Sommige wortels komen ‘vanzelf’ II

bonsaiboompje bonsai stekkenZoals ik gister schreef kun je sommige planten beter stekken door een tak af te knippen waarvan al een stukje verhout is. Uiteraard moet er ook een stukje nieuw blad aan zitten. Dit geldt bijvoorbeeld voor de lavendel.

In huis heb ik een bonsai-boompje staan. Een kleintje dat soms takken heeft die groter zijn dan de hele pot waar het in staat. Aangezien het plantje al zo langzaam groeit ben ik nogal eens geneigd om de takken te lang te laten groeien. Toch jammer om al die groei, die al niet zo snel gaat, nog eens in te korten? Elke keer kom ik echter weer tot de ontdekking dat het gewoon niet mooi is als het boompje zulke lange sprieten heeft. En knip ik de boel weer kort. Meestal steek ik een takje in de aarde wat na enkele dagen helemaal verdort is. Helaas, niet te stekken. Dat had ik overigens ook niet verwacht.

Echter… twee maanden geleden heb ik wat meer rigoureus gesnoeid en knipte ik ook een takje met een verhout gedeelte eraan af. Zou het misschien zo’n soort zijn die je mét hout moet stekken…? Hoewel ik dacht dat het weinig kans van slagen had heb ik het takje in de aarde gezet. Met name de eerste dagen heb ik het wat vaker water gegeven. Nu, twee maanden later, staat het takje er nog even fris bij als toen. Het is gelukt!

Zo zie je maar weer, ook een bonsai kun je stekken, soms moet je gewoon dingen durven uitproberen. Rest mij nu nog de vraag hoe ik dit takje tot net zo’n mooi boompje kan laten groeien… hihi.

Sommige wortels komen ‘vanzelf’ I

dahlia stekkenVan sommige planten weet ik dat ik ze gemakkelijk kan stekken. Tomatenplanten bijvoorbeeld. De doorgroeiende tomatenplantsoort met oranje cherrytomaten heb ik dit jaar al meerdere keren gestekt. Wat dat betreft heb ik voor volgend jaar maar één zaadje nodig. Hoewel, misschien heb ik dan nog wel nieuwe stekjes van de huidige plant die ik dan weer buiten neerzet. Komkommerplanten zijn ook te stekken maar hiervan slaagt een veel kleiner percentage.

Afgelopen zomer las ik in een tuintijdschrift dat de ene soort plant te stekken is door de nieuwe takjes in water te zetten terwijl de andere soort alleen slaagt als je het verhoutte gedeelte in het water (of de aarde) zet. En soms ontdek je bij toeval hoe het moet. Zo weet ik dat je dahliaknollen kunt splitsen om ze te vermeerderen. Maar wisten jullie dat je ook gewoon een takje in het water kunt zetten? Afgelopen zomer heb ik, ietwat jaloers, de dahlia’s van een andere tuinder bewonderd. Inmiddels heb ik van haar wat dahliaknollen gekregen en mag ik volgend jaar in mijn eigen tuin daar alle bloemen van plukken. Echter had ik laat in de zomer al eens een takje van haar dahlia geplukt dat was geknakt in de regen. Thuis werd het tussen mijn eigen dahlia’s in de vaas gezet. En jullie raden het misschien al: hier groeiden worteltjes aan!

Ik ontdekte het pas toen de bloemen uitgebloeid waren en ik ze weg wilde gooien. Tussen de dode bloemen stond nog één heel frisgroen takje. Ah! Het proberen waard natuurlijk om die in de aarde te steken. En deze doet het prima! Ik ben benieuwd of ik straks een mini-dahliaknolletje heb in deze bloempot…

 

Witlof oogsten

witlofAfgelopen week kon ik mijn allereerste zelf gekweekte witlof eten. Verser dan vers want het kwam rechtstreeks uit de bloempot in mijn schaaltje terecht. De week ervoor had ik me plots bedacht dat ik de witlof vast ook water moest geven en heb ik er royaal gehoor aan gegeven. Dat bleek niet zo verstandig. De buitenste bladeren begonnen toen al snel te rotten. Wellicht had iets minder wel goed geweest of misschien heeft het gewoon helemaal niets extra’s meer nodig. In ieder geval wilde ik nu niet meer langer wachten, bang dat ik mijn eerste witlof zou zien wegrotten. Bovendien lijkt het erop dat de grootste stronk ook al begint door te schieten.

En dan: hoe smaakt de witlof die op een zolder door een enthousiaste amateur is gekweekt? Ikwitlof was erg benieuwd. Bij sla proef ik doorgaans weinig verschil met die uit de supermarkt, bij tomaten is het verschil niet te omschrijven zo groot. En bij witlof? Ik vond deze zelf gekweekte een stuk lekkerder! Ik moest denken aan een computerscherm dat een hogere resolutie krijgt. De smaak is veel verfijnder. Ja, ik heb er erg van genoten. De stronkjes waren alleen niet zo groot dus na één portie waren ze alle drie alweer op. Voorlopig is het weer even geduld hebben. De volgende wortels liggen nog op de tuin en voordat dáár weer witlof uitgegroeid is…

Heb ik ondertussen de tijd om uit te zoeken wat ik eigenlijk moet met de wortels waar ik zojuist de witlofstronkjes vanaf gehaald heb. Want daar heb ik tot nu toe nog niets over gelezen.

Een nieuwe kas: de fundering (vervolg)

DSCN2074Na een pauze met soep en smakelijk vers bakkersbrood haastten we ons weer naar de tuin. We hadden inmiddels wel door dat het krap werd qua tijd, tenslotte wordt het vroeg donker. Tijdens de lunch hadden we besloten het frame te verstevigen met hoekijzers. De hoekpunten van het frame zaten namelijk niet al te stevig in elkaar en, vreemd genoeg, niet met bouten aan elkaar verbonden. Lang leve de hoekijzers. Erna stonden de vier stukken van het frame perfect haaks op elkaar en zat het geheel zo stevig als een huis.

Feitelijk hoefden we het frame enkel nog waterpas te zetten en in beton te zetten. In de praktijk viel dat echter nog behoorlijk tegen. Eerst moesten er onder alle hoekpunten tegels liggen. Vervolgens bleken een aantal gaten niet diep genoeg te zijn en moesten de ijzerpalen losgeschroefd en wat hoger bevestigd worden. Ai… toen draaide er een bout vast en wilde deze niet meer los. Maar óók niet meer vast…! Gelukkig wist iemand te vertellen (inmiddels waren we al met z’n vieren) dat rvs vrij gemakkelijk breekt. En ja hoor, de bout kapot en de ijzerpaal los.

DSC_0367Het waterpas zetten van het frame viel nog niet mee. Was de ene zijde mooi recht, dan was er aan de andere zijde nog van alles scheef. Inmiddels werd het al wat schemerig. Ik begon de hoop al op te geven dat we onze klus met voldoening konden afronden. Thuis lonkte de heerlijk geurende appeltaart en de koffie, maar deze smaakte natuurlijk het best als de klus klaar was. Ik denk dat het twintig voor vijf was toen opeens alle zijden waterpas waren. Hoera.

Tijd om er blij om te zijn hadden we niet. Snel de emmertjes half vullen met water en het betonmortel erbij gooien. Wat waren we blij dat we voor de betonsoort hadden gekozen die je niet meer hoefde te roeren. Dat was ons niet meer voor het donker gelukt. En wat waren we 10 minuten later blij dat we hadden gekozen voor de snelhardende soort toen de eerste druppels begonnen te vallen. Toen we twintig minuten later aan de welverdiende koffie met appeltaart zaten, stroomde de regen tegen de ramen. We zaten droog, de klus was geslaagd én het beton was al hard. Tijd om blij en voldaan te zijn! DSC_0372

Een nieuwe tuinkas: de fundering

Het is deze week wat stilletjes op mijn blog. Niet alleen gebeurt er weinig in de tuin, ook ben ik druk bezig met klussen in huis. Tussendoor moest er ‘even’ nog een kas verhuisd worden.

DSC_0360Vandaag gingen we met drie man sterk bezig met een fikse klus op mijn tuin: de fundering van de kas leggen. Voor een glazen tuinkas is het ontzettend belangrijk dat er een goede fundering is. Ten eerste moet de fundering goed verankerd zitten, anders vliegt de kas met een flinke storm de lucht in. Daarnaast wil je niet dat de kas gaat verzakken, bij een scheve kas komt er teveel spanning op het glas waardoor deze kapot kunnen gaan. Om diezelfde reden moet de fundering waterpas liggen.

Al met al dus een klus die goed uitgevoerd moet worden om nog lang plezier te kunnen hebben van de tuinkas. Vorige week dacht ik dat de kas in één dag opgebouwd kon worden. Later deze week bereidde ik me er al op voor dat het waarschijnlijk alleen de fundering zou worden. Halverwege vandaag werd het de vraag óf de fundering er ’s avonds zou liggen.

DSCN2064We hadden het advies gekregen om de pootjes van een kas in beton te gieten. De kas had echter geen fundering (deze week geleerd: de fundering van een kas kun je er los bij kopen, bij mijn kas zat ‘ie er dus niet bij) dus moesten we zelf pootjes fabriceren. Terwijl twee naar de bouwmarkt gingen om betonmortel en gegalvaniseerde ijzerpalen te halen ging ik aan de slag met de schop: vier diepe gaten graven waar we een tegel in konden leggen en het beton (in een opengesneden emmertje) op konden gieten. Fanatiek ging ik van start. DSC_0364Van het hele kasgebeuren was dit het eerste echte ’tuinwerk’, lekker graven. Het was heerlijk werken, het was prachtig weer en de dag was nog lang.

Al lang na lunchtijd waren er vier gaten van 70 cm diep, was de funderingrand in elkaar gezet, zaten de ijzerpalen eraan maar moest het geheel nog waterpas gemaakt worden. Bovendien zat de funderingrand niet heel stabiel in elkaar en was enige versteviging wel gewenst. We waren hard aan pauze toe. Hoog tijd om thuis even lekker op te warmen met een kop soep en bij te komen op een comfortabele stoel.

Hard toe aan een behaaglijk lange pauze maar de tijd tikte verder… (wordt vervolgd)

Een nieuwe tuinkas: verhuizen

kas_verhuizenEen nieuwe kas: alles gaat in stukje bij beetje want het is een hele klus. Vandaag stond het verhuizen van de tuinkas op de planning. En wederom hadden we geluk met het weer. Er was zelfs een strakblauwe lucht met een heerlijk zonnetje!

Bij het afbreken had ik de vele glasplaten omhuld met karton en dit per 6 platen met tape gebundeld. Dat maakte het vervoeren een stuk gemakkelijker. Het glas was minder kwetsbaar én alles bleef netjes op zijn plek.

De lange staanders waren met de kruiwagen wat lastig maar ook dat is gelukt. En dat was een hele kunst want het pad naar de tuin was, door de vele regen, inmiddels meer een modderpoel dan een pad te noemen. Met wat glibberen en glijden kwamen we vanzelf bij de auto aan… 😉

Met dank aan twee behulpzame mensen, die nog een lekker stuk appeltaart in het verschiet hebben, zijn alle onderdelen van de tuinkas inmiddels heelhuids overgekomen. En zo, stukje bij beetje, vordert deze grote klus.

Wordt vervolgd.

Een nieuwe tuinkas: het afbreken

Een tuinkas afbreken, hDSCN2043oe doe je dat? Dat was wat ik me de week, voorafgaand aan deze grote klus, voortdurend afvroeg. Gelukkig had ik mijn handige broer gevraagd om te komen helpen en op de valreep kon er nóg iemand een paar uurtjes de handen uit de mouwen steken. Thuis op de bank had ik het heel logisch bedacht: alles nummeren, veel foto’s maken en geordend verpakken voor vervoer.

Maar dan de praktijk… De kas was, na een nacht regen, helemaal nat. Bovendien na al die jaren ook smerig (wat wil je anders in een volkstuin) Met een permanente stift op de kas schrijvDSCN2044en was onmogelijk. Met stift op tape schrijven was nog enigszins leesbaar maar het plakken van dit tape was ook niet zo’n succes. Dus van nummeren is nauwelijks sprake geweest. Foto’s heb ik wel veel gemaakt, maar waar ik bij het opbouwen tegenaan zal lopen is mij nog een raadsel. Dus of die bruikbaar zijn…

En dan nog de positie van de kas. De tuin is blijkbaar al jaren in gebruik en dan groeit alles tegen een kas aan. De ene keer zak je weg in een stuk zachte, sompige klei, de andere keer kun je de kas amper bereiken door de vele struiken die ervoor staan. Al met al nog een hele klus.

Met het weer hebben we het ontzettend getroffen. Toen ik van huis vertrok voorspelde buienradar de komende 2 uur alleen maar regen. Maar na hooguit een half uurtje lichte regenval is het de rest van de ochtend droog gebleven. Ook de kou viel me mee maar dat kan ook te maken hebben met de vele lagen kleren die ik had aangetrokken. Met slechts één sneetje en één beschadigde glasplaat is de klus goed geklaard vind ik.

Thuis vierden we het voltooien van de natte, modderige, koude klus met een heerlijke lunch en verse speculaas-appeltaart toe.

En nu maar hopen dat het opbouwen ook zo voorspoedig gaat, ik bak met alle plezier nog eens zo’n appeltaart!  DSCN2060

De grote pompoen

De pompoenen die dit jaar aan mijn plant verschenen werden een heel stuk groter dan ik had verwacht. Ik had netjes zaad bewaard van mijn pompoenen van vorig jaar. Die bevielen me namelijk erg goed, niet te groot, goed qua smaak. En wat moet je anders met die talloze zaden in de vrucht? Je kunt ze opeten natuurlijk maar een paar bewaren voor volgend jaar is wel zo leuk. Nooit meer pompoenenzaad kopen!

Totpompoen ik dus dit jaar totaal andere pompoenen oogstte dan ik had verwacht. Door een tijdschrift over tuinen kwam ik erachter hoe dit komt. Pompoenen hebben veelal te maken met kruisbestuiving, het is daarom moeilijk om een precies dezelfde soort pompoen te kunnen kweken uit zelfgespaarde zaden. Nu kan ik mij voorstellen dat de bijen bij mijn volkstuin veel meer verschillende pompoenen tegenkomen dan een boer die op één veld honderd planten heeft van hetzelfde ras. Best kans dat de zaden uit een pompoen uit de winkel veel meer lijken op de pompoen waar ze uitkomen dan de zaden die ik uit mijn zelf gekweekte pompoen haal.

Voor volgend seizoen neem ik liever het zeker voor het onzekere en bestel ik een zakje zaad bij een kweker. En dit jaar geniet ik van een grote pompoen die, althans in vergelijking met vorig jaar, 3x zo groot is. Ruim vijf kilo weegt deze. Geen record, op de pompoenweegdag van onze volkstuinvereniging wegen ze gerust 50 kilo. Gelukkig hoef ik die niet mee naar huis te sjouwen of aan te snijden. Ik had al genoeg moeite met deze 😉

Bijna verhuizen…

Ik kasben druk bezig met de voorbereidingen want ik ga bijna verhuizen! Niet ikzelf, maar de kas die ik kan kopen. De foto’s die ik enige tijd geleden heb gemaakt van mijn toekomstige kas heb ik al vele malen bekeken. Eerst om te zwijmelen, bedenkend wat voor mogelijkheden ik erbij krijg om te kweken. Later met wat meer aandacht voor de constructie. Afgelopen week heb ik de afmetingen van de ramen berekend (gelukkig had ik de maten van de kas nauwkeurig opgenomen) en ben ik karton gaan verzamelen. Want hoewel het glas van een tuinkas sterk is, is en blijft het glas. En dat glas moet wel vervoerd worden.

Ik had me voorgenomen om voor elk stuk glas een stuk karton op maat te snijden. Tot ik alle raampjes had geteld. Dan kom ik al snel uit op 80 stukken karton. Na een bezoek aan de supermarkt en het verder leeghalen van mijn zolder (levert ook veel dozen op) kwam ik op een krappe 30 stukken karton. Ach… het voordeel van glas is ook weer dat het glad en vlak is en dat ik er gerust een paar op elkaar kan leggen voor ik ze behoedzaam toedek met karton 😉

Naast het bekijken en berekenen kon ik ook wel wat kennis van zaken gebruiken. Gelukkig is één van de tuinders op mijn complex goed op de hoogte en kon hij me een heel eind op weg helpen. Heerlijk. En dan nog mankracht. En gereedschap. En een verhuizer met een aanhangwagen.

Ondertussen houd ik ook het weerbericht angstvallig in de gaten. Want zulk mooi weer als bij het maken van de foto’s zullen we helaas niet treffen. Maar hopelijk blijft het (enigszins) droog en waait het niet te hard. Het is even afwachten. Wat het ook wordt, ik zal blij zijn als de kas eenmaal in mijn eigen tuin staat en ik de kas kan gaan gebruiken. Want het tuinieren zelf doe ik het allerliefst.

De eerste witte witlof

zelf witlof kwekenDe witlof moet in het donker groeien maar zo nu en dan kan ik het niet laten om de vuilniszak eraf te halen om even te spieken. En wat een leuke verrassing was dat, om gister dit aan te treffen! Het begint al op heuse witlofkropjes te lijken.

Het verschil in grootte tussen de witlofstronkjes is nogal groot, maar dat was het verschil in wortel ook. In de tuin heb ik laatst alweer een paar wortels gerooid (en dit keer laat ik ze wél op de tuin liggen met het blad eraan) maar de (grote) wortel die in deze pot zit is tot nu toe ook de grootste van allemaal. Waarschijnlijk hadden ze wel iets meer ruimte gewild in de tuin. Maar al doende leert men. En ik moet zeggen: ik ben erg trots op het resultaat, en al helemaal omdat het de eerste keer is!