Vroeger stond ik daar nooit zo bij stil, maar tegenwoordig snap ik waarom mem vroeger wel eens aan ons vroeg wat we wilden eten. Elke dag weer iets op tafel zetten en er ook nog wat variatie in houden is een hele kunst! Met een volkstuin is het vaak maar net wat er op dat moment geoogst moet worden. Maar vandaag was er niet zoveel te oogsten, behalve tomaat en courgette. De prei die ik nog in de koelkast had liggen lokte mij niet zo met dit warme weer. Ik was meer in voor iets als… tsja… wát eigenlijk?
Mem wilde me niet helpen en gelijk heeft ze. Het is allang ‘op eigen benen staan’-tijd ;-). Terwijl ik nog op mijn tuin was bedacht ik me opeens dat ik wel zin had in stamppot rauwe andijvie. En gelukkig was de pioniersbuurman net langsgekomen. Ik vroeg of hij nog een krop andijvie voor me had en ja hoor, dat kon ik wel krijgen. Ja, ik heb allang ontdekt dat niet alleen het telen van je eigen groenten zorgt voor een overvloed aan groente, maar ook de connecties op de volkstuin waarmee je makkelijk eens een overschot kunt overnemen.
Laat ik nu net veel bloemen op mijn tuin hebben. Leuk, om veel bloemen in huis te hebben, maar de prei staat al zo’n 3 maanden in een vaas en bloeit nog steeds, de zinnia’s schieten wortel en groeien vrolijk verder en ook de zomerasters staan al in een vaas. Misschien kan ik de pioniersbuurman daar blij mee maken? ’t Is ook zo jammer als er niemand van geniet.
‘Ik ben niet zo’n blommenman,’ zegt hij. ‘Maar uw vrouw misschien wel?’ vraag ik. O, nou, dat is wel best. Terwijl ik een bosje bloemen voor zijn vrouw bijeen zoek, plukt hij een berg sperziebonen. Of ik daar ook wat van wil. Aaah, lekker! Jazeker! En zo kan ik vanavond zelfs kiezen wat ik wil eten, want ook die sperziebonen zien er erg lekker uit.
Maar het wordt de stamppot andijvie. En daar zal ik maar eens snel aan beginnen want de aardappels zijn inmiddels wel gekookt en mijn maag is dringend aan wat eten toe. Half acht is ook geen etenstijd meer eigenlijk…
eek ontdekte ik dat het uiteinde van de courgette begon te rotten. Ik had er vlak na de oogst een hoekje afgesneden om te proeven of het nog lekker was en dat is gevoeliger voor rot. Dus de zaag kwam eraan te pas, de courgette werd in stukken gesneden en uit het midden van deze prachtige gele courgette haalde ik een serie mooie dikke zaadjes. De zaadjes liggen nu te drogen op een stukje keukenrolpapier en de rest van de courgette ging de bokashi-emmer in.
Terwijl ik naar de vrolijke vlinders zat te kijken vroeg ik me af wat vlinders tijdens hun leventje eigenlijk doen. Moeten ze iets bereiken? Of hoeven ze alleen maar eten te zoeken voor die dag en is dat genoeg? Tijdig eens voor nageslacht zorgen. Voor sommige vlinders een lange reis naar het zuiden tijdens de winter. En verder: fladderen. Wat heerlijk zeg! Ze hoeven niets en zijn ondertussen ontzettend waardevol en nuttig door de bestuiving van allerlei planten. Daar kan een bezige bij zoals ik nog wat van leren. Vlinders ZIJN gewoon.
e tomatenplanten hebben flink te lijden onder het natte weer. Ik heb al op verschillende tuinen zieke of anders zielige tomatenplanten zien staan en ook die van mij vertonen tekenen van ziekte. Ik houd ze goed in de gaten en haal de rottende tomaten en zieke bladeren er meteen af. Tot nu komen er ook nog goede tomaten vanaf en laat ik de planten nog maar staan.
Puzzelen met een pompoenplant, dat is nog behoorlijk ingewikkeld! Zoals ik al eens heb verteld was de pompoenplant, bij gebrek aan ruimte, via de braamstruik en de frambozenstruiken naar een hogere verdieping geklommen. Ik voorzag al dat dit mis zou gaan, als er eenmaal een grote pompoen aan zou hangen zou de boel wel eens kunnen gaan instorten, maar had nog geen actie ondernomen. Inmiddels wel. Ik zou de frambozenstruik snoeien nu nog te zien is welke takken vrucht gedragen hebben (en gesnoeid kunnen worden) en welke de nieuwe takken zijn die volgend jaar vrucht gaan dragen. Al snel was ik meer bezig met de pompoenplant dan met de frambozenstruiken. Ik hoopte de plant, door wat kurkentrekkertakjes los te knippen, eenvoudig te kunnen verleggen maar dat bleek nog een hele klus. Want het waren niet enkel de zich vasthechtende takjes die ik moest losknippen maar ik moest ook regelmatig een frambozentak afknippen omdat de plant er anders niet meer tussendoor kon. Nou goed, ik was toch van plan om de frambozenstruiken te snoeien, nietwaar? Snoei geeft groei wordt er altijd gezegd, dus ik verwacht volgend jaar een nóg grotere oogst.
Uiteindelijk kon ik, nadat ik een belangrijke tak raakte met mijn snoeischaar en deze bijna doormidden knipte, de pompoenplant weer naar zijn oorspronkelijke plaats dirigeren. Het blijft even spannend of de plant er niet teveel onder te lijden heeft gehad, in het ergste geval sterven de twee pompoenen die er al aan groeiden (ergens zwevend tussen de frambozen) vroegtijdig af. Het zij zo. Al doende leert men en volgend jaar geef ik de pompoenplant meer ruimte.
ozenstruiken. De pompoen hoeft dan niet meer via de bramenstruik en frambozenstruik de 2e verdieping op te zoeken maar mag gewoon over de grond verder groeien. En er is dus plaats voor een extra zitplekje. Alleen zal ik wel wat moeten puzzelen met mijn hoeveelheid tegels. Ik wil graag ook daar paadjes aanleggen (het is heerlijk om zonder modderschoenen door de tuin te kunnen lopen) maar daar heb ik niet genoeg voor. Ik zal wel wat paadjes moeten verleggen. Een leuke puzzel. Echt iets voor in de wintermaanden 🙂