blog
Het is er dan toch nog van gekomen: de yacon staat in bloei.
Ik ben reuze benieuwd naar de grootte van de knol maar zal nog even geduld moeten hebben. Voor de vorst moet de plant gerooid worden en hoe langer de yacon de tijd krijgt om te groeien, hoe meer ik kan oogsten. Bovendien is de plant een pracht om te zien en laat ik het alleen daarom graag nog even staan. En nu kan ik dus ook nog even genieten van de bloemen op een moment dat de meeste bloemen uitgebloeid raken.
Het onkruid schiet de lucht in. Bij de buren dan. Ja, dat is dan de keerzijde van mensen die met de tuin ophouden. Dus sta ik regelmatig in een tuintje verder onkruid te trekken. Grof, groot onkruid is veel leuker, effectiever en makkelijker te verwijderen dan die kleine sprietjes in mijn eigen tuin. En bij elk bloeiend stuk kruid voorkom ik enkele honderden nieuwe plantjes, dat geeft toch veel voldoening?!
Hopelijk komen de buren zeer binnenkort wel hun bieten oogsten. Het is toch jammer als die dikke, prachtige bieten verrotten terwijl mijn bieten het amper doen en zeker een kwart zo klein zijn maar wél opgegeten worden?
Een andere tuinder maakte me laatst nog blij met een paar mooie dikke bieten. Niet voor de roze stamppot want het waren Chioggia en die worden wit als je ze kookt, maar wel lekker zoet. En of de vitamientjes nu rood of wit zijn dat maakt niet uit.
De Yacon groeit lekker door. Op mijn werk zag ik dat ze op een gegeven moment ook gaan bloeien, in het oranje. Zover zijn die van mij (nog) niet maar de frisse groene bladeren die er heel zacht uitzien geven een gezonde aanblik. Ik ben reuze nieuwsgierig naar de knol in de grond! 
Het vak op de foto is een vak met van alles en nog wat. Even gluren op het teeltplan van dit jaar leert me dat er ‘sla, andijvie, bonen en krieltjes’ moeten staan. In dat geval heb ik me toch nog aardig aan mijn teeltplan gehouden want op dit moment staan er in ieder geval boontjes en krieltjes in het vak. Daarnaast nog een stel tomatenplanten (die het uitstekend doen!) en twee yacon planten. De sla is door de slakken opgegeten. De andijvie heeft er ook gestaan maar de tweede serie andijvie bleek uit te groeien tot prachtige zomerasters. Tsja, toen het klein was leek het nog op andijvie en aangezien ik dat ook in het bakje had gezaaid leek dat wel logisch. Maar de zomerasters die ik ervóór in het bakje had gezaaid en die maar niet op wilden komen, zijn blijkbaar alsnog ontkiemd. Geen probleem trouwens, ik ben blij dat ik alsnog zomerasters heb, ze zijn erg mooi. En groente heb ik op het moment genoeg, daar hoeven niet nog twee grote kroppen andijvie bij die maar beperkt houdbaar zijn.
Nu ik een yacon heb wil ik wel graag weten wat ik er precies mee aan moet. Want het enige wat ik weet is dat ik de knol kan eten, maar wanneer? En was de plant nu meerjarig of éénjarig? Ik meende dat ik heb gelezen van meerjarig, maar als ze op mijn werk opnieuw opgekweekt worden dan klinkt dat niet heel logisch. En als je de knol opeet zal er verder ook niet zoveel overblijven toch?
Dus, op zoek naar informatie. Het eerste leerde ik al bij het verpotten van de plant. Ik had twee bakjes meegenomen en in één bakje zaten drie plantjes. Deze wilde ik uit elkaar halen maar toen ontdekte ik dat er een knol in het potje zat waar alle drie de plantjes uit gegroeid waren. Mijn eerste test bestond uit ‘kijken of de plant het overleefd als ik deze knol doormidden deel’. Het resultaat laat nog even op zich wachten.
De knol kun je zowel rauw (salade of fruit) als bereid eten (roerbakken/frituren/koken). Van de bladeren kun je thee zetten en de stengel kun je eten als selderij. Daarnaast wordt er ook wel siroop van gemaakt (wat in de winkels duur verkocht wordt: wie wil er nog een handeltje beginnen? ;-)) gezien zijn zoete smaak met weinig caloriën. Wat ik ook een aantal keren tegenkwam is dat de nuttige toepassing voor diabetici door de inuline die erin zit.
De plant staat bij mij nu nog in pot maar gezien de plant wel 1-1,5 meter kan worden zal ik ‘m op den duur wel naar de tuin moeten verhuizen. Wat de opbrengst betreft: dit kan oplopen tot 10 (ik las zelfs ergens 20) kg per plant. Het lijkt me dat ik wel genoeg heb aan deze twee.
Ik heb weer een nieuwe aanwinst: yacon. Het is niet vreemd als je het niet kent, het is vrij onbekend. Vorig jaar heb ik het leren kennen toen iemand op mijn werk er met smaak van zat te eten en de nieuwsgierige toeschouwers liet proeven. Van de yacon kun je de knol eten en dit smaakt naar een combinatie van peer en appel. Ook de structuur lijkt er wel op.
Ik was het allang weer vergeten totdat ik een tijdje terug met scrabble in de krant (waarbij je met alle deelnemers dezelfde mogelijkheid hebt en dan moet zien de hoogste score te halen) het woord ‘yacon’ kon leggen en daarvoor 70 punten kon krijgen. Ik werd er helemaal enthousiast van want er kwam vast niemand op dat woord, daar was toch wel wat specifieke kennis voor nodig.
Helaas werd het woord afgekeurd omdat het niet in de woordenlijst stond. Maar sindsdien heb ik iets met yacon. Toen ik ontdekte dat er op mijn werk nog een aantal planten over waren en je die mee mocht nemen, hoefde ik dat niet nog eens te horen.
Morgen nog wat meer over de yacon zelf 😉