blog
Elke keer lijken de druiven dikker en donkerder als ik op de tuin kom. Terwijl ik laatst al drie kilo had geoogst worden de druiven eigenlijk nog steeds beter. Zo langzamerhand beginnen ze qua dikte aardig in de buurt te komen van de “professionele” druiven. Zo leuk!
Verder gaan de bramen en de gele framboos momenteel hard, al is de braam al over zijn hoogtepunt heen. Ik eet sla van de spinazie, eet komkommertjes, cherrytomaten, tros- en vleestomaten. En courgette, uiteraard. 
De eerste galiameloen in de kas begint geel te kleuren. Het begint nu ‘echt’ te worden! Hoewel het in de kas waarschijnlijk wel mee zal vallen met de nattigheid, ligt er voor de zekerheid onder elke meloen een plastic bakje. Zo komen ze niet per ongeluk in natte aarde te liggen.
De eerste meloen zal niet lang meer op zich laten wachten, meloen twee vertoont ook al mooie nerfjes en meloen drie en vier zijn nog lang niet zover. Ik heb geen idee tot wanneer je ze kunt oogsten dus het blijft nog even spannend óf ze het halen. 
Enige tijd geleden hadden mijn vriend en ik een bruiloft. Het trouwende stel neemt wel eens groente af en het leek ons leuk om (ook) iets van de tuin te geven. Met wat aandacht voor de uitstraling is het geheel een leuk presentje geworden.
Het tasje was oorspronkelijk een cadeau met 6 bierflesjes. Toepasselijk want mijn vriend drinkt wel graag eens een biertje met de bruidegom. De vakjes erin hebben we zo gelaten en gevuld met twee courgettes (of het goed blijft tot na hun huwelijksreis is natuurlijk de vraag, maar ter decoratie doen ze het goed) en een opgerolde brief. In de resterende vakjes kwamen drie potjes met een vrolijk doekje om het deksel. Jam, zoetzuur en rabarber, allemaal uit eigen tuin. Die kunnen ze gerust nog een jaar bewaren.
Ik had het niet verwacht maar helaas, ook in de kas kunnen de tomatenplanten ziek worden. Waar het precies aan heeft gelegen weet ik niet, maar de vleestomaat is ermee begonnen. De drie planten vertonen allemaal bruine vlekken en sommige tomaten verrotten aan de plant. Misschien dat deze soort vatbaarder is voor phytophthora dan de andere soorten. Nu was het wat vol geworden in de kas (ook een risicofactor) en misschien wel te vochtig (andere mogelijke oorzaak). Hoe dan ook, de zieke planten moesten eruit en de tomaten die nog kans maakten heb ik geoogst. Gelukkig ben ik er vroeg bij en kan een deel van de planten nog wel even blijven staan. Ze zullen de ziekte ook overgenomen hebben maar het is nog niet te zien.
De plantenresten moeten naar de afvalverbranding (niet bij het tuinafval) omdat de ziekte erg besmettelijk en hardnekkig is.
Volgens mij heb ik daar wat mee, oogst in bloei laten schieten en zaad laten dragen. Misschien ben ik beter in het verzorgen van de plantjes dan in het tijdig oogsten en verwerken 😉 Net als de spinazie is ook de radijs vorig jaar in bloei geschoten. Het heeft prachtig zaad aangemaakt en dat heeft op het land liggen drogen. Van de zaadjes kun je kiemen kweken, of weer nieuwe radijs. Alleen de zaadjes uit hun hulsje halen om te bewaren is nog wel even een klusje. En dus bleef het liggen. Want ja… als de radijs niet geoogst wordt, waarom zou ik het dan gaan zaaien? Het ziet er alleen zo leuk uit en zou dichtbij huis moeten groeien in plaats van in de tuin.
Toen ik afgelopen week onkruid aan het trekken was op de plaats waar radijs had gestaan, zag ik allemaal bekende plantjes. En ja hoor, de radijs was alweer begonnen! De zaadjes zijn vanzelf uit hun hulsjes gegaan en hebben me verrast met nieuwe knolletjes. De eerste radijs is voor de verandering ook echt opgegeten en smaakte lekker pittig. Tegelijk met de spinazie die klaar is kan ik er een mooie salade van maken. Dat hebben ze goed getimed.
Spinazie, ik vind het heerlijk om te eten! Zaaien gaat ook goed, alleen het oogsten schiet er nogal eens bij in. De eerste keer haal ik netjes de blaadjes eraf maar voor ik de tweede oogst heb geplukt zijn de plantjes vaak al in bloei geschoten. Geen probleem, ik laat ze lekker zaad maken. En zo kan ik dit najaar genieten van het resultaat van het voorjaar.
Ik had de planten na het zaad maken in hun geheel geoogst en in een zak gestopt. Het idee was dat ik het mee zou nemen naar de M&M-tuin maar de zak bleef liggen en eigenlijk leek het me bij nader inzien ook niet zo praktisch. Dus, enige tijd geleden haalde ik de zak weer tevoorschijn met beschimmelde inhoud. De zaadjes leken echter nog wel goed. Gelukkig, het was nog niet te laat. Nadat ik royaal het zaad in rijtjes had gezaaid is alles mooi frisgroen geworden. Inmiddels kan ik de eerste oogst binnenhalen. En… als ik er eens op tijd ben, is er ook nog een tweede oogst 😉
Het heeft even geduurd maar ze zijn er hoor! Ook in mijn tuin groeien nu eindelijk pompoenen. De ene nootmuskaat die in de Spruit-tuin staat heeft er inmiddels drie en ze groeien gestaag door. Ik heb de top van de plant afgehaald want meer dan drie pompoenen zal de plant niet aankunnen. Misschien is drie ook wel wat veel want zo heel groot is de plant niet vind ik. De twee planten in de M&M-tuin zijn véél groter, alleen zitten daar nog niet zulke dikke pompoenen aan. Of misschien inmiddels wel. Zo midden in de groene oase van bladeren kan ik ze niet altijd goed vinden 😉 
Ik heb het gevoel dat het einde van het tuinseizoen nadert. De één na de andere soort is klaar om te oogsten en zo langzamerhand neemt de oogst van bepaalde groenten alweer af. Zo had ik een overvloed aan boontjes maar is het meeste er nu wel van af. Alleen de snijbonen gaan nog even door. De kolen schieten al lekker op, van de bieten is al meer dan de helft geoogst en verorberd. Bij de frambozen ben ik inmiddels aanbeland bij de gele herfstframboos. Het voelt dan ook een beetje gek om nog te gaan zaaien. Maar er zijn nog soorten die gezaaid kunnen worden. De snijbiet zaaide ik afgelopen weekend, al had dat geloof ik al wel ietsje eerder gemoeten. Andijvie en sla kan nog steeds en zo heb ik er weer drie soorten bij. Nu goed in de gaten houden dat de boel niet uitdroogt, want zo in de zomer kan het snel gaan. En eerlijk gezegd, op zaailingen letten zit doorgaans ook niet in mijn zomerse ritme…
Het is gister gelukt om niet alleen het sap maar ook nog druivenjam te maken. De vloeistof ziet er mooi roze uit en met het beetje citroensap dat ik heb toegevoegd hoop ik dat het deze kleur ook zal behouden.
De jampotjes zijn allemaal vacuüm. Altijd weer even spannend of lukt. Wat me wel opvalt is dat de jam helemaal niet stevig lijkt. Als ik de potjes beweeg, beweegt de jam als een dun sap heen en weer. Ai…! En dat met voldoende agar-agar. Normaal gebruik ik Marmello maar door productieproblemen is dat momenteel niet leverbaar. Bij agar-agar moet je zelf testen wanneer de jam dik genoeg is of dat je nog langer moet koken. Tsja… het lijkt erop dat daar iets misgegaan is. Maar goed, als de smaak goed is zal de jam nog prima kunnen fungeren als kleurtje en smaak voor in de yoghurt. Binnenkort maar eens proeven. 
Overigens heb ik nog wel (een) herkansing(en) want de struik hangt nog steeds vol met druiven.
… een heleboel druiven? Ik ben maar even gaan googlen. Want hoewel ik druiven heerlijk vind zijn het er écht veel teveel om ‘even’ op te eten in mijn eentje. Bovendien is alles vrijwel tegelijk klaar en is het maar beperkt houdbaar.
Ik besloot er jam van te maken en heb gister negen bakjes druiven geplukt. Terwijl ik de druivenprut na het koken door een vergiet haalde, heb ik me bedacht. Ik maak er óók wat druivensap van. Op zolder vond ik nog wat flesjes en er moet maar wat in potjes. Het sap ziet er helder en rozerood uit. Met een klein beetje suiker smaakt het verrukkelijk!
Momenteel staat het sap nog op me te wachten. Terwijl ik mijn blog wilde bijwerken (het komt er steeds maar niet van) bleek het internet eruit te liggen. Gelukkig is de bibliotheek vlakbij. In de laatste paar minuten van de openingstijd typ ik nog razendsnel een stukje. Alstublieft. 😉