Tuin

volkstuinWoensdagmiddag is onderhand bijna mijn vaste tuinmoment. Voor vandaag was ik van plan om even flink wat onkruid te trekken want daar kwam ik de laatste tijd niet altijd aan toe. En natuurlijk weer liters water sjouwen want de grond is keihard, droog en gebarsten. Ik verbaas me er elke keer weer over hoe goed de plantjes er desondanks nog bij staan.

Het werken in de tuin begint altijd met een rondje om alle veranderingen te bekijken, rijpe frambozen te plukken (en sinds kort ook Japanse wijnbes) en op te snoepen, te genieten van de bloemen en om de groei van alle planten te volgen.

Mijn laatst gekochte netje uien heb ik net opgemaakt en in de tuin zijn de eerste uien groot genoeg om geoogst te worden dus daar heb ik vast een paar van meegenomen. De rest mag nog even doorgroeien. De bloemkoolplantjes in het vak van de perenboom waren aangevreten en ik bedacht me dat er een net overheen zou moeten. Als de duiven de kern eruit pikken komt er geen bloemkool meer. Het net over de aardbeien kon er wel af, de plantjes die nog aardbeien geven staan zo op het randje dat ze niet eens meer onder het net passen. Bovendien valt het wel mee met de vogelvraat aan deze lekkere zoete vruchten, ik heb meer last van slakken.

Onkruid trekken. Nou, daar had ik geen middag voor vrij hoeven maken (had ik trouwens ook niet gedaan, ’t was al half 4 voor ik kwam ;-)) want het voordeel van weinig regen is dat het onkruid ook niet zo hard groeit. Hoera, toch nog een voordeel! Een ander voordeel is dat mijn pomp-conditie zienderogen verbetert nu ik meermalen per week de hele tuin moet begieten. De gieter (10 liter) lijkt elke week lichter te worden.

volkstuinBij de bieten kon ik merken dat het water geven effect heeft. De grond is er minder hard en voelt zowaar licht vochtig aan. Dit stukje zit dan ook minder in de felle zon door de vlinderstruiken die er naast staan. Een droge, harde grond neemt het vocht minder goed op en alleen daarom al vind ik het belangrijk om regelmatig water te geven. Mocht er een regenbui komen dan is het toch fijn als de grond enigszins een sponsachtige werking heeft en het water in zich opneemt.

Ik heb weer een hele serie foto’s gemaakt om jullie mee te laten genieten. Vandaag overzicht van de tuin op dit moment.

Tuinpraatjes

Met sommige medetuinders heb ik vaker een praatje dan met andere. Hoever onze tuinen van elkaar af zitten maakt natuurlijk uit, maar ook het tijdstip waarop ’n ieder in z’n tuin is. Of de behoefte aan een praatje. Met één man maak ik al vanaf vrijwel het begin graag een babbeltje. Een vriendelijke man die ik voor mijzelf de ‘wijnboer’ noem omdat hij zoveel druiven verbouwt. Zo nu en dan vraag ik hem eens om raad of praten we gewoon even over het weer of over niets in het bijzonders. Laatst hoopte ik een pompoen te kunnen ruilen tegen wat van mijn courgettes. Hij had echter niet zoveel pompoenen dat hij er teveel had en bovendien verbouwde hijzelf al courgettes. Ach, het was het proberen waard natuurlijk, je weet maar nooit. Hij had nog wel een andere soort pompoen die ik wel mocht hebben maar die moest nog even wat verder rijpen. Leuk! Even later liep ik met wat kropjes andijvie weer naar mijn eigen tuin.

Gister kwam ik bij mijn tuin en lag daar een mooie witte pompoen mij toe te lachen. Ah, leuk! Hij is eetbaar maar kan ook mooi te sier liggen. Van allebei wat dan maar? Even later kwam de wijnboer langs en babbelden we wat over de tuin. Hij liet weten dat als ik nog ’s wat boontjes nodig had om te zaaien ik het maar moest aangeven. Wat handig, ik was juist nog op zoek naar een lage soort bonen om volgend jaar te gaan verbouwen. Dus zo stond ik even later bij zijn tuin en kreeg ik wat bonen toegestopt. Montana, te zaaien vanaf half mei. Maar al voor te zaaien vanaf eind april. Goed idee.

Van het een komt het ander. Ik vroeg hem naar zijn wortels. Ik meende dat ik die van mij te laat had geoogst. ‘Nee hoor, je kunt ze tot de vorst laten zitten.’ Als ze te lang zitten kunnen ze gaan barsten. ‘Maar hoe komt het dan dat mijn worteltjes niet zo lekker smaken? Die we vroeger van pake kregen waren verrukkelijk en deze vallen mij nogal tegen…’ Welk soort ik had… eh, geen idee, dat moet ik thuis even opzoeken. Ik kreeg een paar van zijn wortels om te proeven. Alleen de geur van deze wortels was al een stuk beter dan die van mij. Amsterdamse bak. Ze smaken inderdaad beter. Ik ben benieuwd welke soort pake heeft.

En zo wisselen we kennis uit. Ook weleens andersom. Een tijdje geleden kwam een ervaren tuinder naar mij toe om te vragen welk soort bieten ik had, want die van mij zagen er beter uit dan de zijne. Leuk toch, zo samen optrekken!

Creatief

Uit eigen tuin eten heeft een boel voordelen. De groente is altijd vers, onbespoten en dichtbij geteeld. Ik hoef geen boodschappen te doen en op m’n tuin kom ik vaak genoeg. Het is goedkoop én leuk. En veel lekkerder.

Hoewel er in de meeste supermarkten het hele jaar door de meest verschillende groentes te koop zijn, ben ik met mijn volkstuin seizoensgebonden. Ik vind dit heel leerzaam. Hoewel ik altijd wel heb geweten dat boerenkool in de winter ‘hoort’, is dat bij veel andere groenten een beetje uit het zicht. Eigenlijk raar om gewone sla in de winter te eten.  Of prei hartje zomer. Ik vind het een uitdaging om groenten te conserveren zonder ze in te vriezen. Zo kan ik nog heel lang rode bieten eten, met het verschil dat ik de mijne goed houd door ze in droog zand te bewaren en de bieten in de supermarkt waarschijnlijk gekoeld zijn (en daardoor meer het milieu belasten).

DSCN7185_rsMomenteel is het de tijd van de courgettes, tomaten en de bloemkool. Van de prachtige bloemkool die ik laatst mocht oogsten heb ik al 3x gegeten. Er is nog een klein stuk over en inmiddels ligt de volgende bloemkool al op mij te wachten. Dat vraagt enige creativiteit. Tenslotte wil ik niet elke dag aardappels met bloemkool eten. En ook niet voortdurend courgettesoep, hoe lekker het ook is. En zo ga ik regelmatig op zoek naar een nieuwe recept. Courgettes kun je heel makkelijk in de soep verwerken (en dan ben ik er ook meteen zo 5 kwijt) maar je kunt ze ook grillen of ze tot zoetzuur verwerken. Bovendien maak ik regelmatig iemand blij met een verse courgette. Ik geloof niet dat ik de rest van het jaar ooit nog een courgette wil kopen in de winkel nu ik zo in overvloed heb geleefd. Datzelfde geldt voor de sla.

Van de bloemkool heb ik laatst een heerlijke quiche gemaakt uit mijn nieuwste kookboek. Daarbij kon ik ook nog een ui uit eigen tuin gebruiken. Lekker als warme maaltijd en ook heerlijk om koud als lunch te eten.

open tuin

Gister had ik kijkers voor mijn tuin. De buurman vroeg ernaar en van het een kwam het ander en zo gingen we met zijn vijven naar de tuin. Leuk al die belangstelling! Gelukkig hoefden we er niet te koffiedrinken want daar is nog steeds geen plaats voor. Er is welgeteld één plek waar mijn stoel kan staan en dat is ook nog in de schaduw (speciaal voor de hardwerkende mensen die net in de zon hebben zitten zwoegen en zweten). Bezoekers geven doorgaans voorkeur aan een plekje lekker in de zon, maar ja, zij komen natuurlijk ook om van de tuin zelf te genieten in plaats van erin te werken. Daar ben ik niet zo goed in. O, ik geniet wel van de tuin hoor, maar om op een stoel te zitten terwijl ik ervan geniet. Nee, ik wil de tuin voelen, aanraken, in de aarde woelen en de plantjes bestuderen. En als het me dan éven lukt om uit te rusten en op de stoel te gaan zitten, ja, dan kan deze maar beter in de schaduw staan, anders zou je alleen al vanwege de warmte weer aan de slag gaan.

Morgen weer lekker erin aan de slag. Mijn voornemen is om vroeg te beginnen zodat het nog niet te warm is. Ik heb al gezien dat de eerste bieten geoogst kunnen worden en ik wil de prei uitdunnen. En de mosterdplant is zo groot en zwaar dat die hoognodig ondersteuning nodig heeft. Had ik trouwens al verteld dat ik inmiddels 2 vlinderstruiken in mijn tuin heb? Eén hele kleine, bestaande uit een paar takjes, en sinds een paar dagen ook een flinke struik die, als deze eenmaal goed is geworteld, flink wat vlinders zal gaan aantrekken. Ja, de tuin is nu alweer te klein…