Een nieuwe tuinkas: de fundering

Het is deze week wat stilletjes op mijn blog. Niet alleen gebeurt er weinig in de tuin, ook ben ik druk bezig met klussen in huis. Tussendoor moest er ‘even’ nog een kas verhuisd worden.

DSC_0360Vandaag gingen we met drie man sterk bezig met een fikse klus op mijn tuin: de fundering van de kas leggen. Voor een glazen tuinkas is het ontzettend belangrijk dat er een goede fundering is. Ten eerste moet de fundering goed verankerd zitten, anders vliegt de kas met een flinke storm de lucht in. Daarnaast wil je niet dat de kas gaat verzakken, bij een scheve kas komt er teveel spanning op het glas waardoor deze kapot kunnen gaan. Om diezelfde reden moet de fundering waterpas liggen.

Al met al dus een klus die goed uitgevoerd moet worden om nog lang plezier te kunnen hebben van de tuinkas. Vorige week dacht ik dat de kas in één dag opgebouwd kon worden. Later deze week bereidde ik me er al op voor dat het waarschijnlijk alleen de fundering zou worden. Halverwege vandaag werd het de vraag óf de fundering er ’s avonds zou liggen.

DSCN2064We hadden het advies gekregen om de pootjes van een kas in beton te gieten. De kas had echter geen fundering (deze week geleerd: de fundering van een kas kun je er los bij kopen, bij mijn kas zat ‘ie er dus niet bij) dus moesten we zelf pootjes fabriceren. Terwijl twee naar de bouwmarkt gingen om betonmortel en gegalvaniseerde ijzerpalen te halen ging ik aan de slag met de schop: vier diepe gaten graven waar we een tegel in konden leggen en het beton (in een opengesneden emmertje) op konden gieten. Fanatiek ging ik van start. DSC_0364Van het hele kasgebeuren was dit het eerste echte ’tuinwerk’, lekker graven. Het was heerlijk werken, het was prachtig weer en de dag was nog lang.

Al lang na lunchtijd waren er vier gaten van 70 cm diep, was de funderingrand in elkaar gezet, zaten de ijzerpalen eraan maar moest het geheel nog waterpas gemaakt worden. Bovendien zat de funderingrand niet heel stabiel in elkaar en was enige versteviging wel gewenst. We waren hard aan pauze toe. Hoog tijd om thuis even lekker op te warmen met een kop soep en bij te komen op een comfortabele stoel.

Hard toe aan een behaaglijk lange pauze maar de tijd tikte verder… (wordt vervolgd)

Een nieuwe tuinkas: verhuizen

kas_verhuizenEen nieuwe kas: alles gaat in stukje bij beetje want het is een hele klus. Vandaag stond het verhuizen van de tuinkas op de planning. En wederom hadden we geluk met het weer. Er was zelfs een strakblauwe lucht met een heerlijk zonnetje!

Bij het afbreken had ik de vele glasplaten omhuld met karton en dit per 6 platen met tape gebundeld. Dat maakte het vervoeren een stuk gemakkelijker. Het glas was minder kwetsbaar én alles bleef netjes op zijn plek.

De lange staanders waren met de kruiwagen wat lastig maar ook dat is gelukt. En dat was een hele kunst want het pad naar de tuin was, door de vele regen, inmiddels meer een modderpoel dan een pad te noemen. Met wat glibberen en glijden kwamen we vanzelf bij de auto aan… 😉

Met dank aan twee behulpzame mensen, die nog een lekker stuk appeltaart in het verschiet hebben, zijn alle onderdelen van de tuinkas inmiddels heelhuids overgekomen. En zo, stukje bij beetje, vordert deze grote klus.

Wordt vervolgd.

Een nieuwe tuinkas: het afbreken

Een tuinkas afbreken, hDSCN2043oe doe je dat? Dat was wat ik me de week, voorafgaand aan deze grote klus, voortdurend afvroeg. Gelukkig had ik mijn handige broer gevraagd om te komen helpen en op de valreep kon er nóg iemand een paar uurtjes de handen uit de mouwen steken. Thuis op de bank had ik het heel logisch bedacht: alles nummeren, veel foto’s maken en geordend verpakken voor vervoer.

Maar dan de praktijk… De kas was, na een nacht regen, helemaal nat. Bovendien na al die jaren ook smerig (wat wil je anders in een volkstuin) Met een permanente stift op de kas schrijvDSCN2044en was onmogelijk. Met stift op tape schrijven was nog enigszins leesbaar maar het plakken van dit tape was ook niet zo’n succes. Dus van nummeren is nauwelijks sprake geweest. Foto’s heb ik wel veel gemaakt, maar waar ik bij het opbouwen tegenaan zal lopen is mij nog een raadsel. Dus of die bruikbaar zijn…

En dan nog de positie van de kas. De tuin is blijkbaar al jaren in gebruik en dan groeit alles tegen een kas aan. De ene keer zak je weg in een stuk zachte, sompige klei, de andere keer kun je de kas amper bereiken door de vele struiken die ervoor staan. Al met al nog een hele klus.

Met het weer hebben we het ontzettend getroffen. Toen ik van huis vertrok voorspelde buienradar de komende 2 uur alleen maar regen. Maar na hooguit een half uurtje lichte regenval is het de rest van de ochtend droog gebleven. Ook de kou viel me mee maar dat kan ook te maken hebben met de vele lagen kleren die ik had aangetrokken. Met slechts één sneetje en één beschadigde glasplaat is de klus goed geklaard vind ik.

Thuis vierden we het voltooien van de natte, modderige, koude klus met een heerlijke lunch en verse speculaas-appeltaart toe.

En nu maar hopen dat het opbouwen ook zo voorspoedig gaat, ik bak met alle plezier nog eens zo’n appeltaart!  DSCN2060

De grote pompoen

De pompoenen die dit jaar aan mijn plant verschenen werden een heel stuk groter dan ik had verwacht. Ik had netjes zaad bewaard van mijn pompoenen van vorig jaar. Die bevielen me namelijk erg goed, niet te groot, goed qua smaak. En wat moet je anders met die talloze zaden in de vrucht? Je kunt ze opeten natuurlijk maar een paar bewaren voor volgend jaar is wel zo leuk. Nooit meer pompoenenzaad kopen!

Totpompoen ik dus dit jaar totaal andere pompoenen oogstte dan ik had verwacht. Door een tijdschrift over tuinen kwam ik erachter hoe dit komt. Pompoenen hebben veelal te maken met kruisbestuiving, het is daarom moeilijk om een precies dezelfde soort pompoen te kunnen kweken uit zelfgespaarde zaden. Nu kan ik mij voorstellen dat de bijen bij mijn volkstuin veel meer verschillende pompoenen tegenkomen dan een boer die op één veld honderd planten heeft van hetzelfde ras. Best kans dat de zaden uit een pompoen uit de winkel veel meer lijken op de pompoen waar ze uitkomen dan de zaden die ik uit mijn zelf gekweekte pompoen haal.

Voor volgend seizoen neem ik liever het zeker voor het onzekere en bestel ik een zakje zaad bij een kweker. En dit jaar geniet ik van een grote pompoen die, althans in vergelijking met vorig jaar, 3x zo groot is. Ruim vijf kilo weegt deze. Geen record, op de pompoenweegdag van onze volkstuinvereniging wegen ze gerust 50 kilo. Gelukkig hoef ik die niet mee naar huis te sjouwen of aan te snijden. Ik had al genoeg moeite met deze 😉

Bijna verhuizen…

Ik kasben druk bezig met de voorbereidingen want ik ga bijna verhuizen! Niet ikzelf, maar de kas die ik kan kopen. De foto’s die ik enige tijd geleden heb gemaakt van mijn toekomstige kas heb ik al vele malen bekeken. Eerst om te zwijmelen, bedenkend wat voor mogelijkheden ik erbij krijg om te kweken. Later met wat meer aandacht voor de constructie. Afgelopen week heb ik de afmetingen van de ramen berekend (gelukkig had ik de maten van de kas nauwkeurig opgenomen) en ben ik karton gaan verzamelen. Want hoewel het glas van een tuinkas sterk is, is en blijft het glas. En dat glas moet wel vervoerd worden.

Ik had me voorgenomen om voor elk stuk glas een stuk karton op maat te snijden. Tot ik alle raampjes had geteld. Dan kom ik al snel uit op 80 stukken karton. Na een bezoek aan de supermarkt en het verder leeghalen van mijn zolder (levert ook veel dozen op) kwam ik op een krappe 30 stukken karton. Ach… het voordeel van glas is ook weer dat het glad en vlak is en dat ik er gerust een paar op elkaar kan leggen voor ik ze behoedzaam toedek met karton 😉

Naast het bekijken en berekenen kon ik ook wel wat kennis van zaken gebruiken. Gelukkig is één van de tuinders op mijn complex goed op de hoogte en kon hij me een heel eind op weg helpen. Heerlijk. En dan nog mankracht. En gereedschap. En een verhuizer met een aanhangwagen.

Ondertussen houd ik ook het weerbericht angstvallig in de gaten. Want zulk mooi weer als bij het maken van de foto’s zullen we helaas niet treffen. Maar hopelijk blijft het (enigszins) droog en waait het niet te hard. Het is even afwachten. Wat het ook wordt, ik zal blij zijn als de kas eenmaal in mijn eigen tuin staat en ik de kas kan gaan gebruiken. Want het tuinieren zelf doe ik het allerliefst.

De eerste witte witlof

zelf witlof kwekenDe witlof moet in het donker groeien maar zo nu en dan kan ik het niet laten om de vuilniszak eraf te halen om even te spieken. En wat een leuke verrassing was dat, om gister dit aan te treffen! Het begint al op heuse witlofkropjes te lijken.

Het verschil in grootte tussen de witlofstronkjes is nogal groot, maar dat was het verschil in wortel ook. In de tuin heb ik laatst alweer een paar wortels gerooid (en dit keer laat ik ze wél op de tuin liggen met het blad eraan) maar de (grote) wortel die in deze pot zit is tot nu toe ook de grootste van allemaal. Waarschijnlijk hadden ze wel iets meer ruimte gewild in de tuin. Maar al doende leert men. En ik moet zeggen: ik ben erg trots op het resultaat, en al helemaal omdat het de eerste keer is!

Smakelijk eten

shitakesIk eet weinig paddenstoelen. Sterker nog: eigenlijk zijn mijn zelfgekweekte shitakes de enige die ik eet 😉 Champignons doen me teveel denken aan rubber. Ik leerde echter dat het wel uitmaakt hoe je deze klaarmaakt en zo langzamerhand, mede door het eten van mijn eigen kweeksels, begin ik paddenstoelen wat meer te waarderen. Tenslotte is het opeten van iets wat je helemaal ziet opgroeien toch wel erg leuk. Dus, mocht er nog iets zijn wat je niet lust: ga het verbouwen, je krijgt er al spontaan zin in!

Maar dan: de eerste shitakes zijn weer geoogst en dan moet ik er iets van maken. Lang leve internet! Zo kwam ik gister op het idee om risotto te maken (ook nog nooit gemaakt, sjonge, wat een leerzame dag was het toch) met shitake, paprika en prei. Aangezien de risotto zelf ook nog gedroogde paddenstoelen bevatte vond ik het wel even spannend wat ik ervan zou vinden. Maar… ik heb heerlijk gegeten! Dat is wel voor herhaling vatbaar!

Gelukkig, want de volgende paddenstoelen zitten alweer aan de stam. En met dit weer groeien ze hard.

Na regen komt…

P_20151111_084533 P_20151109_115153Na regen komt: shitake!

Terwijl de vorige twee keren dat ik de kweekboomstam voor shitake in gebruik had de stam teveel uitdroogde, heb ik met dit regenachtige weer prachtige paddenstoelen! Ze schieten als paddenstoelen uit de grond, maar dan uit de stam dit keer 😉 Het is leuk om het proces te volgen, ik heb een aantal dagen foto’s gemaakt van de stam zodat jullie de groei kunnen zien.

Bij de laatste twee foto’s zie je ook dat er aan de achterkant van de stam nog wat shitakes aan zitten te komen. Wat de paddenstoelen betreft mag het nog wel even blijven regenen! P_20151114_123918P_20151117_144522

Groeispurt

phaceliaEen tijdje geleden merkte ik al op dat de phacelia, die ik netjes op tijd had gezaaid, al behoorlijk groot was geworden. Het groeide al enigszins over het pad heen. Op de foto links, 5 oktober, is de plant al groot maar is het nog ruim van het pad verwijderd. Een maand later moet ik deze flink snoeien omdat andere tuinders er anders last van hebben.

Jammer van zo’n mooie bijenplant? Nee hoor, ik heb de plant meteen gebruikt waar het voor bedoeld was: de grond verbeteren! Het vak ernaast ligt nu bezaaid met phacelia, ’t zag er erg vrolijk uit al is dat na één dag natuurlijk niet meer zo groen en paars. De planten staan nog steeds in de tuin en kan ik waarschijnlijk in het voorjaar nogmaals inzetten. Ondertussen kan het veldje, waar ik net knoflook heb geplant, alvast wat voeding en vooral organische stof verwerken om de bodemdiertjes te stimuleren.

groenbemester phacelia

Bladeren

DSCN0749 Je hebt bladcompost en je hebt blad dat compost wordt. Voor het eerste moet je een vuilniszak vullen met bladeren, deze naar de tuin vervoeren en de boel laten composteren, het tweede zijn de afgevallen bladeren in de tuin die composteren op de plek waar ze gevallen zijn. Ik vind de tweede versie een stuk gemakkelijker, maar ja, niet al mijn planten laten zoveel bladeren aan de voet vallen zoals deze braamstruik.

1446991759907144167743De vuilniszak met bladeren staat inmiddels in de tuin. Het was nog een hele happening. Ik zou de zak even in mijn heerlijk grote fietstas stoppen en zo meenemen. Tegen de tijd dat ik naast mijn fiets stond was de zak echter zo gegroeid dat deze met geen mogelijkheid in mijn fietstas paste. Of misschien waren mijn fietstassen gekrompen? Het overkomt me wel vaker, dat ik naast mijn fiets sta met een berg spullen en me opeens afvraag hoe ik dat eigenlijk dacht mee te nemen. En toch leer ik er weinig van. En waarom? Omdat het toch altijd weer lukt. Hoe groot de berg spullen ook is, hoe klein de fietstassen ook lijken, het lukt me elke keer weer om alles mee te nemen.

Desondanks heb ik voor de kas die ik binnenkort ga verhuizen toch maar een auto met aanhangwagen geregeld 😉