Rode kool

De eerste rode kool is geoogst en inmiddels ook al verwerkt. Er staan drie rode koolplanten in de Spruit-tuin en vórig jaar heb ik daar al rekening mee gehouden. Ik vind rode kool namelijk heerlijk. Gekookt met appel en kaneel. Of rauw: heel fijn gesneden in de salade.

Het enige nadeel is dat het best veel werk kan zijn om de rode kool fijn te raspen/schaven of snijden. Mijn allereerste zelf klaargemaakte rode kool, nu zo’n 7 jaar geleden, smaakte voor geen meter. De stukken waren veel te dik en van het op smaak brengen wist ik ook weinig van.

Ik kreeg de tip om de kool te schaven met een kaasschaaf. De stukjes werden mooi dun en door de structuur van de kool vielen ze in sliertjes uiteen. Bij mijn toenmalige werk leerde ik hoe ik de kool op smaak kon maken. Het resultaat smaakte goed. Het enige nadeel was alleen nog dat het véél werk was om de hele kool te schaven en daarbij geen geschaafde vingers te krijgen.

Vorig jaar vroeg ik daarom een mixer met rasp op mijn verjaardag. Terwijl de mixer al veelvuldig gebruikt is, moest de rasp altijd nog uitgeprobeerd worden. En natuurlijk moest dat met de rode kool uit eigen tuin. Het werd een fantastische klus: rode kool raspen. In 10 minuten was ik klaar. Met de héle kool wel te verstaan. En nog fijner dan ik met de kaasschaaf ooit had gedaan. Het wordt tijd dat de andere rode kolen ook groot genoeg zijn om te oogsten.

Afbreken

Terwijl ik donderdag in de tuin aan het werk was kwamen twee tuinders mijn kas ontmantelen. In de M&M-tuin mag geen kas staan en gelukkig kon ik de kas aan een liefhebber verkopen. Die ochtend werd het glas uit de kas gehaald en ’s middags stond alleen het geraamte er nog.

Zo’n anderhalf jaar kon ik ervan gebruikmaken en ik heb er erg van genoten. Naast de tomaten en komkommers heb ik er ook paprika’s in gekweekt net als sla, andijvie, snijbiet en meloen.

Een mandarijnenboompje heeft een poging gewaagd maar die viel mij tegen, misschien was het toch te koud. De goji-bes groeide als een jungle maar gaf (door al het snoeien?)  geen vruchten Ik kwam er echter achter dat ik de goji-bes helemaal niet lekker vind dus ik ben er niet rouwig om dat ‘ie nu weg is.

Leuk om nog even te kijken hoe de kas 1,5 jaar geleden werd opgebouwd. De blogstukjes zijn ook nog na te lezen voor de liefhebber. Het was toen een immense klus en ik vind dat we er trots op mogen zijn dat de kas tijdens alle stormen in de tussentijd is blijven staan zonder ook maar één kapotte glasplaat. En dat voor een groepje mensen dat voor het eerst een kas ging opbouwen. Ik hoop dat we deze ervaring nog eens kunnen gebruiken voor een nieuwe kas, ooit, in de toekomst.

archieffoto voorjaar 2016

 

Tuin leegmaken

28 september 2017

Ik ben momenteel druk bezig met het leeghalen van de Spruit-tuin. Er zit genoeg arbeid in om stukjes over te schrijven voor mijn blog maar het komt er steeds niet van. Dan maar even een overzichtje van de werkzaamheden van de laatste weken.

13 oktober 2017

Eind september begon ik met de hoek van de frambozen. Alle takken werden afgeknipt en vervolgens begon het graafwerk. Een frambozenstruik kan behoorlijk woekeren onder de grond en voor je het weet staat de plant overal in je tuin. Tegen de tijd dat ik daar achter was heb ik om de fruithoek heen een stuk worteldoek verticaal ingegraven. Dat heeft ervoor gezorgd dat de plant niet helemáál overal zit. De hoek met frambozen is desondanks aardig groot. Een volgende huurder van de tuin zal niet blij worden van talloze wortels in de tuin die overal weer nieuwe plantjes doen groeien. Tijd om de hele hoek door te werken. Het leek me erg intensief werk maar dat valt me mee. Toen ik eenmaal de eerste pol met takken en wortels eruit had ging het redelijk vlot verder. En wat is het heerlijk weer geweest om in de tuin te werken!

14 oktober 2017

Ik wissel het intensieve graafwerk wat af met licht tuinierwerk. De droogbonen zijn inmiddels allemaal geoogst en liggen thuis te drogen. De pioenroos is uitgegraven en staat in een grote pot te wachten op vervoer. De bessenstruik is gekortwiekt zodat deze makkelijker vervoerd kan worden (tsja, een jaartje minder oogst dan maar…) Tegelpaadjes veranderen in stapeltjes. En ondertussen loop ik heen en weer naar de ‘buren’ voor al het groen afval. Kortom: er gebeurt genoeg! En het is érg fijn dat het dit najaar nog zo vaak mooi weer is!

19 oktober 2017

(Te) groot II

M&M-tuin

De grote pompoen vast in het fietsmandje… En dan? Het deed me denken aan het pompoen-avontuur van vorig jaar. Dat telen van de pompoenen zorgt toch wel voor wat belevenissen!

Mijn vriend was ook net thuis en kwam me een schilmesje brengen. Het steeltje van de pompoen leek zich namelijk in het gaas van het mandje gewurmd te hebben. Ik hoopte dat het korter snijden ervan genoeg ruimte zou opleveren om de pompoen uit de mand te vissen. Eigenlijk was de pompoen gewoon te groot voor de mand. Geen plek om het beet te pakken en een flink gewicht. Terwijl ik moeizaam zat te prutsen had mijn (sterke) vriend een beter idee.

‘Wacht maar, ik weet wat beters. Vang jij de pompoen op?’ vroeg hij, terwijl hij de fiets van me overnam. Afwachtend keek ik hem aan. Wilde hij nou met de fiets gaan stuiteren in de hoop dat de pompoen eruit zou springen? Ik hoopte dat ik de pompoen op tijd zou weten te vangen, het is niet echt mijn specialiteit. Nog voor ik mijn bezwaren kenbaar kon maken tilde hij de fiets in de lucht en hield die op de kop. De pompoen bleef muurvast zitten maar met wat duwen en trekken gaf de zwaartekracht nét dat zetje wat nodig was om het ding in beweging te krijgen. Even later liepen we met de dikkerd naar boven om de weegschaal op te zoeken.

Hoe zwaar is de muskaatpompoen?

(Te) groot I

M&M-tuin

De eerste pompoen is geoogst! Helemaal op kleur gekomen is ‘ie nog niet, maar ik heb vorig jaar ontdekt dat dit bij de muskaatpompoen helemaal geen probleem is. Sterker nog, de pompoen is al verder gekleurd dan de meeste pompoenen vorig jaar bij mij ooit zijn geweest. Toen ik gister het tuincomplex op kwam fietsen riep een tuinder me al toe dat ik zeker mijn pompoenen kwam oogsten. Er liggen er inderdaad behoorlijk wat en de pompoen op de foto is misschien wel de grootste. Aan het eind van de winter kunnen mijn vriend en ik waarschijnlijk geen pompoen meer zien. 😉 Maar weggooien zal niet gebeuren, er zijn altijd wel mensen met belangstelling en ik werd ook al getipt om het aan de plaatselijke voedselbank te doneren.

Na het tuinieren wilde ik de pompoen in de fietstas stoppen, maar de fietstassen die ik daar heb zijn mijn reserve en die zijn niet zo groot. Het paste dus niet! Daar stond ik dan met mijn dikke pompoen…

Gelukkig zit er een mandje op de fiets en zowaar paste het grote ding er precies in. Echt gemakkelijk fietsen was het niet. Het eerste straatje is ook nog eens een klinkerweg en het stuur vloog alle kanten op met zo’n gewichtige last. Het werd een wiebelige, slingerende fietstocht in een laag tempo. Hotsend en gelukkig niet botsend kwamen de pompoen en ik heelhuids thuis.

Als ik dacht dat het daarmee klaar was, dan had ik het mis. Want toen ik de pompoen voorzichtig uit het mandje wilde tillen, bleek deze namelijk muurvast te zitten…

Morgen zal ik vertellen hoe de pompoen uit de mand kwam.

 

Bonen drogen

De woonkamer ligt er momenteel vol mee: drogende bonen. Kievitsbonen en snijbonen, wâldbeantjes en cobrabonen. Ze liggen zo langzamerhand allemaal door elkaar. Op kranten liggen ze uitgespreid en zo nu en dan gaat er een lading voor 24 uur in de vriezer tegen de mogelijke aanwezigheid van kevertjes. De eerste lading is inmiddels ook al gedopt. De gevulde potjes sieren de woonkamer. Gelukkig blijven gedroogde bonen heel lang goed want het zou toch jammer zijn om al dat moois al aan het begin van de winter op te eten 😉 

Meloentje

Ik had het niet verwacht maar ook de laatste, kleine meloenen werden geel. Ze waren alleen nog niet volgroeid dus het zijn wel echte kleintjes geworden. De laatste ligt nog in de koelkast, maar deze meloen was in twee keer op. Lekker hoor, meloen uit eigen kas! Volgend jaar probeer ik graag uit of het ook zo goed lukt in een tunnelkas. Ik verwacht van wel. Nu ik weet dat ik ze zelf moet bevruchten kunnen de vruchten ook eerder beginnen te groeien. Ik sta alweer te popelen. Maar eerst de winter nog maar afwachten 😉

Vooraanzicht Spruit-tuin

volkstuinDe Spruit-tuin verandert in hoog tempo. Frambozenstruiken die afgeknipt worden, druivenbogen die gesloopt zijn en bodembedekkers die verwijderd worden. het is leuk om even te laten zien hoe de tuin er momenteel uitziet. Hoewel, momenteel is het wel alwéér wat anders, de foto is alweer een week ‘oud’ en de spitskool op de voorgrond is inmiddels geoogst. Of de kas er nog staat is ook nog even de vraag. Ik had even een weekje ‘tuin-vrij’ en het zou zomaar kunnen dat de kas de afgelopen week afgebroken is. Best prettig dat er iets in mijn tuin opgeruimd gaat worden waar ik me helemaal niet druk om hoef te maken. En dan ook nog eens zoiets groots als een kas. Heerlijk hoor. Mocht er nog iemand de wortels van de frambozenstruiken ’s nacht willen uitgraven dan laat ik me graag verrassen 😉

Kaapse bes / Goudbes

M&M-tuin

goudbes incabes ananaskersVorige week liet een andere tuinder mij wat proeven en zo maakte ik kennis met een heerlijke vrucht. Een geeloranje bes ter grootte van een cherrytomaat met een verrassend frisse, zoete smaak. Het bleek te gaan om de Kaapse bes. Deze bes groeit in een lampionnetje aan een struik. Het is familie van de oranje Lampionplant, waar je de vruchten overigens niet van kunt eten. Ik moest meteen denken aan de Ananaskers die ik vorig najaar in de zaden catalogus van onze volkstuin had zien staan. Ik heb serieus overwogen om die eens te gaan telen maar de plant kan nogal groot worden en daar had ik toen geen ruimte voor.

Volgens Wikipedia heeft de Kaapse bes veel verschillende namen en daar valt inderdaad de Ananaskers onder. Goudbes, Incabes, Kaapse kruisbes of (Kaapse) goudbes, hoeveel namen wil je geven aan één en dezelfde plant? En dan bestaat er ook nog de Latijnse benaming: Physalis peruviana.

Het is een plant die van oorsprong uit Zuid-Amerika komt en de struik houdt dan ook van warmte. In principe is het een meerjarige plant maar gezien de minimum temperatuur van 6 graden is het niet gek dat de plant in Nederland als éénjarige wordt gezien. Het wordt een struik van zo’n 1 à 2 meter hoog en na de gele bloemen komen er groene lampionnetjes aan de plant. Als deze lampionnetjes strokleurig zijn kunnen ze geplukt worden. De geeloranje bes binnenin is eetbaar en heeft iets weg van de zoete smaak van ananas. Ook de onrijpe bessen zijn al eetbaar, alleen is de smaak dan nog niet zo goed. De vruchten kun je gewoon los opeten maar je kunt ze ook opsparen en er jam van maken.

Kortom, dat klinkt als iets waar ik volgend jaar graag alsnog ruimte voor vrij maak in mijn tuin… 🙂


Gebruikte sites voor dit blogstukje:

Frambozenstruiken

Er is een zeer grote klus die grondig geklaard moet worden. De frambozenstruiken uitgraven. De planten kunnen nogal woekeren en de volgende huurder zal er niet vrolijk van worden als er overal weer planten beginnen te groeien. In de M&M-tuin wil ik ook nog graag frambozen kweken maar de ruimte die ze krijgen houd ik beperkt. Ik heb stekjes gemaakt van zowel de gele als de rode framboos en deze staan al in emmertjes klaar. Vervolgens kon het leuke deel van de klus beginnen: snoeien. Terwijl mijn tuinmaatje nog de laatste gele frambozen oogstte, begon ik met het afknippen van de takken. We konden er twee kruiwagens mee vullen. Het effect is groot, maar het meeste werk komt nog. De wortels moeten uitgegraven worden en het effect zal veel minder groot lijken. Ik zal het stukje bij beetje moeten doen om niet ontmoedigd te raken. Daarom ben ik maar vast begonnen, ook al was de oogst van de gele framboos nog niet helemaal voorbij. Er is genoeg voor de jam en zo kan ik de werkzaamheden in de tuin mooi wat afwisselen.