Categorie archieven: Blog

Bijna elke dag een berichtje over de vorderingen van mijn (volks)tuin

Appels plukken

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

DSCN1220_rs Het appels plukken valt goed in de smaak. Vanmorgen ging ik dan ook weer met veel plezier aan de slag in de boomgaard. Met z’n vieren kun je heel wat plukken op zo’n ochtend! Al voor de ochtend om was waren er 6 kisten voor 300 kg appels gevuld.

En oooooh, wat was het lekker weer zeg! We waren het er allemaal over eens dat het plukken met zulk mooi weer ver te prefereren is boven een kantoorbaan. Helemaal als bij zo’n kantoor de zonwering ook nog naar beneden moet omdat het computerscherm anders niet te lezen is door de zon. Nee hoor, dan liever appels plukken met in de pauze huisgemaakte appelsap. Mjammie, alleen daarvoor zou je het al doen.

Winterblik

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

DSCN1211_rsTijdens de winter is het balkon een beetje kaal. De meeste planten sterven af en slechts een deel daarvan komt volgend jaar weer op. De klimhortensia laat binnenkort haar bladeren vallen, de eerste komkommerplant is al gerooid, de vlijtige liesjes zijn nu al behoorlijk troosteloos en de Spaanse margrieten zijn nog wel groen maar uitgebloeid. Als het dit jaar wel een strenge winter wordt zal de graslelie (die grote sprieten op de foto) wel doodgaan. Ik ben niet zo goed in planten weggooien dus had ik het vorig jaar voor de winter in de mand geplant. Zolang ‘ie het nog zou doen had ik er wat aan en als het doodging was het ook goed. Zoals jullie zien doet de graslelie het ook prima buiten.

Juist in de winter, als ik minder in mijn tuin te vinden ben, heb ik behoefte aan wat fleurigs op mijn balkon. Vorig jaar kocht ik een DSCN1210_rs cyclaam om in de winter voor wat bloemetjes te zorgen. De cyclaam was echter klein en nog lang niet toe aan het vormen van bloemen. Dit jaar heb voor ’n koopje op de markt twee nieuwe gekocht. Zo ruim voor de winter hebben ze genoeg tijd om eerst aan te slaan voor ze worden belaagd door koud weer. En ondertussen vrolijken ze mijn balkon alvast op met hun felroze bloemen. Tsja… en dan dat andere plantje. Ik meende dat het ‘Herdersroosje’ of ‘Herderstasje’ heette maar dat lijk ik verkeerd onthouden te hebben. Nou ja, het is winterhard (of het ook wintergroen is weet ik niet, verkeerde vraag gesteld bedacht ik thuis; ik wilde juist wintergroen) en het heeft kleine roze/paarse bloemetjes.

De viooltjes DSCN1212_rsin dit siermandje zijn allang uitgebloeid en het natte weer heeft het mos dat ik in het voorjaar erbij gestoken had doen opleven. Zo ziet het er toch nog wat aangekleed uit.

De vuurdoorn, die groen blijft in de winter, klimt al aardig langs het gaas omhoog. Of nou ja… klimmen… het groeit en ik klem het vast. Ik denk zo dat het de komende winter een stuk minder kaal is op mijn balkon dan vorig jaar. 🙂

 

Toekomstdromen

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

DSCN9098_rsHet duurt nog even maar elke keer als ik in mijn tuin ben dan droom ik een stukje verder. Waar jullie een stuk vol onkruid zien, zie ik alle ruimte voor bonenplantjes, frambozenstruiken, aardappels en kolen. Zo nu en dan ben ik al in dit toekomstige stukje tuin bezig. De buren zijn er te weinig om de tuin nog te onderhouden, wat ook de reden is dat ze er mee stoppen. Dit zorgt echter wel voor flink wat onkruid en onkruid dat bloemen krijgt en vervolgens zaad is niet zo welkom. Dus de grote stukken onkruid trek ik er maar uit, ik ben er maar vanuit gegaan dat ze dat niet aan het kweken waren voor een of ander onbekend geniaal middeltje. En bij elk onkruid dat ik eruit trek, denk ik: wat heerlijk om alvast voorwerk te kunnen doen. Alles wat ik er nu uittrek scheelt ongeveer 100 onkruidplantjes volgend jaar eruit trekken.

Als ik geluk heb blijven de bessenstruik en de appelboom staan. Dat zou toch wel heel leuk zijn. Het is nog even afwachten maar ik verwacht niet dat ze zoiets weer gaan verplanten. Het is natuurlijk nog maar de vraag of ze daar ruimte voor hebben in hun ‘ huistuin’. Maar goed, alles is pas zeker als ik op 1 januari de ‘sleutel’  ontvang. Tot die tijd droom ik er alleen nog maar van.

Komkommer experiment (III)

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

Ikomkommern juni schreef ik een aantal stukjes over mijn komkommer experiment. Inmiddels kan ik u verheugd mededelen dat het experiment glansrijk is geslaagd! Want er groeit een prachtige (kromme) komkommer aan de experimentele plant. Ik kan duidelijk zien dat het van een stekje van mijn werk is, mijn eigen komkommerplant gaf namelijk korte, dikke, stekelige komkommers en deze komkommer is lang en glad. Het kan nog wel even duren voor ik ‘m kan oogsten al weet ik niet precies hoe groot ik de komkommer kan laten worden aangezien de plant in een redelijk kleine pot staat.

De andere komkommerplant heb ik inmiddels gerooid. Er zat valse meeldauw op en toen ik de laatste oogstbare vrucht eraf had gehaald vond ik het zinloos om de plant nog langer te laten zitten. Het ziet er op mijn balkon nu wel wat kaal uit zonder die grote komkommerplant. Alsof de winter al een beetje begonnen is. In ieder geval weet ik wel dat ik volgend jaar weer komkommers ga kweken, maar dan in mijn tuin. Een tuin-buurvrouw had hele mooie komkommers van een kruipende plant (ipv klimmend zoals de mijne) en dat lijkt me wel wat. Hoewel ik natuurlijk ook eens de stap kan zetten naar zelf stellages bouwen in de tuin. Tenslotte word ik elk jaar meer ervaren in tuinklussen.

komkommer

 

Zonnehoed

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

zonnehoedVorig jaar heb ik wat zaad gekregen van de ‘wijnboer’. Hij heeft heel wat zonnehoed planten in zijn tuin staan en dat is een prachtig gezicht. Zelfs als de plant uitgebloeid is ziet het er nog mooi uit want de zaaddozen die de plant vormt blijven nog heel lang goed. De bol die ik vorig jaar eraf geknipt heb voor het zaad staat nog steeds ergens in een bloempotje te sier.

Ik heb het zaad aan meerdere mensen uitgedeeld maar voor zover ik weet is alleen bij mij een plantje opgekomen. En dan ook nog maar één plantje van de vele gezaaide zaadjes. Ach, in principe is één plant ook wel genoeg maar het risico dat er wat mee gebeurt en ik niks overhoud is natuurlijk wat groter. Maar dan vraag ik gewoon nogmaals wat zaad.

Gister heb ik de zonnehoed in de tuin gezet. Ik hoop dat deze zo beter de winter doorkomt dan in een potje op mijn balkon. De vele slakkenkorrels moeten de vijand op afstand houden zolang de plant nog moet aansterken. En dan hoop ik dat ik volgend jaar een bloeiende zonnehoed heb.

Ontkiemd

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

winterpostelein“De kieming duurt ruim twee weken en geschiedt bij lage temperaturen.” Vorig jaar kwam het niet eens op, hoe laag de temperatuur ook werd dus ik wilde er dit jaar vroeg bij zijn, dan kan ik het eventueel nog eens zaaien. Ik was blij verrast toen ik vandaag ontdekte dat de winterpostelein al binnen één week ontkiemd was. Een groene waas kleurt nu het open kasje en belooft mij vitamientjes in de late herfst.

De veldsla die ik ernaast heb gezaaid laat nog even op zich wachten, wat overigens geheel volgens ‘plan’ is want ook deze ontkiemd in 2-3 weken tijd.

Dan is er nog de rucola die ik vorige week heb gezaaid en ook die is al opgekomen. De blauwe korreltjes op de foto’s zijn de slakkenkorrels. Want die houden wel van een vers, sappig, jong maaltje.

Het vorucolaelt wat onwennig, om te zaaien en te laten ontkiemen terwijl de zomer ten einde loopt en ik in mijn tuin vooral bezig ben met oogsten en winterklaar maken. Het maakt het werken in de tuin lekker afwisselend en dit jaar zal ik ook in de winter naar mijn tuin moeten. Niet voor de boerenkool die ik voor meerdere maaltjes kan oogsten, maar voor verse sla. Ik zie er al naar uit!

Balkondeur

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

DSCN1206_rs Vorige week had ik een dag vrij gevraagd om mijn balkondeur te verven. Het moet natuurlijk wel enigszins goed weer zijn om dit te doen en ook weer niet te warm. ’s Ochtends was het een perfecte temperatuur om te schilderen en ’s middags ideaal weer om de deur wagenwijd open te zetten. De deur was trouwens donkerbruin, vrij neutraal maar wel… saai. Bij mijn verhuizing had ik al verf uitgezocht om de deur en het raamkozijn in de kamer te schilderen maar tot nu toe was het er nog niet van gekomen. Ach, met zo’n verhuizing heb je ook genoeg te klussen, op een gegeven moment is ’t ook wel weer mooi geweest. En zo geniet ik extra van mijn deur nu ik al bijna aan de saaie kleur gewend was.

’s Avonds stond de deur nog een op een heel klein kiertje. Op een gegeven moment hoorde ik wat getrippel. Nee…!!

Ik weet het niet, maar mogelijk is er een muis ‘gewoon via de deur’ naar binnen gekomen. Tsja… het was buiten inderdaad al donker. Inmiddels staat er wat speciaal voer voor hem klaar maar daar heeft ‘ie nog niet aan gezeten. Na bijna een week begin ik toch te twijfelen of ik het wel goed gehoord heb. Ik merk namelijk niets van een mogelijke extra bewoner. Het zou fijn zijn als ik het mis had, maar tot die tijd blijft de kamerdeur steeds netjes dicht. Kan ik in ieder geval niet wakker worden met een muis op mijn neus.

Sladressing

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

Het heeft even geduurd maar eindelijk had ik genoeg courgettes om zoetzuur te maken. Terwijl ik vorig jaar bijna niet door de courgetteberg heen kon eten moet ik ze dit jaar zelfs sparen om een kilo te hebben. Maar het is gelukt en inmiddels staan er vier potten zelfgemaakte zoetzuur op het aanrecht. Ik hoop dat ik het nog eens kan maken (het lijkt alsof de courgetteplant nu pas echt op gang gekomen is) want ik gebruik de zoetzuur veelvuldig voor de sla.

Toen ik mijn sla vorige week deelde met iemand stond die versteld van de lekkere smaak terwijl er geen sladressing door zat. ‘Hoe maak je het zo lekker dat het niet droog is?’ vroeg ze. En zo kwam het geheim van de zoetzuur boven tafel. Het sap van de zoetzuur dat een beetje meekomt mengt zich met het water van de gewassen sla en de vulling van de tomaat. De rozijnen nemen wat vocht op en zijn daardoor wat sappiger en samen zorgt het, zonder dressing, voor een lekkere, frisse salade.

Voor wie het recept zoekt: zelf zoetzuur maken

 

Appelplukdag

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

DDSCN1202_rse appelplukdag is voor mij de leukste dag van het jaar. Of nou ja, het leukste evenement. Deze is elk jaar ergens in september op een zaterdag. Zodra ik de datum weet reserveer ik deze dag, want die wil ik niet missen! Vandaag was het zover: appels plukken! En vooral ook een kijkje nemen op de boerderij en een praatje maken met de mensen die toch wel boeiend werk hebben. Drie jaar geleden maakte ik voor het eerst kennis met dit evenement en elk jaar word ik er handiger in. Laarzen aandoen is bijvoorbeeld heel handig want in de boomgaard is het al snel een modderboel. En vandaag regende het (’s ochtends) dus kwamen ze helemaal van pas.

Genoeg geld meenemen want het is jammer om te moeten stoppen met plukken omdat ik te weinig geld bij me heb. En dan nog het vervoer: dit jaar nam ik een aardappelkistje mee zodat ik niet alleen mijn fietstassen had maar ook nog een bak achterop. Die kon natuurlijk niet te vol want dan hobbelde ik alle appels eruit, maar het is toch nog weer een paar kilo extra die ik mee kan nemen. Het staat natuurlijk ook leuk, zo’n kistje met appels achterop de fiets.

Dit jaar bereikte ik een nieuw record (en waarschijnlijk zal dat ook wel het maximum zijn van wat ik kan opeten voordat de appels te rijp zijn) en dat is 20 kilo. Voornamelijk Cox (ja, dat woord dat je voor scrabble graag gebruikt, maar als appelsoort is het ook heerlijk) en Elstar. Nog een paar Jonagold om te proberen, enkele peren en wat Goudrenetten voor een lekkere appeltaart.

De Jonagold heb ik inmiddels al geproefd (je begint gewoon zin in appels te krijgen van al dat gepluk) en die is heerlijk. Blijkbaar koop ik deze alleen in de winkel als ze heel goedkoop zijn (omdat ze niet meer lekker zijn) of als de Elstar er niet is (en de Jonagold waarschijnlijk ook op z’n eind loopt). Maar vers vind ik ze prima passen bij de Elstar en Cox.

Ik heb leuk gepraat met de broer van de boer. Ik vroeg me af waar ze die appelplukkers elk jaar vandaan halen want nou ja, zou het niet handig zijn als ik me vrijwillig aanmeld, dan hoef ik niet persé te wachten op de appelplukdag. En zit ik ook niet met het limiet van het aantal appels dat ik kan opeten. ‘Ze melden zich spontaan aan,’ zei hij. Nou, bij deze heb ik dat ook maar even gedaan en vrijdag mag ik wel komen plukken. 🙂 Is dat niet een heerlijk vooruitzicht?!

appels_rs

Prei

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

Een mens is nooit te oud om te leren. Al weten oude mensen doorgaans wel veel. Ik ben benieuwd of pake dit al eens heeft gezien. Ik ging afgelopen woensdag namelijk het veldje ‘prei 2013’ vrij maken om veldsla, rucola en winterpostelein te zaaien. De prei van vorig jaar stond er (nog steeds!) te bloeien maar moest nu toch echt ruimte maken. Ik keek enigszins verbaasd naar de verse prei die er groeide. Had ik er wat kleintjes laten staan? Nee toch? Het zou zomaar kunnen dat de bloeiende bollen prei zaad hebben verspreid en dat het daaruit opgekomen is.

Mapreiar ik heb ontdekt dat er nog een mogelijkheid is waarop prei zich voortplant. Want toen ik jonge prei eens goed bekeek leek het alsof deze uit een knolletje groeide. Zou het toch ui zijn? Dat zou trouwens best kunnen maar ik denk dat het prei is. De volgende bloeiende prei haalde ik voorzichtig uit de grond en die bevestigde mijn vermoeden: de prei vormt nieuwe knolletjes. Heel bijzonder. Het lijkt alsof de prei zelf iets heeft bedacht, maar het zal al wel jaren zo zijn zonder dat ik er ooit van gehoord had. Gebeurt wel vaker trouwens.