Het vogelhuisje had een nieuw dakje nodig. Nu de buren momenteel ook geen vogelhuisje hebben hangen werd de noodzaak groot om de reparatie spoedig uit te voeren. Terwijl ik met een vriendin op het balkon van het mooie weer zat te genieten, schoot het me weer te binnen: het vogelhuisje! Nu ben ik wel enigszins vaardig met zaag en boor, maar enige aanmoediging is wel gewenst. Met een nog stoerdere klusvrouw naast mij was dat geen probleem. En zo was het karweitje in mum van tijd gedaan. De vogeltjes kunnen nu onder een goed isolerend dakje leven, ik had alleen stevig steigerhout beschikbaar. Ik hoop dat ze er snel gebruik van gaan maken.
Categorie archieven: Archief 2017
Zien groeien
De Amaryllis is duidelijk van start gegaan. Je kunt de spruit bijna zien groeien! Ik kreeg eens de tip om er een stokje bij te zetten met een knijper, zo kun je zien hoe snel de groei gaat. En ja hoor, je zou er bijna naast gaan zitten! Erg leuk!
Vervroegd kunnen zaaien
De kas is in gebruik genomen voor het nieuwe tuinseizoen. Tijdens het klaarmaken van de grond, enige tijd geleden, merkte ik dat de kas een boel warmte vasthoudt. Ik verwachtte dat het een paar graden warmer zou zijn dan buiten maar het bleek minstens 7 graden verschil te zijn. Dat is in het voorjaar een heleboel. Dat is het verschil tussen nog niet zaaien of wél zaaien.
En zo begon ik afgelopen week met het zaaien van de eerste groenten in mijn kas. Snijbiet en sla liggen nu te ontkiemen onder de fijngemaakte aarde in een hoopje vermiculiet. Het vermiculiet moet het water beter vasthouden, juist bij de kleine plantjes ligt door door uitdroging op de loer. Ik zal nu met enig regelmaat naar de tuin moeten want water krijgt het niet vanzelf. En het is belangrijk om in de gaten te houden of de slakken niet actiever zijn dan ik. Om de beestjes een beetje tegen te werken heb ik om de sla plastic bakjes gezet. De onderkant heb ik eruit gesneden. Rondom de bakjes liggen slakkenkorrels. Het zal ze misschien genoeg tegenhouden om de sla de kans te geven om te groeien.
Straks eens even kijken, al verwacht ik dat er nog niets te zien zal zijn.
Groeiende groene punt
Toen ik enige tijd geleden de Amaryllis in een andere pot zette was ik enthousiast over de groene punt die ik had gezien. ‘Nú gaat het razendsnel!’ dacht ik. Dat bleek wat te vroeg gejuicht. Het is alweer enkele weken later en ik begon me af te vragen of ik misschien nog iets anders met de bol moest doen. Maar meestal is geduld het sleutelwoord, dus wachtte ik nog maar wat af. En mijn geduld werd beloond. Inmiddels is de groene punt aan het groeien. Mijn eerste eigen Amaryllisbol, op eerste rang te bezichtigen 🙂
Narcis schiet in bloei
Ik was dit jaar laat met het kopen van voorjaarsbollen. Doorgaans ga ik in januari naar een tuincentrum om overgebleven voorjaarsbollen in de aanbieding te halen en deze in de woonkamer tot bloei te brengen. Toen ik vorige week nog een poging waagde bleek dat deze bollen slechts tot half februari verkocht mogen worden. Ik had niet verwacht nog bollen te vinden, maar dat er ook een regel zou zijn voor de uiterste verkoopdatum… dat was nieuw. Maar goed om te weten.
Voorgetrokken bloembollen mogen uiteraard wél verkocht worden. Het nadeel is dat je de helft van het uitkomen van de bol mist. Het voordeel is dat je in maart tenminste nog narcisbollen kunt halen 😉
De bollen op de foto haalde ik zaterdag op de markt. Ik koos de potjes uit met de kortste stengels, in de hoop er nog zo lang mogelijk van te kunnen genieten. Zondagavond was er nog geen geel te zien, ook maandagochtend is het me nog niet opgevallen. Nu staat de eerste narcis nagenoeg in bloei.
De eerste foto maakte ik vandaag om 16 uur, foto twee is slechts 4 uur later. Als ik er bij zou blijven zitten zou ik het in bloei komen van de narcis live kunnen volgen, waarschijnlijk nog voor de dag ten einde is. Razendsnel gaat het!
Kas opruimen
Het is mijn eerste jaar waarin ik al vanaf het begin van het tuinseizoen een kas tot mijn beschikking heb. Een schitterende mogelijkheid om eerder in het jaar te beginnen met het kweken van mijn eigen groenten. Een week geleden (ja… het typen van de blog schiet er de laatste tijd wat bij in) ben ik lekker aan de slag geweest in mijn kas. Terwijl het buiten zo’n 8 graden was, bleek het in de kas 15-16 graden te zijn. Dat verraste me, ik meende dat het verschil slechts enkele graden zou zijn. Een extra reden om de kas zaaiklaar te maken.
Alle plantenresten werden verwijderd. De dahliaknollen waren helaas niet goed bewaard en bleken te zijn gaan schimmelen. Ai! Een paar harde knolletjes kon ik er nog tussenuit vissen. Misschien dat er nog wat begint te groeien. Het is het proberen waard.
Dankzij de gevulde regenton (die heeft de vorst overleefd) kon ik de aarde lekker vochtig maken. Harde brokken maakte ik kleiner. Verder heb ik een zak compost geleegd en royaal kalk gestrooid.
Binnenkort kan ik wat gaan zaaien. Daarbij komt dan ook meteen een reden om regelmatig naar de tuin te gaan. Tenslotte regent het niet in de kas en willen de nieuwe plantjes wel regelmatig water. En zo kan het tuinseizoen al 1 à 2 maanden eerder van start gaan.
Bollen in bloei
Als de zon achter de wolken vandaan piept kun je al merken dat deze al flink in sterkte toeneemt. Aan het eind van de middag is het nog licht en op een heldere dag kan dat zomaar een uurtje extra betekenen. Heerlijk, ik geniet ervan!
Buiten zijn de hyacinten tot bloei gekomen. Dat is dan weer het voordeel van de bollen buiten zetten. Je vergeet ze en opeens staan er prachtige bloemen op het balkon. En buiten blijven ze veel langer bloeien dan als ze binnen zouden staan. Dat is fijn want ze zijn mooi vol en helder van kleur. De twee kleintjes laten nog even op zich wachten, het lijken eveneens witte bloemen te worden.
In de schijnbaar lege bloembakken komen ondertussen allerlei sprietjes omhoog. Van sommige weet ik nog wat het zijn, van anderen is het nog een verrassing. Dat maakt het alleen maar leuker.
Start van een nieuwe ronde
Het nieuwe tuinseizoen begint zo langzamerhand wat op gang te komen. De bestelling van de zaden die binnen is, voorjaarsbollen die al boven komen en vooral: de start van het zaaien. Het is elk jaar weer een overweging wanneer ik begin. Half februari kan ik al wel gaan zaaien, maar welke zaden doe ik al wél en welke kunnen beter nog een paar weken wachten?
Met een kas op de tuin die ik nu al in het voorjaar kan gebruiken is er weer een nieuw element bij gekomen. Want ook de ruimte in de vensterbank is iets wat meetelt. Als alle plantjes begin mei in de vensterbank moeten passen, is half februari wel erg vroeg om al te gaan zaaien. Maar dit jaar kan ik de grote plantjes eventueel in de kas kwijt. En dat scheelt enorm!
Verder heb ik me dit jaar laten verleiden om nieuwe kweekbakken te kopen. 24 aparte vakjes lijkt me een stuk handiger dan één grote kweekbak. Zo hoef ik de wortels niet uit elkaar te trekken als de jonge plantjes verpot moeten worden. En als ik denk aan de tray’s die in het voorjaar bij groothandels worden verkocht (die met zomerbloeiers al
s petunia’s en vlijtige liesjes) dan verwacht ik dat ik de plantjes vanuit deze bakken rechtstreeks in de tuin kan zetten. Dat scheelt in ruimte en verpotten.
Het is natuurlijk even uitproberen, zoals zoveel in de tuin. De tomatenplantjes zullen al snel veel te groot zijn om onder de plastic kap te blijven. Dus zaai ik de tomaten en paprika in één bak en komen de sla en kolen in een andere bak. De derde bak bevat vlijtige liesjes & afrikaantjes. Als aarde heb ik de mix van de ‘Makkelijke Moestuin’ gebruikt (1/3 compost, 1/3 vermiculiet, 1/3 turfmolm). Ik hoop op mooie, gezonde, sterke plantjes.
De eersten komen al boven, de sla die ik vorige week al zaaide. Ja… het voorjaar komt dichterbij! 🙂
Dakloos
Een fikse storm, het doet soms daken van de huizen waaien. In dit geval het dak van het vogelhuisje. Ik moet zeggen dat het dak al niet veel soeps meer was. Waarschijnlijk lekte het aan alle kanten en was het huisje niet meer zo aantrekkelijk. Het dakje bestond uit de verkeerde houtsoort en had erg te lijden onder het weer.
Bewoners hoef ik zo niet meer te verwachten. Hoewel, ik zie de duiven ervoor aan om er een nest op te bouwen. Om dat te voorkomen zal ik het huisje maar even binnenhalen. Heb ik meteen een goede reden om een nieuw blokje hout te zagen. Ja, als tuinder moet je van alle markten thuis zijn 😉
Alleen maar even kijken…
Ik had een afspraak in de buurt van mijn tuin. Op de terugweg haalde het mooie weer me over om even een kijkje te nemen. Tenslotte was ik er alweer een hele tijd niet geweest en treurde ik nog altijd om mijn gemiste lentedag vorige week. Dus fietste ik een klein stukje om.
Ik was niet de enige die door het mooie weer naar de tuin gelokt was. Met de wijnboer maakte ik een gezellig babbeltje. Verderop keerde iemand net terug naar huis en even later kwam de volgende alweer aanfietsen.
In mijn tuin was weinig veranderd. Het groene wat er voor de winter nog was aan groenbemesters was vrijwel allemaal dood gevroren. De kas was nog heel en de mandarijnenplant had de vorst overleefd. Een beetje water moest hem alvast weer wat op gang brengen. Achterin de tuin was het een puinhoop. Een half uitgegraven vlinderstruik, een berg snoeihout en nog een andere berg tuinafval. Hoog tijd om eens wat te gaan doen. Maar ik kwam alleen om te kijken.
Ik kuierde wat door de tuin en mijn oog viel op de bessenstruik. Vorig jaar geplant en veel van geoogst. De kale takken lieten duidelijk zien hoeveel de struik was gegroeid. Plots werden de tuinkriebels mij teveel. Ik pakte de snoeischaar en ging, met de kennis van het snoeiboek nog in mijn achterhoofd, aan de slag. Vier gesteltakken kiezen… Het kiezen gaat doorgaans nog wel, het afknippen van de rest is moeilijker. Het zijn er inmiddels twee minder en nog steeds drie teveel. Maar dat geeft niet, alles op zijn tijd.
Van de gesnoeide takken zocht ik een paar op van potlooddikte en stak deze in mijn ‘fruithoek’ in de grond. Als ze aanslaan heb ik eindelijk de bessenstruiken op de goeie plaats. En anders heb ik gewoon een leuke middag gehad.