meer vruchten. Ik vind het leuke van deze pompoenplanten is dat de pompoenen niet zo groot worden. Waar anderen voor ‘hoe groter, hoe beter’ gaan, heb ik liever klein en meer. Als de pompoen eenmaal is aangesneden is de houdbaarheid nog maar beperkt. Bij een grote pompoen resulteert dat al snel in een pan pompoensoep met resterend nog een halve pompoen. Nee, geef mij maar kleintjes, dan kan ik zo nu en dan pompoen eten en gaat het me niet tegenstaan.
Op de tuin vind ik het ook wel leuk. Zo komen er veel meer vruchten aan de plant. Ik vind het altijd leuk om de bladeren opzij te duwen en verrast te worden door wéér een nieuwe pompoen.
Ik heb een groene en een oranje pompoenplant en aan beide groeien al pompoenen van goed formaat. Als ik het goed heb worden ze nog ietsje groter en rijpen ze dan af.
Er groeit van alles heel hard in de tuin. Zoals datgene wat jullie hier op de foto zien. Normaal gesproken zie je daar een plant met grote bladeren, de rabarberplant om precies te zijn. Deze hangt dan half over de aardbeiplanten en over het pad en neemt veel ruimte in. Dit keer wordt het echter enigszins overwoekerd door zowel een pompoenplant van rechts als een komkommerplant van links. Als je goed kijkt zie je nog net een blad van de rabarberplant.
Puzzelen met een pompoenplant, dat is nog behoorlijk ingewikkeld! Zoals ik al eens heb verteld was de pompoenplant, bij gebrek aan ruimte, via de braamstruik en de frambozenstruiken naar een hogere verdieping geklommen. Ik voorzag al dat dit mis zou gaan, als er eenmaal een grote pompoen aan zou hangen zou de boel wel eens kunnen gaan instorten, maar had nog geen actie ondernomen. Inmiddels wel. Ik zou de frambozenstruik snoeien nu nog te zien is welke takken vrucht gedragen hebben (en gesnoeid kunnen worden) en welke de nieuwe takken zijn die volgend jaar vrucht gaan dragen. Al snel was ik meer bezig met de pompoenplant dan met de frambozenstruiken. Ik hoopte de plant, door wat kurkentrekkertakjes los te knippen, eenvoudig te kunnen verleggen maar dat bleek nog een hele klus. Want het waren niet enkel de zich vasthechtende takjes die ik moest losknippen maar ik moest ook regelmatig een frambozentak afknippen omdat de plant er anders niet meer tussendoor kon. Nou goed, ik was toch van plan om de frambozenstruiken te snoeien, nietwaar? Snoei geeft groei wordt er altijd gezegd, dus ik verwacht volgend jaar een nóg grotere oogst.
Uiteindelijk kon ik, nadat ik een belangrijke tak raakte met mijn snoeischaar en deze bijna doormidden knipte, de pompoenplant weer naar zijn oorspronkelijke plaats dirigeren. Het blijft even spannend of de plant er niet teveel onder te lijden heeft gehad, in het ergste geval sterven de twee pompoenen die er al aan groeiden (ergens zwevend tussen de frambozen) vroegtijdig af. Het zij zo. Al doende leert men en volgend jaar geef ik de pompoenplant meer ruimte.
Planten doen wel eens onverwachte dingen. Helemaal als we ruimte tekort komen. Zo blijkt de pompoenplant zich te ontpoppen tot een echte klimmer. Dat ontdekte ik toen ik vreemd bekende bladeren tegenkwam tussen de frambozenstruiken. Duidelijk niet van de frambozenstruik maar toch vaag bekend. En ja hoor, de slingerende tak kon teruggeleid worden tot de pompoenplant. Tsja, ik had ook niet gedacht dat die ene pompoenplant zoveel ruimte nodig zou hebben. Ik verwachtte een paar pompoenen van één plant, maar als de vruchten zich allemaal goed gaan ontwikkelen kan ik heel wat meer verwachten.
Het is leuk om te zien hoe de planten zich met elkaar verbinden. De tomatenplant, braamstruik en pompoenplant staan vlak bij elkaar en krullen om elkaar heen. De pompoenplant maakt handig gebruik van de lengte van de braamstruik om zich omhoog te werken. En zo kan het tot de hoogte van de frambozenstruik groeien om van daaruit een tweede verdieping te bouwen. Ik ben benieuwd hoe dat gaan zal als er eenmaal pompoenen aan zitten. Krijg ik dan roze pompoen of oranje met frambozensmaak?
