Roze stamppot

Afgelopen weekend vertelde ik trots aan mijn oom dat ik mijn bieten heel lang kan bewaren in een emmer met droog zand. Geen vriezer die er aan te pas komt! Daar houd ik wel van, het eten van de tuin zo energiezuinig mogelijk bewaren. Pake was er ook en die zei toen dat hij zijn bieten óók zo bewaart maar dat er laatst allemaal bieten zwart geworden waren en hij ze moest weggooien. O, dat kan dus ook?

Thuisgekomen ben ik mijn bieten maar even gaan controleren. Aiai, helaas… een heleboel bieten zijn gaan rotten en kon ik zo regelrecht in de bokashi-emmer gooien. Wat jammer zeg! Zou het zand niet droog genoeg geweest zijn? Of heeft het te warm gestaan? Vorig jaar heb ik hetzelfde zand gebruikt, maakt dat nog uit? (in de zin van: misschien restjes wortels die achterblijven die gaan rotten?) Hoe dan ook: blijkbaar werkt het niet altijd, blijven controleren is in ieder geval erg belangrijk.

Gelukkig moest ik vandaag voor een groep mensen koken en kon ik zo de resterende bieten meteen opmaken. Gelukkig smaakte het goed. Ik heb zelfs nog wat porties over, die zal ik toch maar netjes invriezen. Dat zand zal het vast niet lang goed houden, bovendien knarst dat zo tussen je tanden hè.

En de cake is…

courgettecakeGelukt!

En hij is heerlijk. Hier zien jullie er een foto van. Zowel het deel mét als het deel zónder rozijnen is gaar geworden. Het is een ietwat kruidige cake met lekkere knapperige stukjes door de walnoten die erin zitten.

Jammer dat jullie ‘m niet even kunnen proeven. Maar zover gaan de internetopties (nog) niet.

Nogmaals

Ik kon het niet laten om het nog een keer te proberen. Het is als de chocoladetaart bij ons thuis vroeger: elke keer weer de hoop dat het déze keer toch goed zal komen! Met als verschil dat er toen 4 eetlustige kinderen waren om mee te eten en ik nu alleen de cake moet opeten. Een extra motivatie om de cake nu wél te laten lukken.

Ik heb het over de courgettecake die ik net heb gemaakt. Waarschijnlijk heb ik wel zo ongeveer mijn laatste courgettes geoogst dus het was nu of volgend jaar pas weer. (Néé, als je zelf courgettes hebt verbouwd ga je geen courgettes meer kopen in de winkel, niet na zo’n overvloedige zomer.) Als er dan ook nog ’n gast op komst is die wel wat lekkers bij de koffie wil… vooruit dan maar, ik probeer ’t nog ‘s.

De vorige keer dat ik deze cake maakte was het niet gaar omdat het veel te nat was. Tsja… die courgettes bevatten nu eenmaal veel vocht, ook de kleintjes. Ik heb een hele serie maatregelen getroffen om dit keer de cake niet zo nat te laten zijn en het beslag zag er al beter uit dan de vorige keer. De courgettes heb ik bestrooid met bloem, uitgedrukt in een zeef, gedept met keukenpapier en ik heb wat custardpoeder erboven gezeefd. In de helft van de cake heb ik rozijnen gedaan die in geval van nood ook nog vocht kunnen opnemen. Als het nu nog te nat is, is het een hopeloze zaak. Dan ga ik volgend jaar ’n ander recept zoeken. En als de cake dit keer te droog is dan ben ik blij dat al mijn moeite niet voor niets is geweest en doe ik de volgende keer ietsje minder moeite. Dan is ‘ie precies goed.

Volwassen

Het is heerlijk weer en deze temperatuur deed me afvragen of de rupsen nu ook hun coconnetje zouden gaan verlaten. Niks te zien op ’t deksel van de ‘rupsenbak’. En dan bedoel ik: geen cocons. Afgelopen weekend zaten er nog 5. Zouden ze niet per ongeluk eraf gevallen zijn? Ik kan ze niet ontdekken en moet wel concluderen dat deze kersverse vlinders zijn gevlogen. Wie weet komen ze nog eens terug om eitjes te leggen op de nieuwe blaadjes die de bloemkoolplant alweer aan het produceren is. Van mij mag het, het piepkleine bloemkooltje dat eraan komt gaat toch niet de pan in, daarvoor is het veel te klein en heeft het nog te weinig tijd (en ruimte in de pot) om groot te worden. En met die rupsjes is er wat meer leven op mijn balkon (of op de koelkast ;-))

Porselein?

winterpostelein Hoewel het tuinseizoen ten einde loopt, is de tuin nog niet leeg. Sterker nog, kort geleden heb ik net weer een stuk ingezaaid. Dit keer met winterpostelein. Een jaar geleden had ik er nog nooit van gehoord. Hoewel, ik herinner me opeens dat ik jaren terug bij een oude vrouw ging schoonmaken via de thuiszorg. Ze wilde graag dat ik ook de boodschappen voor haar deed en het heeft haar enige moeite gekost om mij ervan te overtuigen dat winterpostelein in de supermarkt te koop is. Op de afdeling groente. Ik snapte er niks van. Ik dacht aan delftsblauw porselein tussen de aardappels en vroeg me af of die vrouw niet een beetje in de war was. In de supermarkt heb ik nog iemand ernaar gevraagd, diegene aankijkend met een blik van: ‘ja, ik weet ook niet wat ik ervan moet denken’ en het bleek er niet te zijn. Jammer, anders had ik toen al kunnen ontdekken dat het niet delftsblauw is. Het is dus een soort sla, tenminste, ik denk dat het in die categorie valt. Kleine blaadjes, een beetje zo groot als spinazie. Het zaad ontkiemt pas bij lage temperaturen en zo kun je in de winter dus nog verse groenten oogsten.

Bloemkolen

bloemkoolDe laatste (goeie) bloemkolen zijn geoogst. Nog twee van die prachtige exemplaren zijn het! Ik ben er best een beetje trots op moet ik bekennen. Ach, een ieder die wel eens bloemkolen heeft (geprobeerd te) telen zal het wel begrijpen. Vanavond zal ik ze dan ook aan mijn gasten voorzetten. Na een voorafje met pompoensoep. Tenslotte laat ik ze graag even meegenieten van hoe het is om je eigen groenten te verbouwen en er lekker mee te gaan kokkerellen.

En nu staat er nog wat in de tuin. Je zou ze de mislukte bloemkolen kunnen noemen, maar daar ben ik niet zo voor. De kolen zijn namelijk nog niet klaar. Als je nog wat langer wacht zul je ontdekken wat er nog moet gebeuren. De meeste bloemkolen krijgen de kans namelijk niet, maar al die bloemkoolroosjes willen gaan bloeien. De eerste bloemkool is inmiddels zover en zo heb ik alweer een nieuwe soort bloemen in mijn tuin.

Bloemkoolbloemen.  bloemkool in bloei

Pompoenen (2)

pompoensoepEn toen waren er nog drie oranje en een witte pompoen over. Tijd voor recept nummer twee: pompoensoep. Inmiddels heb ik al 3 recepten voor pompoensoep in mijn bezit dus ik kan kiezen. Ik kies voor de variant met appel en verschillende soorten kruiden. Weer een hele lading pitten en een boel snijwerk. Soep kun je makkelijk al eerder klaarmaken en dan kan het heel ontspannend zijn met mooie muziek op de achtergrond en zonder tijdsdruk omdat het al bijna etenstijd is.

Op de foto staat de soep zachtjes te koken. Straks nog even met de staafmixer erin en dan op smaak maken. Maar eerst nog even naar de bakker om vers brood te halen, beetje kaas erop en even in de oven: ik verheug me er nu al op!

En dan zijn er nog 2 pompoenen over. Iemand nog een idee wat ik ervan zal maken? Komend weekend krijg ik logees die ik graag wat lekkers voorzet. pompoenen

Pompoenen (1)

Volgend jaar wil ik pompoenen gaan verbouwen. Maar voor ik eraan begin leek het me toch wel handig om eerst eens een paar keer zelf iets met pompoen klaargemaakt te hebben. Dus kocht ik laatst een aantal pompoenen en ben ik deze week helemaal in de pompoensfeer.

pompoenpittenDe eerste pompoen is geslacht voor een pompoentaart. Wederom een recept waar ik op mijn werk op geattendeerd werd. En als je eenmaal iets lekkers hebt geproefd… Dus aan de slag maar. Schillen, snijden, scheiden. Die pitten, die ken ik van het pompoenpittenbrood en dat vind ik heel erg lekker. Bewaren dus maar. Later maar eens opzoeken op internet hoe ik die het beste kan klaarmaken. Of misschien komt er ook nog eens een pompoenpittenbrood van eigen hand. Maar dat kan alleen als ik die pitten een tijd kan bewaren want momenteel heb ik het te ‘druk’ met de pompoenen zelf.

Of je ook iets met het zachte deel van de pompoen kunt weet ik eigenlijk niet, de meeste recepten schrijven dat je het zachte deel en de pitten moet verwijderen. In de bokashi-emmer dan maar.

Na wat kokkerellen en bakken kwam de pompoentaart uit de oven. Hij zag er goed uit, maar warm kon ik hem nog niet aansnijden. Aangezien het al avond was, moest het nog een nachtje wachten.

pompoentaartInmiddels is de taart gekeurd. Het smaakt anders dan de taart die ik op mijn werk heb geproefd en ik twijfel welke versie de bedoeling was. Het heeft allebei wel iets. Die van mij is wat zacht en smeuïg, het doet denken aan de substantie van kwark/monchoutaart. Op mijn werk was de taart steviger maar doorgaans proef ik het daar pas als het niet meer verkoopbaar is, ook al was die ook erg lekker. Wie weet is deze taart over een week ook wat steviger, dan kan ik van beide varianten genieten.

Zichtbaar

Ja…? Komt ‘ie?

Of geldt dit ook? Zo alleen nog maar op ’t randje van de bloembak? Ehm…

O!

Ja?!

Ja! Daar gaat ‘ie!

De eerste pimpelmees heeft mijn voedersilo ontdekt. Meteen wordt ‘ie afgewisseld door een tweede. Hoera! Ook hier weten ze mijn balkon te vinden.

Opeens staat de bank veel te ver naar voren, de voedersilo is zo helemaal niet zichtbaar. Sommige praktische dingen ontdekt je pas als je er al een tijdje woont. Namelijk dat de voedersilo vanaf mijn plek vaste plek aan tafel niet te zien is én niet vanaf de bank. Waarom hangt ‘ie er dan? Misschien moet ik het toch maar ergens anders ophangen en dan hopen dat ze ‘m nog steeds weten te vinden (en vooral: durven te komen).

Ik heb al een hele wintervoorraad voor ze aangelegd, zelf gekweekte zonnebloemzaden die nu hangen te drogen bij de cv. Laat ze maar komen, gezellig!

Tuinpraatjes

Met sommige medetuinders heb ik vaker een praatje dan met andere. Hoever onze tuinen van elkaar af zitten maakt natuurlijk uit, maar ook het tijdstip waarop ’n ieder in z’n tuin is. Of de behoefte aan een praatje. Met één man maak ik al vanaf vrijwel het begin graag een babbeltje. Een vriendelijke man die ik voor mijzelf de ‘wijnboer’ noem omdat hij zoveel druiven verbouwt. Zo nu en dan vraag ik hem eens om raad of praten we gewoon even over het weer of over niets in het bijzonders. Laatst hoopte ik een pompoen te kunnen ruilen tegen wat van mijn courgettes. Hij had echter niet zoveel pompoenen dat hij er teveel had en bovendien verbouwde hijzelf al courgettes. Ach, het was het proberen waard natuurlijk, je weet maar nooit. Hij had nog wel een andere soort pompoen die ik wel mocht hebben maar die moest nog even wat verder rijpen. Leuk! Even later liep ik met wat kropjes andijvie weer naar mijn eigen tuin.

Gister kwam ik bij mijn tuin en lag daar een mooie witte pompoen mij toe te lachen. Ah, leuk! Hij is eetbaar maar kan ook mooi te sier liggen. Van allebei wat dan maar? Even later kwam de wijnboer langs en babbelden we wat over de tuin. Hij liet weten dat als ik nog ’s wat boontjes nodig had om te zaaien ik het maar moest aangeven. Wat handig, ik was juist nog op zoek naar een lage soort bonen om volgend jaar te gaan verbouwen. Dus zo stond ik even later bij zijn tuin en kreeg ik wat bonen toegestopt. Montana, te zaaien vanaf half mei. Maar al voor te zaaien vanaf eind april. Goed idee.

Van het een komt het ander. Ik vroeg hem naar zijn wortels. Ik meende dat ik die van mij te laat had geoogst. ‘Nee hoor, je kunt ze tot de vorst laten zitten.’ Als ze te lang zitten kunnen ze gaan barsten. ‘Maar hoe komt het dan dat mijn worteltjes niet zo lekker smaken? Die we vroeger van pake kregen waren verrukkelijk en deze vallen mij nogal tegen…’ Welk soort ik had… eh, geen idee, dat moet ik thuis even opzoeken. Ik kreeg een paar van zijn wortels om te proeven. Alleen de geur van deze wortels was al een stuk beter dan die van mij. Amsterdamse bak. Ze smaken inderdaad beter. Ik ben benieuwd welke soort pake heeft.

En zo wisselen we kennis uit. Ook weleens andersom. Een tijdje geleden kwam een ervaren tuinder naar mij toe om te vragen welk soort bieten ik had, want die van mij zagen er beter uit dan de zijne. Leuk toch, zo samen optrekken!