Compost II

Mijn zoektocht naar compost maken begint bij de boeken in mijn eigen kast. Drie boeken geven drie verschillende uitleggen. Daar begint het probleem al. Ik weet meteen weer waarom ik twee jaar geleden maar gewoon alles op een hoop heb gegooid met de gedachte ‘ik zie wel wat er van komt’. Gelukkig is er ook een boek dat die gedachte ondersteunt πŸ˜‰

De keuze tussen de verschillende methodes om compost te maken hangt met name af van het tijdsbestek waarin je wilt dat de compost klaar is en hoeveel werk je ervan wilt hebben. Zo doen grote stukkenΒ  er langer over om te composteren dan kleine stukken maar hebben deze wel als voordeel dat je het er zo op kunt gooien.

Even een korte omschrijving van de drie methodes die ik net heb gelezen.

In ‘Tuinspecialist Moestuin’ wordt een bewerkelijke methode beschreven hoe je compost kunt maken met laagjes. Laagjes afval, water en een versneller als ammonniasulfaat en superfosfaat.

‘Het grote moestuinboek’ beschrijft heel gedetailleerd hoe je een kuil van zo’n 15 cm moet graven en daarin lagen moet maken van stro/compost/mest, vervolgens plantaardig materiaal, laagje kalk en een laagje grond.

Dit klinkt mij al natuurlijker in de oren dan een compostversneller maar het lijkt me nog steeds bewerkelijk. Mijn composthoop heb ik namelijk niet alleen om compost te maken maar ook voor het gemak om mijn plantaardige afval gemakkelijk kwijt te kunnen. Als ik bij elke 15 cm eerst weer andere dingen moet toevoegen wordt het mij te bewerkelijk. Daarom heeft de methode van het derde boek, ‘Genoeg’, mijn voorkeur.

De schrijver van ‘Genoeg’ heeft geen ‘laagjesmethode’ maar gooit alles gewoon op de composthoop. Hij zegt er wel bij dat je moet opletten dat het materiaal niet te houtig mag zijn (aha, ziedaar mijn takkenprobleem), dat het vrij fijn moet zijn en dat het gelijkmatig over de hoop verdeelt moet worden. Als je allerlei verschillende materialen op je composthoop gooit zal de compost uit een gebalanceerde portie voedingsstoffen bestaan. Dat is nu net mijn bedoeling.

Inmiddels heb ik al een hele lap tekst geschreven maar er valt nog veel meer te vertellen over compost. Wat er wel en niet op de hoop mag, wat je kunt doen tegen uitdrogen en hoe het nu precies zit met onkruid en hitte. Ik beschrijf dit later nog eens, tenslotte heeft de composthoop alle tijd.

 

De boeken die ik gebruikt heb zijn:

  • ‘ Genoeg, moderne gids voor duurzaam leven’ door Tom Petherick (2007)
  • ‘ Het grote moestuin boek’ door Hans van den Bosch (jaartal onbekend)
  • ‘Tuinspecialist Moestuin’ door A. & G. Bridgewater (2008)

 

Compost I

image007_rsMet het nieuwe stuk tuin erbij naast dat van mij, leek het mij een goed moment om wat met mijn composthoop te doen. Ten eerste stond het niet op een handige plek aangezien het niet tegen de muur mag staan maar wat ruimte vrij moet laten. Ten tweede was de hoop wel zo hoog dat er nog maar weinig bij kon en ten derde leek het mij tijd om eens gebruik te maken van het gecomposteerde gedeelte.

Dus op die heerlijke zachte vrijdag in januari ben ik hiermee aan de slag gegaan. Behalve een paar tuinders die wat uit de tuin kwamen halen was er niemand aan het werk en kon ik prutsen wat ik wilde zonder commentaar te krijgen. Daar houd ik wel van. Zelf ontdekken en erna op internet lezen wat ik anders had kunnen doen. Of beter nog: van tevoren op internet lezen hoe het moet, maar daar komt het meestal niet van.

De bovenste helft van de composthoop heeft er nog niet zo lang gelegen en was natuurlijk nog niet gecomposteerd. Dat hevelde ik over naar het nieuwe stuk voor de compost. Vervolgens moest ik inschatten welke massa al ver genoeg gecomposteerd was om op de tuin te gebruiken. Tsja…

Wat ik in ieder geval al snel ontdekte is dat ik veel te veel takken op de composthoop gooi. Een jaar later liggen ze er nog in dezelfde vorm en dat is niet mijn bedoeling. Tijdens mijn zoektocht op internet voor het volgende stuk over compost zal ik daar vast wel wat over tegenkomen.

Uiteindelijk heb ik het grove spul uit de composthoop gevist (tuinhandschoenen worden toch altijd al vies) en het onderste deel over een stuk tuin verspreid. Het lijkt al heel wat vind ik, en ik ben benieuwd wat ik er van zal merken. En dan nu maar op internet en in boeken zoeken naar hoe je een composthoop gebruikt πŸ˜‰

Wintervoorraad

Toimage008_rsmaten en sla, doorgaans echte zomerkost. Maar met een goede planning, wat uitproberen en speuren naar de juiste soorten is het toch mogelijk om dit vers, onbespoten en niet uit kas (hoewel een vensterbank in je huis toch wel als kas fungeert) te kunnen eten. De winterpostelein en veldsla en zelfs de rucola staan nog groen op ‘het land’. Voor een portie sla fiets ik niet naar mijn tuin maar ik neem wel eens wat mee als ik in de tuin bezig ben geweest.

Daarentegen doet de boerenkool, echte winterkost,Β  het niet zo geweldig dit jaar. Het zijn nog maar kleine plantjes en als ik daar van wil eten moet ik zowat de hele oogst meenemen.

En dan is er nog prei. Hoewel de dikte van de prei nogal uiteenloopt is er genoeg om deze winter van te genieten. Ik zoek elke keer de dikste uit en ben zo weer even verzekerd van gratis vitamines. Handig, zo’n tuin als voorraadkast. Ik hoef me geen zorgen te maken over bederf en kan het halen wanneer ik wil (al is het na zonsondergang wel wat lastig oogsten). Wat dat betreft sluit het naadloos aan bij wat de moderne consument wil. Alleen de modder, daar zijn de meesten niet zo van gediend.

image009_rs

Tomaten in januari

image003_rsIn november schreef ik over mijn tomatenplant die nog weer nieuwe tomaatjes kreeg. Het was nog even de vraag of deze met mijn kamertemperatuur rijp zouden worden maar zoals jullie zien op deze foto is dat wel het geval! En dat terwijl ik juist de week ervoor niet thuis was en het in huis niet warmer was dan 13 graden.

De eerste tomaatjes zijn inmiddels al op, er hangen nog drie en dan is het tomatenseizoen ook voor mij afgelopen. Wie had dat kunnen denken, tot in januari verse tomaten…!

Bollen poten

image001_rs Het leek wel voorjaar vandaag. Een strak blauwe lucht, een waterig zonnetje en een aangename temperatuur. Perfect weer om te tuinieren. Tijdens het harde werken kwam zelfs de jas een uurtje uit. En dat op 2 januari! Ik kwam vandaag naar mijn tuin om een serie bollen te poten. Ik had 4 soorten bollen gekregen en zo’n nieuw stuk tuin is uitermate geschikt om wat in te poten. Uiteindelijk verbleef ik bijna de hele middag in mijn tuin. Ik had nog wel uren door kunnen gaan toen ik eens ging kijken hoe laat het was en me realiseerde dat het over een uur donker zou zijn. Daaraan was vandaag te merken dat het nog geen voorjaar is. Afgezien van het feit dat je in de lente geen bollen gaat poten. πŸ˜‰

Ook dit stuimage005_rsk tuin bevat een gedeelte waarin ik geen groente kan verbouwen omdat er geen zon komt. Maar bloembollen trekken zich daar gelukkig niks van aan. Die reageren op hun biologische klok en bloeien, zon of geen zon. Ik heb mijn nieuwe stukje omlijst met een rijtje tulpenbollen en de krokusjes en blauwe druifjes in een groepje bij elkaar gezet.

Onder het poten ontdekte ik dat de vorige eigenaars niet alles hebben weggehaald. Gelukkig! In de winter zijn ze niet te zien, maar het achterste gedeelte van de tuin bevat een hele rij rabarberplanten. Slechts wat dode stengels en al een eerste rode knop verraden hun aanwezigheid. En daarvan bevinden zich er precies 2 op mijn gedeelte. Daar kan ik komend jaar weer van gaan smullen!

Behalve het bollen poten heb ik nog veel meer leuke klusjes gedaan in de tuin, het was niet voor niets dat ik maar met moeite afscheid kon nemen van mijn tuin. De uren binnen zitten van de afgelopen dagen heb ik weer ruimschoots goedgemaakt. Maar hierover schrijf ik een volgende keer.

image003_rs

 

Ongezien

image001_rsDe hele dag heb ik het pindakaaspotje voor de vogels in de gaten gehouden. Het zegt niet alles, vogels kunnen heel stilletjes komen en gaan. En dat is maar weer gebleken want toen ik vanmiddag even lekker op mijn balkon ging rommelen ontdekte ik dat het gladde oppervlak van de pindakaas verstoort was door vogelhapjes. Ah! Ze weten de pot al snel te vinden.

Dat is anders met de zelfgemaakte vogeltaart. (foto dateert van zondag) Een paar hapjes eruit zal dan niet opvallen maar na een week had ik toch wel verwacht er eens een vogel bij te zien zitten. Ook niet. Misschien vinden ze de taart niet lekker of staat het op een verkeerd plekje, ik weet het niet. Anders dient het maar gewoon voor versiering van mijn balkon. Tenslotte wil ik zelf ook wel wat te zien hebben. image002_rs

En mocht het te lang duren, dan begint het vanzelf te groeien πŸ˜‰

Verwennerij

huisjeIk kon het weer eens niet laten. Zo’n prachtig huisje voor de vogels, nog meer lekkers om ze naar mijn balkon te lokken. Dit keer is het een huisje geworden met een pot ‘pindakaas’. Komende zomer is er geen plek meer op het balkon om te zitten want dan zit het er vol met vogels, al dan niet met nest.

Maar goed, het is wel weer iets dat opgehangen moet worden, een gat in de muur… aiai. In hout boren dat gaat nog wel, maar steen, daar ben ik niet zo’n fan van.

Tegenwoordig hoeft dat niet meer zo’n probleem te zijn. Een persoonlijke klusjesman aan huis is goud waard! In de tijd dat ik had kunnen bedenken welke schroef, plug en boortje ik nodig zou hebben hing het huisje al kant en klaar aan de muur. Zelfs de fotoshoot zat er bij inbegrepen, speciaal voor alle lezers thuis.

Op wie de titel slaat laat ik aan ieders interpretatie over.

 

ik

Taart

Het is het buiten koud geworden. En dat betekent dat het eindelijk tijd is voor vogelvoer! Ik heb een tijd geleden samen met een vriendin zelf taartjes gemaakt voor de vogels en daarbij zat een grote tulband. Het stond al tijden op de koelkast te wachten tot het in gebruik genomen kon worden. Ik had al zitten denken hoe ik het ergens neer kon zetten zonder meteen alle lokale muizen naar mijn balkon te lokken maar ik had nog geen oplossing kunnen bedenken.

De oplossing bleek heel simpel. Toen ik zondagavond thuis kwam en zag hoeveel ijs hier lag (in het noorden was geen sneeuw gevallen) haalde ik meteen de taart uit de vorm en zette deze buiten op de bokashi-emmer. Even later drong het tot me door dat deze te glad is voor een muis en dat dit een uitstekend plekje is voor vogelvoer!

En nu de vogels nog. Tijdens het koffiedrinken zonet hoorde ik achter mij een vogel kwetteren. Het duurde even tot het bij me doordrong dat dit in mijn huis een ongewoon geluid is. Achter mij, dat is… op het balkon! En ja hoor, daar zat een koolmees te kwetteren! Vooralsnog vindt het het vogelhuis interessanter maar de taart moet dan toch wel gesignaleerd zijn. Ik hoop dat ze binnenkort af en aan vliegen!

P.S. Door een overstap naar een nieuw systeem op mijn computer lukt het me nog niet om foto’s te plaatsen. Die komen hopelijk nog!

Klimmer

DSCN1339_rsToen ik net met mijn volkstuin begon heb ik deze plant van mem gekregen. Ik vind het een mooie plant omdat het in de winter groen blijft en niet ‘saai’ groen (al vraag ik me af of dat bestaat in de natuur) maar vrolijk en gezellig omdat het een bont blad heeft.

De plant groeit niet heel hard en dat ik in dat hoekje wel eens wat loop te rommelen bevordert de groei nu ook niet bepaald. Toch groeit de plant gestaag door. En zo zag ik laatst dat het de compostbak begint te versieren. Een groene compostbak, wie wil dat nou niet?

Onkruid kan er gerust tussendoor groeien maar doordat deze plant ook water en voeding van de grond vraagt maakt de plant het wel moeilijker voor het onkruid. Gelukkig, het is lastig onkruid trekken tussen de blaadjes en wortels door.

Vogelzaad

DSCN1360_rsHet is nog niet koud genoeg geweest of het heeft te lang geduurd voor de vogeltjes trek begonnen te krijgen in dit zadentaartje. De zaadjes beginnen inmiddels te ontkiemen en het taartje krijgt ‘haar’ πŸ˜‰

Ik vrees dat de vogels dit niet meer gaan opeten. Bij de echte vrieskou zal ik maar wat nieuws klaarzetten.