Categorie archieven: Archief 2019

Fruitbomenkwekerij

Geplaatst op door — 1 reactie ↓

Toen ik eens op internet aan het zoeken was naar fruitbomen, ontdekte ik dat er in Boskoop een grote fruitbomenkwekerij zit. Nu zitten er in Boskoop heel veel kwekers van allerlei soorten bomen. Wat dat betreft is het dus niet zo verwonderlijk. Maar, een vriendin van mij woont in Boskoop en de kwekerij zit op fietsafstand. En dus had ik de mogelijkheid om eens zelf langs te gaan bij een kwekerij.

Mijn vriendin wilde wel met mij mee om eens te kijken. En zo gingen we laatst naar de kwekerij van de familie Houweling. Waarschijnlijk beter bekend onder de naam fruitbomen.net.

Ik keek mijn ogen uit. Waar het eerst vooral allemaal boompjes op rij waren, ontdekte ik al snel dat ik in elke mogelijke soort fruitboom óók nog eens keus had uit verschillende rassen. En dan kon ik nog weer kiezen uit hoogstam of laagstam. Het was maar goed dat we op de fiets waren en ik erna nog met het openbaar vervoer moest. Anders had ik zeker van alles gekocht.

Dat kopen is overigens geen probleem. Er staan nog wel een aantal fruitsoorten op mijn wensenlijstje. Maar ik denk er graag eerst even goed over na welke soorten het gaan worden. Tenslotte is de tuin ook een keer vol.

Een abrikozenboompje lijkt me wel wat, maar die kan beter bij huis staan, een beetje beschut in plaats van op de kale volkstuin. Er waren meerdere soorten om uit te kiezen. Dankzij de uitgebreide website kan ik hier thuis nog eens verder naar kijken en een soort kiezen. Ook een moerbeiboompje lijkt me wel wat en ik ontdekte dat deze kwekerij ze in laagstam heeft. In dat geval kan ik er eentje in mijn volkstuin neerzetten.

En dan nog kiwi. Mijn man vertelde laatst dat zijn collega een kiwiboom in de tuin heeft en hij liet foto’s zien van prachtige kiwi’s zo groot als eieren. Gewoon in Nederland in de tuin. Ik wist wel dat je in Nederland kiwi’s kunt kweken maar dat ze zo groot kunnen worden had ik niet verwacht. Bij de collega duurde het 6-7 jaar voor er iets te oogsten viel. Dus toen ik in de kwekerij kiwi’s zag staan was ik geneigd om maar vast eentje mee te nemen. De keuze was echter reuze en ai… wat kies je dan? De ‘Jenny’ van de collega stond er tussen, maar ook een zelfbestuivende soort die sneller oogst geeft. Ik heb me toch nog maar even ingehouden. Het is ook zo jammer als je na jaren wachten op de oogst toch liever een andere soort had gekozen.
Uiteindelijk gingen we met lege handen weer huiswaarts. Maar mijn handen jeukten om thuis aan de slag te gaan en uit te zoeken welke soort ik kan gaan kopen.

Ophangen

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

Vandaag moest ik water geven (ja, ik moet weer regelmatig aanwezig zijn met de gieter) en ik keek erna om me heen voor de volgende klus. Tsja… de tuin lag er netjes bij. De doperwten komen al op, de radijsjes verwisselen binnenkort hun kiemblaadjes voor het volwassen blad, de wortels komen al op, kapucijners en uien zijn gezaaid. Overal in de tuin groeit sla, als gevolg van de bloeiende krop van vorig jaar. En er staat zelfs een tuinbonenplantje in de tuin. Ik heb geen idee of ik tuinbonen lekker vind, maar blijkbaar is er een zaadje in de tuin terecht gekomen en het plantje is al mooi groot. Her en der groeit wat onkruid maar het meeste is weg.

Er is al zoveel in de tuin gedaan dat ik zelfs in deze lentepiek nog tijd heb voor andere klusjes. En dus ging ik met mijn kist aan de slag. Ik wilde wat dingen kunnen ophangen dus hamer en spijkers werden verzameld en timmeren maar. Tussendoor ruimde ik wat zooi op (een mens kan veel bewaren zolang het deksel nog dicht past) en verzamelde ik de verschillende paren handschoenen.

Met wat handdoekhaakjes kon ik de handschoenen mooi ophangen. Het lijkt allemaal wat netter en scheelt bovendien zoeken.

En dan nog het leukste: het ophangen van mijn Vitamini’s. Want ja, hoewel de meeste mensen deze groente- en fruitknuffeltjes van de Lidl sparen voor hun (klein)kinderen, spaarde ik ze voor mezelf. Want al die prachtige groenteknuffels passen wel heel erg mooi bij mijn groentetuin. Vorig jaar spaarde ik een wortel. Dit jaar kwamen daar nog een prei en een boontje bij. En een bij. Want zonder bij geen eten. Ze hebben een ereplekje gekregen in mijn kist.

Nog eenmaal tegels

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

Kan ik het schrijven, dat ik de laatste keer met tegels in de weer bezig ben geweest? Ik twijfel even. Er liggen namelijk een paar tegels nogal los en die moeten nog. Maar goed, ze liggen al op hun plek en ik moet zeggen, het heeft geen haast. Maar het leggen van alle tegelpaadjes was wel mijn doel afgelopen winter en inmiddels zijn alle tegels in gebruik. Het laatste stukje is nu ook gedaan. Geen tegelpaadje maar een aantal stapstenen op weg naar de composthoop. Wat heerlijk dat ik nu overal in mijn tuin kan komen over nette tegelpaadjes. Toen de tuinbuurvrouw laatst even kwam kletsen huppelde haar dochter al vrolijk over al deze strakke paadjes.

Na het leggen van de laatste tegels ging ik meteen ook nog even aan de slag met de composthoop. Afgelopen winter had ik deze omgegooid en de mooie aarde over de tuin verspreid. Inmiddels lag er alweer een aardige berg van onkruid en keukenafval. Voor ik de composthoop weer terug ging gooien wilde ik eerst nog een gaas plaatsen. Zo kan ik de hoop hoger maken zonder dat het allemaal vanaf de berg naar de buren rolt. Zo hebben de buren minder overlast van mijn zooi en breidt de hoop zich minder breed uit in mijn tuin.

Het plaatsen van het gaas was zo gedaan. Andere jaren gebruikte ik het om de doperwten langs te laten groeien. De stokken liet ik erin zitten en dat kwam nu goed uit. In een mum van tijd stond er een gaaswerk. Erna hoefde ik alleen de composthoop nog eens om te gooien en de klus was geklaard. Met het omscheppen van de hoop heb ik ook nog eens het proces van composteren versneld. Dat is dubbel resultaat.

Voorsprong

Geplaatst op door — 1 reactie ↓

O, wat is het al lekker weer geweest zeg! Ik ben momenteel al met regelmaat in mijn tuin te vinden. Voor deze tuin is het voor het eerst dat ik het hele jaar rond in dezelfde woonplaats woon als dat de volkstuin is. Ik heb er tijdens de winter mooi gebruik van gemaakt door de laatste tegelpaden op orde te maken. Inmiddels ben ik alweer lekker bezig met zaaien en water geven.

Voor de verandering heb ik dit jaar een stel groenteplantjes gekocht. Er zit nog een (laatste) verhuizing aan te komen en thuis voorzaaien was niet zo handig.

Het voordeel van het kopen van de plantjes is dat er ineens al aardige plantjes in de tuin staan, waar ik anders nog thuis met mini-plantjes bezig was. Het nadeel is dat ik ze dus meteen in de tuin heb gezet (ze worden toch al verkocht?) en compleet ben vergeten om te wachten tot half mei. Nu maar de weersvoorspellingen in de gaten houden en hopen dat er geen strenge vorst meer komt.

Bij het verhuizen is een deel van mijn frambozenplantjes verloren gegaan. Of misschien groeit er nog wel ergens een klein puntje, maar veel oogst zal er dit jaar dan niet aan komen. Ik kreeg van de buurvrouw al een mooi stekje. Bij het kopen van de groenteplantjes kwam ik een pot met een frambozen trio tegen. Ik kon de verleiding niet weerstaan en hoop zo dit jaar weer frambozen uit eigen tuin te hebben in alle soorten en maten. Ze mogen tussen de blauwe druifjes gaan wortelen, groeien en vrucht dragen.

Als groenteplantjes kocht ik onder andere een paar preiplantjes. De nieuwe prei is al gezaaid maar dat zal nog wel een tijdje duren voor ik die kan oogsten. Met deze zes planten heb ik dan tussendoor ook al een keertje oogst.

Verder kocht ik rode kool en broccoli. Hiervoor mocht ik even aan de slag. Vorig jaar kwam ik wat knolvoet tegen in de grond en dit remt de groei van de wortels van koolplantjes. Omdat ik niet verwacht het in een volkstuin te kunnen uitbannen heeft het niet zoveel zin om 8 jaar lang helemaal geen kolen te planten. Wat wel kan helpen is om extra veel kalk te strooien en om de koolplantjes in een stukje eigen potgrond te kweken. Daarom heb ik 9 bloempotjes ingegraven en deze gevuld met potgrond. Hierin heb ik de koolplantjes geplant. Ik hoop dat dit gaat werken en de koolplantjes mooi groot worden.

Als laatste moest er nog een net over de koolplantjes. Terwijl ik daarmee bezig was zag ik het eerste koolwitje al nieuwsgierig rondfladderen, op zoek naar een mooi vers koolplantje. Het heeft de mijne voorbij moeten vliegen.

Winterhuisje

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

In Nederland houden de meeste mensen van een opgeruimde tuin. het ziet er netjes en verzorgd uit. Maar steeds vaker hoor je dat het voor de natuur beter is om een beetje rommel in de tuin te laten liggen. De afgevallen bladeren van de boom, een bos takken, een verwilderd struikje. Het is een topplek voor de kleine beestjes in de tuin om zich in te verstoppen. Vooral in de winter, als ze de beschutting hard nodig hebben.

Ik probeer mijn tuin niet helemaal op te ruimen. Het scheelt dat de tuin niet aan huis is en je de rommel in de winter toch niet ziet. Al die afgestorven planten die je nog op de aarde ziet liggen… ach, ook ik ruim ze liever op. Maar ik houd me in en zo blijft er vaak in de winter wel van alles liggen. Na de winter ruim ik het op zodat de aarde weer open ligt en opgewarmd kan worden door het voorjaarszonnetje.

Tijdens mijn eerste werkzaamheden in de tuin dit voorjaar, zag ik wat de kleine beestjes met die beschutte plekjes doen. Bij het loshalen van een fietsband om mijn druivenstruik kwam ik een nestjes met lieveheersbeestjes tegen. Yes! De ultieme vijand van de luis. Lieveheersbeestjes zijn altijd zeer welkom in mijn tuin.

Toen ik mijn bouwwerk voor de doperwten ging maken, had ik daarvoor een plank nodig die onder mijn kist had gelegen. Toen ik deze tevoorschijn haalde bleken er allemaal witte dingetjes op te zitten. Eerst dacht ik dat het coconnetjes waren, al was het nog wel erg vroeg voor de vlinders om uit te vliegen. Maar nee, toen ik even bleef kijken, zag ik overal spinnetjes tevoorschijn komen. Spinnen helpen om de natuur in evenwicht te houden doordat ze talloze insecten eten. En nu is er weer een nieuwe lading spinnen in mijn tuin aan het rondrennen. Ik ben benieuwd wat ze allemaal gaan uitvreten.

Eerste zaadjes

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

Als ik naar de tuin ga neem ik vrijwel altijd mijn fototoestel mee. In de tuin bedenk ik soms al wat ik op mijn blog ga zetten en maak er vast een foto voor. Maar ach, thuis raken de foto’s wel eens in de vergetelheid. Met al die regenbuien van laatst kwam er weinig van tuinieren terecht en bedacht ik ook geen nieuwe blogstukjes. Tot ik laatst een blogstukje schreef over de gezaaide doperwten. Tussen alle foto’s kwam ik onderstaande foto tegen.

Een belangrijke foto die ik meteen op mijn blog had willen zetten. Niet dat de foto zo bijzonder is. Je ziet alleen maar aarde. Maar het feit dat ik weer kon beginnen met zaaien is toch wel leuk nieuws! Dus bij deze alsnog.

Het was nog februari toen ik de eerste zaadjes in de grond stopte. Een paar rijtjes voor wortels (rood, geel en oranje) en een rijtje prei. Nog erg vroeg, dat is waar. Maar het was zulk prachtig weer dat ik het wel het proberen waard vond. Met de regenbuien in de week erna konden ze in ieder geval niet uitdrogen. Binnenkort zaai ik weer een rijtje. Slaan de eerste rijtjes dan niet aan, dan heb ik niet tekort. Slaan ze wél aan dan heb ik mijn oogst een paar weken vervroegd. Het valt te proberen.

Zagen en timmeren

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

Het is prachtig weer en het kriebelt aan alle kanten om weer lekker in de tuin aan de slag te gaan. Gister kon ik al een start maken, al was er toen weinig zon. Voor tuinieren maakt dat niet zoveel uit, het is soms al snel te warm. Maar voor mijn stemming werkt de zon opperbest. De zon lokt me naar buiten en vooral naar de tuin.

Gister ben ik weer aan het zaaien geweest. Het is nu de tijd om doperwten te zaaien. Al jaren pruts ik wat met een gaaswerkje waar wat stokken in gestoken zijn. Het geeft de doperwten steun om te klimmen, maar het neerzetten is prutswerk.

Nu had ik van mijn oude huis nog een stuk hout liggen waar een ander soort gaas aan vastgemaakt zat. En gister vond ik de moed om daar eens wat van te maken. Zagen en timmeren zijn niet bepaald mijn specialiteiten, maar ik houd er van zelfstandigheid dus als het een beetje kan doe ik het toch zelf. En dat lukte prima. De plank waar het gaas aan zat moest gehalveerd worden. En aan het gaas moesten nog meerdere palen vast gemaakt worden met kleine krammetjes. En hoewel het vastzetten van de krammetjes prutswerk blijft doordat ze zo klein zijn, merk ik toch dat ik er in de loop van de jaren een beetje handigheid in heb gekregen.

En dan, na al dat timmermanswerk, eindelijk tijd voor het echte tuinieren: zaaien! Aan beide zijden van het gaas heb ik een rijtje doperwten gezaaid. Er is nog plek voor meer maar ik wil de oogst een beetje spreiden. Bovendien kwam ik erachter dat het zaad al redelijk verouderd is en vraag ik me af hoeveel er gaat ontkiemen. Ik heb maar royaal gezaaid en haal binnenkort een nieuw zakje voor de tweede ronde.

Naast de doperwten zaaide ik nog een randje radijsjes. Daar hoef je meestal niet heel lang op te wachten, en zo in het voorjaar is elke oogst welkom.

Het geheel heb ik afgedekt met een groen vlies, om te voorkomen dat de vogels binnenkort alle dikke, smakelijke, opgezwollen doperwten uit de grond pikken.

Taugé kweken

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

Tijdens de winter vind ik het leuk om zo nu en dan kiemen te kweken. Alfalfa gaat meestal op een broodje sandwichspread en radijs geeft heerlijk smaak aan een salade. Laatst ging ik een nieuwe soort uitproberen: taugé. We eten nog wel eens nasi en eigenlijk is taugé het enige wat we missen naast alle groenten uit de tuin. Taugé kweek je uit mungbonen. Het zijn kleine groene boontjes. Ik had nog een klein proefzakje liggen, een perfecte hoeveelheid om het eens uit te proberen.

Ik herinnerde me dat ik eens had gelezen dat taugé onder iets zwaars moet groeien, om zo de taugé dik te maken. De witte kleur krijg je door gebrek aan licht. Een vluchtige zoektocht op het internet bevestigde mijn vermoedens. Op de site van sjeftuintips vond ik praktische voorbeelden om aan de slag te kunnen.

Ik gebruikte twee identieke bakjes. In één ervan maakte ik talloze gaatjes. In dit bakje deed ik de mungbonen. Het bakje eronder is voor het uitlekken.

Ter verzwaring heb ik een zakje met water gebruikt. Het voordeel hiervan is dat het schoon is, en dat het gewicht zichzelf verdeelt over de bonen.

Net als het kweken van andere kiemen moet je de taugé twee keer per dag spoelen en laten uitleggen. Met een vaatdoekje over het geheel konden ze mooi in het donker groeien.

Er stond zo’n 4-5 dagen voor het kweken van de taugé. Na 5 dagen waren de keimen echter nog erg klein en de boontjes nog redelijk groot. Ik heb het dus langer gedaan, ik vermoed zo’n 8 à 9 dagen. Dat was misschien weer wat te lang, het knapperige gaat er dan wat vanaf.

Uiteindelijk hadden we een handjevol taugé, precies genoeg voor een portie nasi voor ons tweeën. Leuk om eens te proberen en in de toekomst nog te verfijnen.

Website Sjef Tuintips: https://sjeftuintips.wordpress.com/2011/09/19/17-tauge-kweken/

Winterwerk in lenteweer

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

Momenteel ben ik veel bezig in de tuin met winterklussen. De tegels liggen kriskras in de tuin. Functioneel, dat wel, maar verder geeft het een erg rommelige aanblik. En dus ben ik bezig om tegelpaden aan te leggen.

Ik heb maar een paar wensen: het moet netjes lijken, het moet niet volgend jaar alweer allemaal schots en scheef liggen en je moet niet over de tegels struikelen.

Dat laatste is een uitdaging. De tuin is allesbehalve vlak. Omdat de aarde veel hoger ligt dan het pad ernaast, heeft de tuin een bolling. En over de bolling moeten paden gelegd worden. Maar voorin is de tuin hoger dan achterin. Nog een bolling. Daar gaan tegels spontaan scheef van liggen. Een waterpas heeft maar beperkte nut als de tuin niet vlak is. Maar als ik de tuin vlak wil maken, zal ik een opstaande rand moeten maken, het eerste stukje waar je over kunt gaan struikelen.

Het lijkt allemaal heel ingewikkeld, maar ach, zo precies komt het ook weer niet. Dus liggen de tegels netjes recht langs een gespannen lijntje gelegd en lopen ze in een boogje omhoog en in een boogje naar beneden. Flink aanstampen en niet te grote verschillen tussen de tegels. Het lijkt netjes. Ik struikel nog nergens over en hopelijk ligt het twee jaar struikelvrij.

Inmiddels ben ik al verschillende middagen bezig geweest en het begint ergens op te lijken. Het geeft een voldaan gevoel. Nog één of twee keer en de hele tuin is over een pad bereikbaar.