De bessen zijn inderdaad nog behoorlijk groen maar de hoeveelheid die er in de struiken hangt beloofd veel goeds. Eindelijk. Al jaren wacht ik op een mooie oogst met rode bessen. Het is één van mijn favoriete vruchten (lekker, dat zure besje) en de bessenstruik stond al vanaf het eerste begin in mijn volkstuin. Helaas… luizen teisterden drie jaar lang mijn bessenstruik. Aan het begin van het derde tuinjaar heb ik de struik naar een zonniger plekje verplaatst in de hoop dat het de struik goed zou doen, met al die luizen zag de struik er behoorlijk zielig uit.
Ondertussen kreeg ik wat snoeitakken van een andere rodebessenstruik en met een beetje aandacht groeide dit uit tot een nieuwe struik. Met een tweede bessenstruik kreeg ik twee keer zoveel kans op oogst. De belaagde struik gaf voorzichtig wat rode bessen op zijn nieuwe plekje, al waren de luizen me wéér voor. De nieuwe struik gaf zowaar ook al wat besjes, mooie, dikke, sappige rode vruchten. Er gloorde een oogstje aan de horizon.
En dit jaar… sjonge, het is natuurlijk nog niet zover maar het lijkt erop dat ik dan toch eindelijk een echte rodebessenoogst ga krijgen dit jaar. De nieuwe struik heeft een behoorlijke groeispurt doorgemaakt en hangt boordevol groene vruchtjes. Met enige moeite en veel zorgvuldigheid hebben mijn tuinmaatje en ik de struiken omhuld met netten. Het zou toch jammer zijn als dit jaar niet de luizen maar de vogels de oogst wegkapen. Nog even geduld hebben. Na zo lang wachten weet ik zeker dat deze besjes de lekkerste zullen zijn die ik ooit heb geproefd 😉 
