Auteur archieven: Marijke

Natte kleigrond

Geplaatst op door — 1 reactie ↓

In het najaar kom ik steeds minder in mijn tuin, maar zo nu en dan wil ik er toch weer even heen. Om nog wat te oogsten of om enkel te genieten van dat stukje grond dat ik mag bewerken. Zo ook gister. Een vrije zaterdag is bij uitstek het moment om weer eens te tuinieren. En voor de winter zijn er nog genoeg klussen die gedaan kunnen worden dus vervelen hoef ik mij niet.

De klus die in ieder geval moet gebeuren stel ik het liefste uit. Het gaat om het graven van een geul waarin ik het worteldoek verder kan leggen rondom de frambozenstruiken. Ik ben al op de helft of misschien beter gezegd: nog maar op de helft. Het is namelijk een grote klus en aan het eind van de klus is het resultaat ook nog eens onzichtbaar. Maar goed, dat moet nog eens gebeuren. Gister heb ik lekker wat anders gedaan. Terwijl ik op mijn blog schrijf dat je vooral niet teveel moet opruimen in je tuin voor de winter, ga ik vervolgens zelf lekker takken afknippen om de boel er een beetje beter uit te laten zien. Of nou ja, vooral omdat ik het niet kon laten om eindelijk eens te mogen snoeien. Ik kan me dan ook heel goed voorstellen dat de meeste mensen voor de winter de tuin netjes maken. Met die paar keer dat ik nu nog naar mijn tuin ga kan ik me al amper bedwingen. Laat staan als je er dagelijks tegenaan kijkt.

Zowel de vlinderstruik als de gele frambozenstruik heb ik kortgeknipt en van de takken heb ik een tweede hekje gemaakt. Helaas, ik kan geen foto laten zien want mijn camera lag nog thuis. Als je zo weinig naar de tuin gaat vergeet je prompt wat je mee moet nemen. Verder heb ik zoveel mogelijk distels en paardenbloemen verwijderd, juist met natte kleigrond is dat gemakkelijk te doen. De dahliaknol mocht mee naar huis evenals wat gladiolenbollen en witlofwortels. En uiteindelijk ging de thee ook gewoon weer mee terug, met de miezerregen trok een bakje verse koffie op de bank thuis toch meer.

Kale grond

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

fundering tuinkasHet ziet er nogal kaal uit, de plaats waar de tuinkas komt te staan. De organische stof en phacelia die er een maand geleden nog te zien waren zijn vertrapt en verdort. Tsja, je kunt moeilijk tijdens zo intensieve klus óók nog rekening gaan houden met de planten. Gelukkig stond er niets waardevols in de buurt, enkel de boerenkool die ik dan maar tijdig heb geoogst. Er moet nog een datum geprikt worden om weer met een stel klussers aan de slag te gaan met de kas. Lastig, als de winter eraan zit te komen en je doorgaans zo’n klus enkele weken vooruit plant. Voor hetzelfde geld waait het dan hard, is het vrieskoud of hoost het. Maar tot nu toe lijkt de kas mooi weer aan te trekken, ondanks slechte weerberichten. Zo was met het afbreken twee uur lang regen voorspeld en hebben we slechts een half uurtje miezerregen gehad. Bij het verhuizen was het stralend weer met een mooie helderblauwe lucht en bij het leggen van de fundering kwam de regen pas toen het beton gehard was. Wie op de weersberichten afgaat zal meer slecht weer hebben dan diegene die dagelijks buiten is. En ja, soms heb je gewoon geluk 😉

Winterplanten

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

veldsla Ik zeg dan wel regelmatig dat het tuinseizoen afgelopen is, maar helemaal correct is dat niet. Zo zijn er groenten die ik pas aan het eind van het zogenaamde tuinseizoen in de tuin zaai en die ik pas nog veel later kan oogsten. Een bekend voorbeeld is de boerenkool, al staat die al in de zomer in de tuin. Vorige week oogstte ik de eerste plant toen deze moest plaatsmaken voor de fundering van de kas. Nog later komt de veldsla waarvan de eerste kropjes nog te klein zijn om te eten. En dan heb ik dit jaar ook nog winterbloemkool. Dit is geen bloemkool om in de winter te oogsten maar dit soort wordt al wel vóór de winter gezaaid. De planten kunnen enige vorst verdragen. Bij koud weer staat de groei uiteraard stil, maar je hebt op deze manier wel een enorme voorsprong als het in het voorjaar weer warmer wordt. Zo kun je al voor de rupsentijd de bloemkool oogsten. bloemkoolNu heb ik doorgaans geen last van rupsen. Ik heb natuurlijk wel rupsen maar lást ervan heb ik niet. Eten ze teveel op dan neem ik ze mee naar huis en verwen ik ze nog wat extra tot ze zich verpoppen. Ondertussen kan mijn bloemkool ongestoord verder groeien. Maar omdat mijn bloemkooloogst niet altijd goed slaagt is het wel prettig om op deze manier twee pogingen per jaar te kunnen wagen. En wat spreiding van oogst is voor mij ook altijd wel handig. Vandaar dat ik dit jaar de winterbloemkool probeer. Om, hopelijk, in het voorjaar mooie bloemkool te kunnen eten. bloemkool

Eindeloze bloeier

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

roos Ingrid BouwmanIk sta er elke keer weer versteld van, hoelang mijn rozenstruik blijft bloeien. Leggen de meeste bloemen het loodje bij beginnende kou, of anders na een enkel graadje vorst, de rozenstruik blijft bloeien. De linkerfoto is 13 november gemaakt, de rechterfoto afgelopen maandag.

Ik weet nog dat de rozenstruik eerst in een flinke bloempot op mijn balkon heeft gestaan, het tijdperk vóór mijn volkstuin. Na een moeizame start had ik toch een aantal bloemen aan de struik. Wat was ik er blij mee! Zittend op mijn balkon kon ik er natuurlijk ook veel meer van genieten dan de keren dat ik nu in mijn volkstuin ben. Toch is het maar goed dat de struik nu in de volle grond staat. De struik blijft maar groeien en bloeien. En zo nu en dan snijd ik een paar mooie rozen af om er thuis van te kunnen genieten. Want dat is het toch het leukst. roos Ingrid Bouwman

Snijbloem

Geplaatst op door — 2 reacties ↓

De nieuwe folder is weer binnen! Hoera, weer lekker sneupen en me verlekkeren op mooie bloemen of verrassende groenten waar ik het zaad van kan bestellen en volgend tuinseizoen van kan genieten. Vooral het neuzen in zo’n bestelfolder vind ik heerlijk. Uiteindelijk kan ik elk jaar wat minder nieuws aanschaffen aangezien de zakjes zaad meerdere jaren meegaan en mijn tuin, hoe groot dan ook, altijd een keer weer vol komt te staan. Het liefst heb ik allerlei soorten bloemen in mijn tuin maar ook daarin moet ik mijzelf beperken. Toch blijft het leuk, een beetje wegdromen van een tuin vol bloemen waar je met je handen gevuld met bossen bloemen vandaan komt. Of van de meest bijzondere groentesoorten of allerlei verschillende soorten sla die er zo frisgroen uitzien dat je ze meteen wilt consumeren. Een nieuwe folder geeft dus elk jaar weer plezier met name in de voorpret.

Tmiddaggouderwijl ik dit keer weer de folder zat door te bladeren ontdekte ik iets nieuws over mijn huidige bloemen. Zo stond er bij Middaggoud ‘uitstekende snijbloem’. O… dat is wel interessant! Het afgelopen jaar heeft deze Middaggoud schitterend gebloeid met grote gele en oranje bloemen, op mijn balkon. Je zou denken dat ik er dan goed van kan genieten, zo vlakbij huis. Maar nee, de kopjes draaiden elke keer mooi naar de zon en door hun lengte hingen ze ook nogal eens over de balkonrand. De buren zullen er vast van genoten hebben. Dat ik ze dus ook prima in een vaas kan houden is dan wel een leuke wetenswaardigheid. En… zowaar zat er nog een mooie bloem in de Middaggoud. De knop ging maar weinig open doordat het zonnetje in dat hoekje niet zoveel komt in de herfstmaanden. Ik heb dus meteen maar een mesje gepakt om van déze bloem wél te kunnen genieten. En zo straalt er tijdens het koken mij een mooie, fleurige bloem toe die me nog weer wat doet wegdromen over de afgelopen zomer.

Flitsbezoek

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

Vandaag ben ik heel kort even naar mijn tuin geweest. Het was al minstens twee weken geleden dat ik weer een serie witlofwortels had gerooid en die lagen nog op de tuin. Het advies om ze drie dagen op de aarde te laten liggen drogen en het blad te laten afsterven had ik wel erg royaal genomen. Overigens had ik tussendoor al gezien dat het blad nog niet erg verdord was, vandaar dat ze er nog lagen. Ik merkte dat er nogal wat dikke klei tussen de wortels was blijven zitten en ja, dan krijgen ze ook niet het idee dat ze gerooid zijn waarschijnlijk 😉

witlofwortels witlof rooienInmiddels liggen deze wortels thuis, het blad netjes enkele centimeters boven de wortel afgesneden. Ik heb meteen maar weer een serie wortels gerooid (wat meer witlofoogst kan geen kwaad) en toen kwam ik een paar hele mooie tegen. Zo dacht ik dat het normaal was dat de wortels alle kanten op groeien maar ik haalde vandaag een paar uit de grond die bestaan uit één grote wortel. Het zit er netjes uit en het zou me niet verbazen als daar hele mooie witlof uitkomt. Maar dat zal ik nog een aantal weken moeten afwachten.

Sommige wortels komen ‘vanzelf’ II

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

bonsaiboompje bonsai stekkenZoals ik gister schreef kun je sommige planten beter stekken door een tak af te knippen waarvan al een stukje verhout is. Uiteraard moet er ook een stukje nieuw blad aan zitten. Dit geldt bijvoorbeeld voor de lavendel.

In huis heb ik een bonsai-boompje staan. Een kleintje dat soms takken heeft die groter zijn dan de hele pot waar het in staat. Aangezien het plantje al zo langzaam groeit ben ik nogal eens geneigd om de takken te lang te laten groeien. Toch jammer om al die groei, die al niet zo snel gaat, nog eens in te korten? Elke keer kom ik echter weer tot de ontdekking dat het gewoon niet mooi is als het boompje zulke lange sprieten heeft. En knip ik de boel weer kort. Meestal steek ik een takje in de aarde wat na enkele dagen helemaal verdort is. Helaas, niet te stekken. Dat had ik overigens ook niet verwacht.

Echter… twee maanden geleden heb ik wat meer rigoureus gesnoeid en knipte ik ook een takje met een verhout gedeelte eraan af. Zou het misschien zo’n soort zijn die je mét hout moet stekken…? Hoewel ik dacht dat het weinig kans van slagen had heb ik het takje in de aarde gezet. Met name de eerste dagen heb ik het wat vaker water gegeven. Nu, twee maanden later, staat het takje er nog even fris bij als toen. Het is gelukt!

Zo zie je maar weer, ook een bonsai kun je stekken, soms moet je gewoon dingen durven uitproberen. Rest mij nu nog de vraag hoe ik dit takje tot net zo’n mooi boompje kan laten groeien… hihi.

Sommige wortels komen ‘vanzelf’ I

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

dahlia stekkenVan sommige planten weet ik dat ik ze gemakkelijk kan stekken. Tomatenplanten bijvoorbeeld. De doorgroeiende tomatenplantsoort met oranje cherrytomaten heb ik dit jaar al meerdere keren gestekt. Wat dat betreft heb ik voor volgend jaar maar één zaadje nodig. Hoewel, misschien heb ik dan nog wel nieuwe stekjes van de huidige plant die ik dan weer buiten neerzet. Komkommerplanten zijn ook te stekken maar hiervan slaagt een veel kleiner percentage.

Afgelopen zomer las ik in een tuintijdschrift dat de ene soort plant te stekken is door de nieuwe takjes in water te zetten terwijl de andere soort alleen slaagt als je het verhoutte gedeelte in het water (of de aarde) zet. En soms ontdek je bij toeval hoe het moet. Zo weet ik dat je dahliaknollen kunt splitsen om ze te vermeerderen. Maar wisten jullie dat je ook gewoon een takje in het water kunt zetten? Afgelopen zomer heb ik, ietwat jaloers, de dahlia’s van een andere tuinder bewonderd. Inmiddels heb ik van haar wat dahliaknollen gekregen en mag ik volgend jaar in mijn eigen tuin daar alle bloemen van plukken. Echter had ik laat in de zomer al eens een takje van haar dahlia geplukt dat was geknakt in de regen. Thuis werd het tussen mijn eigen dahlia’s in de vaas gezet. En jullie raden het misschien al: hier groeiden worteltjes aan!

Ik ontdekte het pas toen de bloemen uitgebloeid waren en ik ze weg wilde gooien. Tussen de dode bloemen stond nog één heel frisgroen takje. Ah! Het proberen waard natuurlijk om die in de aarde te steken. En deze doet het prima! Ik ben benieuwd of ik straks een mini-dahliaknolletje heb in deze bloempot…

 

Witlof oogsten

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

witlofAfgelopen week kon ik mijn allereerste zelf gekweekte witlof eten. Verser dan vers want het kwam rechtstreeks uit de bloempot in mijn schaaltje terecht. De week ervoor had ik me plots bedacht dat ik de witlof vast ook water moest geven en heb ik er royaal gehoor aan gegeven. Dat bleek niet zo verstandig. De buitenste bladeren begonnen toen al snel te rotten. Wellicht had iets minder wel goed geweest of misschien heeft het gewoon helemaal niets extra’s meer nodig. In ieder geval wilde ik nu niet meer langer wachten, bang dat ik mijn eerste witlof zou zien wegrotten. Bovendien lijkt het erop dat de grootste stronk ook al begint door te schieten.

En dan: hoe smaakt de witlof die op een zolder door een enthousiaste amateur is gekweekt? Ikwitlof was erg benieuwd. Bij sla proef ik doorgaans weinig verschil met die uit de supermarkt, bij tomaten is het verschil niet te omschrijven zo groot. En bij witlof? Ik vond deze zelf gekweekte een stuk lekkerder! Ik moest denken aan een computerscherm dat een hogere resolutie krijgt. De smaak is veel verfijnder. Ja, ik heb er erg van genoten. De stronkjes waren alleen niet zo groot dus na één portie waren ze alle drie alweer op. Voorlopig is het weer even geduld hebben. De volgende wortels liggen nog op de tuin en voordat dáár weer witlof uitgegroeid is…

Heb ik ondertussen de tijd om uit te zoeken wat ik eigenlijk moet met de wortels waar ik zojuist de witlofstronkjes vanaf gehaald heb. Want daar heb ik tot nu toe nog niets over gelezen.

Een nieuwe kas: de fundering (vervolg)

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

DSCN2074Na een pauze met soep en smakelijk vers bakkersbrood haastten we ons weer naar de tuin. We hadden inmiddels wel door dat het krap werd qua tijd, tenslotte wordt het vroeg donker. Tijdens de lunch hadden we besloten het frame te verstevigen met hoekijzers. De hoekpunten van het frame zaten namelijk niet al te stevig in elkaar en, vreemd genoeg, niet met bouten aan elkaar verbonden. Lang leve de hoekijzers. Erna stonden de vier stukken van het frame perfect haaks op elkaar en zat het geheel zo stevig als een huis.

Feitelijk hoefden we het frame enkel nog waterpas te zetten en in beton te zetten. In de praktijk viel dat echter nog behoorlijk tegen. Eerst moesten er onder alle hoekpunten tegels liggen. Vervolgens bleken een aantal gaten niet diep genoeg te zijn en moesten de ijzerpalen losgeschroefd en wat hoger bevestigd worden. Ai… toen draaide er een bout vast en wilde deze niet meer los. Maar óók niet meer vast…! Gelukkig wist iemand te vertellen (inmiddels waren we al met z’n vieren) dat rvs vrij gemakkelijk breekt. En ja hoor, de bout kapot en de ijzerpaal los.

DSC_0367Het waterpas zetten van het frame viel nog niet mee. Was de ene zijde mooi recht, dan was er aan de andere zijde nog van alles scheef. Inmiddels werd het al wat schemerig. Ik begon de hoop al op te geven dat we onze klus met voldoening konden afronden. Thuis lonkte de heerlijk geurende appeltaart en de koffie, maar deze smaakte natuurlijk het best als de klus klaar was. Ik denk dat het twintig voor vijf was toen opeens alle zijden waterpas waren. Hoera.

Tijd om er blij om te zijn hadden we niet. Snel de emmertjes half vullen met water en het betonmortel erbij gooien. Wat waren we blij dat we voor de betonsoort hadden gekozen die je niet meer hoefde te roeren. Dat was ons niet meer voor het donker gelukt. En wat waren we 10 minuten later blij dat we hadden gekozen voor de snelhardende soort toen de eerste druppels begonnen te vallen. Toen we twintig minuten later aan de welverdiende koffie met appeltaart zaten, stroomde de regen tegen de ramen. We zaten droog, de klus was geslaagd én het beton was al hard. Tijd om blij en voldaan te zijn! DSC_0372