Ze staan wat in een hoekje op ’t balkon, ze groeien maar nog maar langzaam en ik ben niet zoveel met de tuin bezig. Hierdoor was ik ze bijna vergeten, maar opeens denk ik er weer aan. De veldsla. Eind december gezaaid in een kweekbak. Ze hebben tijden binnen gestaan en laatst heb ik ze op het balkon gezet. Ach, de winter is zacht en met een kap eroverheen moet dat wel kunnen dacht ik zo. Inmiddels staan ze toch weer binnen, maar dan op de koele slaapkamer. Want de bak heeft geen afwateringsgaatjes waardoor de grond inmiddels behoorlijk drassig is geworden. Toch maar binnen dus. Kan ik ze in ieder geval niet vergeten. En nu maar hopen dat ze goed gaan groeien want dan kan ik óók in de winter sla eten! 
Categorie archieven: Archief 2014
Op verzoek
Ik kreeg commentaar dat ik bij een overheerlijke maaltijd foto’s maakte voor mijn blog en deze vervolgens nooit zijn verschenen. Tsja… dat krijg je ervan als je het recept niet meer zo goed kunt bedenken en je je afvraagt of er mensen zijn die nóg meer soepgerechten gaan maken. Eigenlijk jammer, want de soep was ontzettend lekker, al was het dan wat aan de pittige kant.
Wat ik jullie in ieder geval kan vertellen is dat je van de witte pompoen ook heerlijke soep kunt maken. Je moet iets meer smaak toevoegen dan bij de oranje pompoen, door bijvoorbeeld ook prei toe te voegen, maar het is zeker het uitproberen waard!
Koekjes om van te smullen
Terwijl er op de tuin nog maar weinig te beleven valt, kan ik zo nu en dan nog genieten van mijn gezwoeg van het afgelopen jaar. Maar daar moet dan wel eerst weer wat voor gebeuren, namelijk: koken.
Maandag ging ik samen met een vriendin aan de slag met de aardappels. Ik wilde al een tijdje zelf een soort rösti-rondjes maken en zo samen is dat natuurlijk wel gezellig. We vonden twee recepten die allebei niet helemaal aan de voorwaarden voldeden maar met wat ervaring en wat gevoel konden we daar ons eigen recept wel van maken. En zo zaten we bij de avondmaaltijd te smullen van knapperige, versgebakken aardappelkoekjes.
Natuurlijk willen jullie graag het recept even uitproberen als trouwe navolgers van deze blog 😀 Dit recept is zeker de moeite waard om je eens over te buigen!
De hoeveelheden qua aardappels hebben we wat gegokt, (och ja, ’t is weer ’s zover…. 😉 ) maar volgens het (ene) recept moest het 350 gram zijn. De hoeveelheid prei en ui die je toevoegt kun je aanpassen aan de hoeveelheid aardappels die je gebruikt; het mengsel moet grotendeels uit aardappels bestaan om de goede structuur te behouden.
- Rasp de aardappels, spoel ze in een zeef af onder de kraan en duw het vocht eruit.
- Snijd een ui, een teentje knoflook en een halve prei in fijne stukjes en doe dit erbij.
- Maak een mengseltje van 60 g volkorenbloem, 1 ei, 1/2 theelepel kurkuma, beetje zout, 1/2 theelepel oregano, snufje cayennepeper (of chilipoeder) en 3 eetlepels melk (wij hebben de melk vervangen door 2 eetlepels water en een klontje boter om het recept melkvrij te maken)
- Roer het mengsel door de geraspte aardappels.
- Verhit in een koekenpan een flinke bodem olie en wacht tot deze op temperatuur is.
- Schep een flinke lepel van het aardappelmengsel in de pan en druk het enigszins plat, maak zo meerdere koekjes.
- Draai de koekjes na een paar minuten om, als ze bruin zijn is het goed (afhankelijk van hoe heet de olie is en blijft duurt dit een paar minuten of nog wat langer)
- Leg de koekjes hierna even op een paar velletjes keukenpapier om een deel van het vet kwijt te raken.
De koekjes zijn lekker bij de groente, maar kun je ook gewoon eens als een tussendoortje eten. Bij mijn tweede bakserie (vandaag) ontdekte ik dat ze warm het lekkerste zijn omdat ze dan het meest knapperig zijn, maar dat ze koud ook nog heerlijk zijn.
Even aanwippen
Vandaag weer eventjes naar mijn tuin geweest. Het groenafval begon zich enigszins op te hopen op het balkon, de voorraad boerenkool was aardig geslonken en ik had even tijd om langs te gaan. Kon ik meteen even kijken hoe de boel erbij lag en of de prei al gegroeid zou zijn.
Helaas… de prei blijft maar klein. De buurman klaagde er ook al over dat zijn prei zo slecht was dit jaar. Veel prei niet opgekomen of weggevallen en veel dunne stammetjes. En dan zag zijn prei er nog behoorlijk uit vergeleken met die van mij. Ik had gehoopt dat met de wegblijvende kou de prei mooi nog wat kon inhalen qua groei, maar helaas. Ik moet nog maar geduld hebben, het kan tenslotte de hele winter blijven staan. In tussentijd koop ik maar wat prei in de supermarkt die wél dik is en bovendien momenteel nogal goedkoop.
Ik kon mijn boerenkool snoeien en een behoorlijke oogst meenemen. Een deel ligt inmiddels schoon in de vriezer, het andere deel ligt nog te weken in de gootsteen. De grote klus van het wassen heb ik maar in stukken geknipt, anders is er geen beginnen aan. Het moet tenslotte ook leuk en ontspannen blijven. Iemand schreef in een blog dat ze de bladeren oogstte in plaats van de hele plant en blijkbaar heb ik de vorige keer ook wat laten staan, het voordeel is dat er dan weer nieuwe blaadjes aangroeien. Nóg meer boerenkool dus!
Er stonden nog wat plantjes rucola die erom vroegen om geoogst te worden. Volgend najaar kan ik die beter op het balkon zaaien want als ik zo weinig bij m’n tuin kom heb ik er niet zoveel aan. Maar vandaag had ik dus verse rucola door mijn sla.
Sinds de jaarwisseling zijn er weer wat tuintjes van eigenaar verwisseld. Ik hoorde dat er nogal veel belangstelling was en er een aardige wachtlijst is. Ik ben vorig jaar dus mooi op tijd ingestroomd! Maar een tweede stukje tuin zit er dus voorlopig nog niet in.
Met mijn nieuwe kilometerteller weet ik nu dat ik 2,7 km moet fietsen naar mijn tuin.
En naast de gebruikelijke modder en de (lokale) miezerregen waren dat nieuwtjes van de tuin.
Stevige soep
Er zit nog groente van de tuin in mijn vriezer en deze week eet ik er soep van. Tomatengroentekurkumasoep wel te verstaan. Met tomaten, bloemkool en prei uit eigen tuin. Wie wat bewaard heeft wat! En hoewel ik van tevoren had gedacht niet veel groente in de vriezer te bewaren blijken de restjes samen toch nog wel wat op te leveren. Een flink stevige soep waar je u tegen zegt en waar je lepel rechtop in blijft staan. Ja, écht, ik heb het speciaal voor jullie even op de foto gezet want hoe vaak zie je nu zulke stevige soep? En lekker dat het was! Héérlijk. Jammer dat jullie er niet ook even van kunnen proeven.
En het recept? Eh… oei… dat wordt moeilijk want tegenwoordig doe ik dat vooral op gevoel. Na veel oefenen ontwikkelt het gevoel voor hoeveelheden zich steeds beter en dan is geen één soep meer hetzelfde of als recept op te schrijven.
Laat ik het zo omschrijven: ik ben begonnen met het fruiten van 2 uien en het laatste teentje knoflook dat ik nog in huis had. Daar voegde ik 2 à 3 theelepels kurkuma aan toe. Vervolgens de cherrytomaten (hoeveelheid was ongeveer een ijscobakje) wat water en nog een beetje rauwe, bevroren bloemkool. Dit heeft een tijdje staan koken. Ondertussen bracht ik de soep op smaak met een bouillonblokje, peper, zout, kruidnagel en oregano (niet te bang wezen om er wat in te gooien, voor een soep heb je best wat kruiden nodig en als je regelmatig even proeft gooi je er niet snel teveel in) Als laatste voegde ik een restje al gekookte prei toe, een klein blikje maïs en ongeveer één paprika.
Tegen de tijd dat de soep zowat klaar was bedacht ik me dat een laurierblaadje misschien nog wat kon toevoegen aan de smaak dus daar heb ik er nog 2 van bijgedaan. Het eerste kommetje soep was er toen al uit, maar als het een dag staat trekt de smaak er nog wel in voor het volgende kommetje.
Ik ben benieuwd wie er binnenkort zelfgemaakte soep gaat eten. 😉
Groene pompoenpitten
Ik heb al een hele tijd gedroogde pompoenpitten in huis en vandaag ben ik daar maar eens wat mee gaan doen. Ze zien er wat bleek uit en veel minder aantrekkelijk dan de pitten die ik wel eens in de winkel heb zien liggen of die ik tegenkom op het overheerlijke pompoenpittenbrood. Maar goed, er bestaan meerdere soorten pompoenen en wie weet zijn deze ook lekker.
Eerst maar eens roosteren, wie weet maakt dat ze wat aantrekkelijker.
Ik had geen idee hoelang ik ze zou moeten roosteren, maar op een gegeven moment begon het lekker te ruiken en zagen de pitten er minder bleek uit. Tijd om eens te proeven.
Ai… best hard.
En dan kom ik erachter dat de supermarkt me niet voor de gek had gehouden met het verkopen van ‘gepelde pompoenpitten’. In de bleke, witte ‘pit’ blijkt een prachtige groene pompoenpit te zitten. Dus tóch!
Maar dat betekent wel…
Zucht. Ik heb weer eens een geduldwerkje ontdekt. Daar was ik al een beetje bang voor. Met een scherp mesje ga ik aan de slag en met wat gepruts krijg ik al een hele serie groene pitten tevoorschijn. Lekker dat ze zijn! En als je ze zelf hebt gepeld smaken ze nog lekkerder. Moet ook wel, want deze wil je niet gedachteloos naar binnen werken.
Op internet zoek ik naar tips om de pitten makkelijker te pellen. Dat valt niet mee, ik blijk met mijn scherpe mesje al op de juiste weg. Wel kom ik erachter dat je ze eventueel ook mét schil kunt eten als je ze roostert. Alleen vind ik dat minder lekker, de schil van de (oranje) pompoen is nog redelijk dik. Die van de witte pompoen is al dunner, misschien probeer ik die nog eens. Wel prettig om te weten, voor het geval ik geen zin meer heb in geduld oefenen 😉