Rupsen zijn er het hele jaar door. Niet van alle soorten maar toch zijn er ook in de winter rupsen te vinden. Doorgaans zie je ze echter niet. Afgelopen week zag ik er zelfs twee, in huis. De ene had zich op zolder verstopt en werd gestoord in zijn winterslaap toen ik de boel ging verplaatsen. Nummer twee zat opeens in mijn bokashi-emmer. Ik zal hem er zelf een keer ingegooid (ai!) hebben, al was ik me van geen kwaad bewust. Geen wonder dat de rups toch wat moest bijkomen toen ik hem uit de bak viste. Ik had nog wat broccoli liggen maar of de rups er blij mee was weet ik niet. Het ging in ieder geval aan de wandel, niet wetend dat er in de rest van het huis niets aan koolblad te eten was. Een tomatenplant is aan de rups van het koolwitje waarschijnlijk niet besteed. Inmiddels is de rups uit het zicht verdwenen, ik vermoed dat hij zich tot een coconnetje heeft gesponnen op een rustig plekje. Ver uit de buurt van de goedbedoelde doch zeer onhandige bemoeiingen van de huisbewoner.
Categorie archieven: Archief 2016
De takken van de Gojibes
De bestelde plant is gearriveerd: de gojibes, in Nederland ook wel bekend onder de naam Boksdoorn of Chinese wolfbes. Op dit moment is de plant in rust en dat is het beste moment voor een kweker om de plant te versturen naar klanten. Nadeel is wel dat de plant er dan ook niet zo florissant uitziet. Ik zie alleen wat kale takjes. En gelukkig een heleboel wortels. Ik neem aan dat de plant hevig verlangt naar wat meer ruimte voor zijn wortels dus hoog tijd om een beetje op onderzoek te gaan naar de verzorging van deze struik. Voor ik deze plant had uitgekozen had ik al even gecheckt of het in Nederland wel een beetje wil groeien en dankzij mijn kas die bijna op mijn tuin staat hoeft het geen probleem te zijn. De plant heeft namelijk het liefst een onverwarmde kas en bij het opgroeien kan de plant op den duur tot 12 graden vorst overleven.
De plant wil een pot van 30 cm diepte en kan, doordat de wortels mooi diep kunnen groeien, zo goed tegen wat droogte. De grond kan het beste droog, luchtig en voedselarm zijn en ietwat zuur. Regelmatig snoeien (in het voorjaar) stimuleert de groei van grotere bessen. De eerste vruchten komen pas in het 2e jaar. Ik hoop dat deze plant dus dit jaar al wat zal produceren want ik ben reuze benieuwd. Op een site waar ik de informatie vandaan heb gehaald staat een heel loflied geschreven over de prachtige gezonde eigenschappen van de gojibes. Nu ben ik vaak wel wat sceptisch over het zogenaamde ‘superfood’ maar in een gevarieerd dieet kan het natuurlijk een gezonde toevoeging zijn.
Jullie zullen nog wel meer horen over deze struik, bij het verschijnen van de paarse bloemetjes of de rode, langwerpige vruchten.
Sites over Goji-bessen kweken:
Gelei-soep
Aar
dpeer… tsja, wat maak je daar eigenlijk van? De ‘proef-aardpeertjes’ heb ik toen door de soep gedaan. Ze waren al wat rimpelig en zacht geworden, het leek me niet meteen een goed plan om daar nog veel bijzonders van te maken. Maar dit keer, met mijn mooie verse, stevige aardperen wilde ik iets maken waarna ik tenminste een idee zou hebben van de smaak van deze knol.
Het is soep geworden. En om te kunnen kennismaken met de smaak heb ik er bewust niet teveel andere ingrediënten in gedaan. Het resultaat: een gelei-achtige soep, het deed me een beetje denken aan half doorzichtige gelatine. Niet meteen een lust voor het oog. De meeste recepten die ik was tegenkomen voegden er dan ook room toe maar dat wilde ik niet. Ik moest concluderen dat de aardpeer niet een uitgesproken smaakt heeft. Velen combineren het met pastinaak, Parmezaanse kaas, room, nootmuskaat en/of prei.
Mijn soep bevatte aardpeer, prei, nootmuskaat en peper en zout. Wat mij betreft toch wel een minimum aan ingrediënten. Het soepje smaakte wel maar ik was er niet enthousiast over. De volgende keer wil ik er wat meer werk van maken nu ik weet dat de smaak niet van de aardpeer zal komen. Ik zag nog een lekker recept met kerrie. Binnenkort dus maar weer eens naar de tuin om te oogsten.
Aardpeer
Bij het maken van mijn teeltplan voor 2016 pakte ik mijn oude teeltplan erbij. De vaste planten kon ik meteen weer invullen en zo schreef ik gedachteloos de aardpeer op het nieuwe teeltplan. Even later staarde ik er verbaasd naar. Aardpeer? Dat had ik nog helemaal niet gegeten en het staat al een jaar in mijn tuin. Het was juist hierom dat ik het graag in mijn tuin wilde: ook in de winter uit de tuin kunnen eten. De winter is al vergevorderd, de plannen voor het nieuwe seizoen worden volop gemaakt en de aardpeer… die zit nog in de aarde.
Afgelopen zaterdag was ik in mijn tuin en ik begreep een beetje beter waarom ik de aardpeer glad vergeten was. De plant was afgestorven en je zag enkel nog een dode tak liggen. Geen wonder dat ik er niet aan dacht om de aardpeer te oogsten. Maar daar kwam verandering in! Om het mezelf niet te moeilijk te maken begon ik met vier stuks. Een onbekende knol, zoiets laat ik vaak een tijdje liggen terwijl ik bedenk dat ik een recept moet opzoeken. Van vorig jaar, toen ik een paar knolletjes kreeg om te proberen, weet ik nog dat ze snel verouderen en je ze toch wel in een paar dagen moet nuttigen. Inmiddels zijn deze knolletjes verorberd, morgen een foto van het gerecht.
Sprietjes in de vermiculiet
Ondanks het hele verhaal dat ik heb geschreven over vermiculiet was ik toch nog een beetje aan het twijfelen. Hoe kan een zaadje zo tussen de “steentjes” ontkiemen en willen groeien? De beste manier om die twijfel weg te halen is om het eens te proberen. Dus zette ik de (fijne) vermiculiet te week tot het zich volgezogen had met water. Vervolgens maakte ik een laag van een paar centimeter in een plastic bakje, duwde het aan en duwde wat zaadjes in dit witte spul. Een plastic over het bakje om het vochtgehalte op peil te houden, een theedoek erover om het donker te maken en afwachten maar…
En zowaar… ja hoor, de eerste zaadjes zijn ontkiemd! Jullie zullen even goed moeten kijken naar de foto (op de foto klikken maakt ‘m groter) maar ik kan minstens vijf ontkiemde zaden vinden.
Uitvlieger
Vorig jaar heb ik heel wat rupsen gered van de dood. Terwijl ik ze in een glazen 
bak in huis bloemkoolbladeren voerde, verpopte de één na de andere rups zich tot een cocon. Twee weken later kon ik de meeste koolwitjes in de glazen bak verwachten en ik heb er heel wat de vrije natuur in mogen laten gaan. Echter, hoewel ik me heel nobel voelde bij het redden van deze rupsen, ontdekte ik na enige tijd ook de nadelen ervan. Ingrijpen in de natuur loopt niet altijd goed af. Enkele vlinders kwamen gehandicapt uit hun cocon nadat de bak buiten had gestaan en later weer binnen. Het grote verschil in temperatuur heeft ze geen goed gedaan. Ik nam me meteen voor dat nooit weer te doen.
Maar toen werd het kouder en niet alle vlinders waren uit hun cocon gekomen. Sommige soorten en sommige generaties van soorten overwinteren in cocon. ‘Maar… als ik dit witte bakje nu zomaar buiten zet, zijn al die coconnetjes dan niet veel te kwetsbaar?’ vroeg ik me af. ‘Een rups zal zelf vast beschut plekje zoeken om een cocon te spinnen, in plaats van zo’n kaal wit bakje.’ Niet goed weten wat ik moest belandde de bak op zolder, waar het een stuk koeler is dan in de woonkamer, in de hoop dat ze zo de winter konden overleven. Weer bedacht ik me dat het toch wel lastig is om het goed te doen als je ingrijp in de natuur. Regelmatig keek ik in de bak op zolder. Dat ik dit niet vaak genoeg deed ontdekte ik toen er plotseling 3 dode vlinders in de bak zaten. Ai… Opeens voelde ik me helemaal niet zo’n nobele rupsenredder maar meer een wrede vlindermartelaar.
Momenteel staat het witte bakje buiten. Ter beschutting staat een glazen bak er omheen om de wind en regen tegen te houden, open genoeg om de vlinders de vrijheid te geven. Ik hoop dat er toch nog vlinders overleven.
Afgelopen zondag werd ik verrast door wat gefladder tijdens het koffiedrinken. Een geelwit vlindertje vloog naar de lamellen en kroop daar in alle rust overheen. ‘Huh? Is er een dode vlinder weer tot leven gekomen?’ was het eerste wat ik mij afvroeg. Maar nee, daar leek het niet op. En de bak met vlinders stond buiten. Hoewel ik wel net op mijn balkon bezig was geweest, kan ik me bijna niet voorstellen dat de vlinder toen naar binnen is geglipt. Maar binnen was geen cocon, voor zover ik weet. Het zal altijd een raadsel blijven. Maar de vlinder heb ik maar snel weer aan de natuur overgeleverd.
Uw bestelling staat gereed
Hoera! De bestelling van de zaden via de volkstuinvereniging is afgehandeld en iedereen kon zijn zaden ophalen. Aangezien het natuurlijk niet zo druk is op de tuinen en ik naar het andere complex moet was het voor mij even zoeken naar een geschikt moment. Tenslotte is het ook vervelend om voor niks erheen te fietsen. Ik wist dat er op een zaterdagmorgen altijd mensen zijn, maar ja, laat ik nu op een zaterdagmorgen doorgaans heel andere plannen hebben. Ik waagde de gok op een zaterdagmiddag en had geluk. En zo kon ik vol vreugde mijn pakketje ophalen en thuis uitpakken. Weer een stukje dichterbij het nieuwe tuinseizoen!
De nieuwe aanwinst bestaat uit:
- plantuien, zowel geel als rood
(bijna) natuurvriendelijke slakkenkorrels (alleen schadelijk voor de slakken)- zaad voor courgette
- zaad voor pompoen nootmuskaat en kleine oranje pompoenen.
- zaad voor paprika’s
- zaad voor die overheerlijke cherrytomaten Sungold die ik afgelopen jaar voor het eerst probeerde.
- zaad voor winterpostelein
- zaad voor Kamille (vast goedkoper dan die vele pakjes kamillethee die ik tegenwoordig aanschaf)
- zaad voor ‘Suzanne met de mooie ogen’, een snelgroeiende één-jarige klimmer met witte en gele bloemen met donker hart.
De reden dat ik dit jaar zaad heb besteld voor pompoenen en courgettes is dat ik het afgelopen jaar merkte dat het zaad dat ik zelf gevangen had uit mijn eigen oogst toch niet zo goed werkte als zaad van een kweker. Ik vermoed dat de reden daarvoor is dat in een volkstuin met veel verschillende soorten planten bij elkaar in de buurt er veel meer kruisbestuiving plaatsvind. De groene pompoenen die ik zo had bevatten zaad waar uiteindelijk oranje pompoenen groeiden. Grote pompoenen in plaats van de kleintjes die ik graag wilde. Best kans dat de pompoenen uit de winkel zuiverder zaad bevatten dan de pompoen uit eigen tuin. Dat valt nog eens uit te proberen. Maar dit jaar ga ik liever voor zekerheid.
Het groen in de supermarkt
Als ik door een tuincentrum wandel zie ik om mij heen allerlei verleidingen. Prachtig bloeiende planten die erom vragen om gekocht te worden. En ik wil maar al te graag mooie planten in huis, een perfecte combinatie toch?
Was het maar zo makkelijk! Niet alleen mijn portemonnee klaagt als ik me weer eens heb laten gaan, ook mijn vensterbank raakt steeds voller en vooral als ik in het voorjaar de hele vensterbank vul met voorgezaaide groente zorgt dat nogal eens voor problemen. Maar goed, weten wat je valkuil is, scheelt al een heleboel. Elke keer als ik een tuincentrum binnenga houd ik mezelf voor dat ik niet zomaar wat moois kan gaan kopen en bedenk ik of ik dit keer wel of niet iets mag aanschaffen om mijn (opeens dan heel leeg lijkende) vensterbank mee te sieren.
Meestal werkt deze aanpak heel goed en daar ben ik trots op. Zo wordt het nog leuker om die ene keer wél wat moois te mogen uitzoeken. Deze aanpak werkt vooral als ik me ervan bewust ben dat ik weer in de verleiding kom. Bij de ingang van een tuincentrum bijvoorbeeld.
Echter dwalend door de Lidl ben ik me er totaal niet van bewust. En zo liep ik daar laatst op zoek naar de eieren. Ik zwiepte mijn karretje de hoek om en stond ook in oog met mijn lievelingsplant de Gerbera, prachtig in bloei in mijn lievelingskleur oranje-geel. Het lukte me nog om mijn impuls in bedwang te houden en de eieren te bereiken maar op de terugweg was mijn verdediging al afgebroken. Er stonden nog maar twee planten, waarvan één Gerbera. Daarbij waren ze voor de helft van de prijs. De Gerbera thuis is alweer tijden uitgebloeid, bovendien bloeit die roze en dat is toch heel wat anders. Het was alweer lang geleden dat ik iets nieuws kocht. O, en ik mis mijn tuin op dit moment héél erg.
Nou, jullie raden het al: meer dan genoeg redenen voor de aanschaf van dit prachtige plantje! En als ik thuis zit te koffiedrinken met het zicht op een mooi bloeiende Gerbera middenin de winter, dan ben ik eigenlijk vooral blij dat ik me weer heb laten verleiden… 😉
Klimhortensia
Daar zit ik dan… in de bibliotheek met een heleboel boeken om mij heen maar geen enkel groen blaadje te bekennen om inspiratie aan op te doen. Mijn laptop moet gerepareerd worden en mijn typsnelheid telt alleen voor een toetsenbord, niet voor een touchscreen. Dus zit ik in de bieb.
Om praktische redenen kan ik me wel voorstellen dat er geen planten staan in de bibliotheek, maar sjonge… er mist hier toch écht wel iets. Groen is rustgevend, planten stralen iets uit van thuis. Of is dat alleen zo voor mensen zoals ik?
Ik zou natuurlijk ook een ‘groen’ boek uit de kast kunnen trekken of wat informatie kunnen opzoeken op het internet maar daarvoor zit ik toch liever thuis op de bank. Dus heb ik gister op mijn balkon foto’s gemaakt om zo in de bibliotheek toch enige inspiratie bij de hand te hebben.
Ik zoek een foto op en kijk naar mijn klimhortensia die alweer haar eerste blaadjes heeft geopend. Het zijn nog maar enkele blaadjes maar de rest van de plant zit barstensvol knoppen. Wat zal dat weer veel groens geven in de zomer! Wat een rust en wat een thuisgevoel zal het uitstralen!
Ik weet genoeg, tijd om naar huis te gaan. 
Ongemerkt
Die vogels… wat zal ik ervan zeggen? Vorige week berichtte ik enthousiast dat de vogels tóch wel op mijn balkon kwamen aangezien de wc-rol met vogelvoer al half leeg was. Nog geen dag later moest ik voorzichtig concluderen dat het wel eens leeg kon zijn doordat de wind en regen de zaadjes eraf lieten gaan, gezien de vele zaadjes die op de grond lagen. En vogels zag ik maar niet.
De pot met zonnebloempitten (het plekje waar ik vorig jaar met vogelpindakaas toch heel wat vogels op mijn balkon heb gezien) leken de vogels niet aan te raken. Zouden ze het niet lusten?
Zonet kwam ik tot de ontdekking dat er wel degelijk van de zonnebloempitten wordt gegeten. Er mist een hele hoek uit, dat komt niet van wind of regen. Nu is echter nog de vraag of het vógels zijn die ervan eten of dat er een muisje is dat blij is dat er voor hem gezorgd wordt…