Nieuwe lading

P_20160406_194708Vorige week gezaaid en deze week al heel wat nieuwe plantjes. De courgette, komkommer, één pompoen, basilicum, doperwten en kapucijners zijn inmiddels boven de grond. De bloemen, sla, andijvie, peterselie en dille laten nog even op zich wachten, maar dat is niet gek. De meeste zaden hebben wat langer tijd nodig om te ontkiemen.

De vensterbank staat inmiddels al behoorlijk vol. De lamellen kunnen bij één raam niet meer dicht omdat deze op de vensterbank hangen (in plaats van er voor langs gaan) en die vensterbank vrijwel helemaal gevuld is met planten. En dan zijn het nu nog allemaal kleine potjes met net ontkiemde (of nog niet ontkiemde) zaadjes. Dat gaat wat worden als deze planten aan hun groeispurt beginnen…

Het is elk jaar weer even puzzelen hoe ik alles een plekje kan geven. Het wordt inmiddels tijd dat de kas afgemaakt wordt en ik daar de eerste serie plantjes heen kan verhuizen. En goed nieuws: volgende week wordt het glas bezorgd! 🙂 De haakjes en clipjes om het glas te bevestigen heb ik ook al even in huis dus nu is het een kwestie van met iemand afspreken om samen het laatste glas erin te doen. En erna uiteraard: ramen zemen! P_20160406_194726

Slaplantjes

slaMet oud zaad sla willen kweken, dat gaat wel eens wat moeizaam. Heel vervelend als je hebt gepland dat je in het voorjaar sla uit eigen tuin wilt eten. Maar zo precies komt het bij mij gelukkig niet. Bovendien had ik er al wel rekening mee gehouden dat de slazaadjes misschien niet zo goed meer wilden ontkiemen, toen ik enkele weken geleden in een tuincentrum liep heb ik wat kleine slaplantjes aangeschaft. Uit zaad opkweken is natuurlijk goedkoper maar veel kosten de kleine plantjes niet en het geeft een leuke voorsprong op je eigen gekweekte sla. De slaplantjes zijn de eersten die gebruik mogen maken van mijn kas en ik ben heel benieuwd hoe dat gaat. De aarde is namelijk erg dicht en hoewel ik er wel veel compost doorheen gewerkt heb zal het nog wel even duren voordat het prettig en los aanvoelt. Nog een voordeel dus dat de plantjes al van enig formaat zijn: ze kunnen wat meer hebben. En dan nog het water geven. Terwijl het buiten hoost bedenk ik me dat de sla misschien wel water nodig heeft, in de kas regent het tenslotte niet… Gelukkig is het er ook nog niet zo warm en heb ik ze zaterdag nog een flinke slok gegeven. De aarde is, op het bovenste laagje na, ook nog behoorlijk vochtig en zo houden ze het nog wel even uit. Heb ik tenminste nog even de tijd om ‘planten in de kas water geven’ in mijn ritme op te nemen 😉 sla

Ploegen

DSCN2160Tijdens het opbouwen van de kas kon ik het natuurlijk niet maken om iedereen te vragen op zijn tenen te lopen en ook nog op de tegels in plaats van de aarde. Sterker nog, dat was gewoon onmogelijk. Het gevolg was een behoorlijk aangestampte aarde in en om de kas. Wat de schade aan de planten er omheen betreft is het me alles meegevallen. De rode bessenstruik heeft een takje minder, de veldsla had ik voortijdig geoogst en de rozenstruik heeft iedereen uit de buurt gehouden met zijn doornen. Daarbij bleef er ook geen onkruid meer heel en dat is natuurlijk wel leuk.

Toen het in de afgelopen week zulk mooi weer was ben ik vol frisse moed aan de slag gegaan in de kas. Al het overgebleven glas eruit (de grote stukken heb ik bewaard, de rest kon weg) en vervolgens de schop flink diep in de aarde steken en de aarde opwippen. Spitten kun je het niet noemen, daarbij wordt de aarde ook omgekeerd en dat vinden de kleine hardwerkende beestjes doorgaans erg vervelend. Bovendien stond er geen sprietje onkruid meer, dáárvoor was het dus ook niet nodig. Gewoon ‘wat omscheppen’ leek me wel voldoende. De aarde was vooral taai en bleef in grote brokken staan. Ik heb er de (deels) gecomposteerde bladeren over verdeeld en vervolgens nog een zak compost. Nu mogen de gekoesterde diertjes hun werk doen door het door de aarde te werken en de grote brokken fijner te maken. Tegen de tijd dat ik daadwerkelijk wat in de kas wil laten groeien kan ik de aarde nog wel fijner maken met de hark, voorlopig is het wel genoeg.

DSCN0942Als laatste legde ik nog een klein tegelpaadje aan, de praktijk moet uitwijzen of het nog wat breder moet of dat ik zo overal wel bij kan. Hoe meer pad, hoe minder ruimte voor de planten tenslotte.

 

 

Maten opnemen

DSCN2159Precies op het goede moment was ik in mijn tuin om de maten op te nemen voor het te bestellen glas. Vandaag heeft het hier bijna de hele dag gesneeuwd (natte sneeuw) maar gister had ik een mooie blauwe lucht met een lieflijk zonnetje. (hé, op de foto’s niet te zien, zou ik het wat te rooskleurig onthouden hebben?)

Hoewel ik natuurlijk druk bezig ben geweest met het helpen opbouwen van de kas kwam ik tot de ontdekking dat ik geeneens ín de kas ben geweest toen deze af was. Gister voor het eerst en sjonge… ik kreeg er ontzettend veel zin in om erin aan de slag te gaan!

DSCN2160Maar eerst dus nog passend glas. En… passende clipjes! Want dat is me tot nu toe ook nog niet gelukt helaas. Ik heb al verschillende besteld en in huis gehad maar ze bleken allemaal niet te passen. De haakjes waar het glas in ‘gelegd’ wordt passen gelukkig wel maar de clipjes om het glas vast te zetten voldoen niet. Lastig want tot nu toe heb ik ook nog nergens iets gevonden wat lijkt op die van mij. Dat is dan weer het nadeel van een tweedehands kas. Ik heb nog even de tijd om verder te struinen. In ieder geval ben ik al een vaste klant van www.tuinkassenwinkel.nl aangezien die veel accessoires heeft voor tuinkassen. Een aanrader voor een ieder die een kas heeft.

Kas opbouwen III

DSCN2118 De grote dag was daar: de dag waarop de kas zou worden opgebouwd. Hoewel ik graag wilde dromen van een prachtige glazen kas, zag ik nog teveel beren op de weg om daaraan toe te geven. Eerst moest de kas maar eens staan.

Met vier man sterk vertrokken we naar mijn tuin. De middag ervoor had ik al uitgezocht met welke onderdelen we moesten beginnen. Mijn broer, die meegeholpen had de kas af te breken, was deze dag uiterst belangrijk want een verkeerde volgorde kon ons veel kostbare tijd kosten. De eersDSCN2131te twee onderdelen bleken al snel verkeerd te zitten en wat waren we blij dat we de dag ervoor nog niet verder waren gegaan. Ik ben geen grote klusser (geef mij maar een trap om te schilderen in plaats van een kas in elkaar zetten) maar er was genoeg te doen en het was ontzettend leuk om te zien hoe het frame al snel de juiste vorm begon aan te nemen. Het verliep voorspoedig tot we bij de dakspanten vastliepen. Twee schroefgaatjes die tegenover elkaar moesten zitten bleken een centimeter uit elkaar te liggen. Hoe je het ook schoof, duwde, puzzelde, het blééf teveel verschil. DSCN2139Even een extra gaatje boren lijkt dan makkelijk maar je wilt niet aan het eind van het proces erachter komen dat de glasplaten allemaal een centimeter te groot zijn. Er was inmiddels een wind opgestoken en de lunchtijd was aangebroken, tijd om thuis op te warmen met soep en afstand te nemen om wat ideeën te laten opborrelen.

De kostbare tijd die we gebruikten voor de lunch zorgde voor nieuwe inzichten en niet lang na de lunch zat ook het dak in elkaar. Terwijl de mannen alle bouten bij langs gingen om deze goed vast te zetten gingen de vrouwen de staanders bij langs met glastape. En toen kon het glas erin…!

Bij het uitpakken van de vele pakketten met glasplaten blekDSCN2140en er helaas nogal wat gesneuveld te zijn. Al bij het afbreken van de kas was ons opgevallen dat sommige glasplaten kapot waren maar nog wel in gebruik. Echter, een glasplaat in twee delen is wat anders dan een glasplaat in drie delen. Daarbij was het nog een heel gepuzzel om de achterzijde van de kas qua glasplaten passend te krijgen daar er wat platen van een afwijkend formaat waren gebruikt. Maar we zijn niet vies van puzzelen en ook het probleem van het tekort aan glasplaten is met een voorlopige oplossing opgelost. Een half uur voor het donker werd, zaten alle (hele) glasplaten erin en was de rest afgedekt met stevig zeil.

IDSCN2144k zal nu de maten voor de ontbrekende glasplaten moeten nemen en daarvoor nieuwe platen moeten regelen. Iets wat ik ook nog nooit eerder heb gedaan, dus nog wel een hobbel om te nemen. Maar… het grootste gedeelte van de kas staat.

En uiteraard: dat vierden we met appeltaart.

DSCN2153

Een nieuwe kas: de fundering (vervolg)

DSCN2074Na een pauze met soep en smakelijk vers bakkersbrood haastten we ons weer naar de tuin. We hadden inmiddels wel door dat het krap werd qua tijd, tenslotte wordt het vroeg donker. Tijdens de lunch hadden we besloten het frame te verstevigen met hoekijzers. De hoekpunten van het frame zaten namelijk niet al te stevig in elkaar en, vreemd genoeg, niet met bouten aan elkaar verbonden. Lang leve de hoekijzers. Erna stonden de vier stukken van het frame perfect haaks op elkaar en zat het geheel zo stevig als een huis.

Feitelijk hoefden we het frame enkel nog waterpas te zetten en in beton te zetten. In de praktijk viel dat echter nog behoorlijk tegen. Eerst moesten er onder alle hoekpunten tegels liggen. Vervolgens bleken een aantal gaten niet diep genoeg te zijn en moesten de ijzerpalen losgeschroefd en wat hoger bevestigd worden. Ai… toen draaide er een bout vast en wilde deze niet meer los. Maar óók niet meer vast…! Gelukkig wist iemand te vertellen (inmiddels waren we al met z’n vieren) dat rvs vrij gemakkelijk breekt. En ja hoor, de bout kapot en de ijzerpaal los.

DSC_0367Het waterpas zetten van het frame viel nog niet mee. Was de ene zijde mooi recht, dan was er aan de andere zijde nog van alles scheef. Inmiddels werd het al wat schemerig. Ik begon de hoop al op te geven dat we onze klus met voldoening konden afronden. Thuis lonkte de heerlijk geurende appeltaart en de koffie, maar deze smaakte natuurlijk het best als de klus klaar was. Ik denk dat het twintig voor vijf was toen opeens alle zijden waterpas waren. Hoera.

Tijd om er blij om te zijn hadden we niet. Snel de emmertjes half vullen met water en het betonmortel erbij gooien. Wat waren we blij dat we voor de betonsoort hadden gekozen die je niet meer hoefde te roeren. Dat was ons niet meer voor het donker gelukt. En wat waren we 10 minuten later blij dat we hadden gekozen voor de snelhardende soort toen de eerste druppels begonnen te vallen. Toen we twintig minuten later aan de welverdiende koffie met appeltaart zaten, stroomde de regen tegen de ramen. We zaten droog, de klus was geslaagd én het beton was al hard. Tijd om blij en voldaan te zijn! DSC_0372

Bijna verhuizen…

Ik kasben druk bezig met de voorbereidingen want ik ga bijna verhuizen! Niet ikzelf, maar de kas die ik kan kopen. De foto’s die ik enige tijd geleden heb gemaakt van mijn toekomstige kas heb ik al vele malen bekeken. Eerst om te zwijmelen, bedenkend wat voor mogelijkheden ik erbij krijg om te kweken. Later met wat meer aandacht voor de constructie. Afgelopen week heb ik de afmetingen van de ramen berekend (gelukkig had ik de maten van de kas nauwkeurig opgenomen) en ben ik karton gaan verzamelen. Want hoewel het glas van een tuinkas sterk is, is en blijft het glas. En dat glas moet wel vervoerd worden.

Ik had me voorgenomen om voor elk stuk glas een stuk karton op maat te snijden. Tot ik alle raampjes had geteld. Dan kom ik al snel uit op 80 stukken karton. Na een bezoek aan de supermarkt en het verder leeghalen van mijn zolder (levert ook veel dozen op) kwam ik op een krappe 30 stukken karton. Ach… het voordeel van glas is ook weer dat het glad en vlak is en dat ik er gerust een paar op elkaar kan leggen voor ik ze behoedzaam toedek met karton 😉

Naast het bekijken en berekenen kon ik ook wel wat kennis van zaken gebruiken. Gelukkig is één van de tuinders op mijn complex goed op de hoogte en kon hij me een heel eind op weg helpen. Heerlijk. En dan nog mankracht. En gereedschap. En een verhuizer met een aanhangwagen.

Ondertussen houd ik ook het weerbericht angstvallig in de gaten. Want zulk mooi weer als bij het maken van de foto’s zullen we helaas niet treffen. Maar hopelijk blijft het (enigszins) droog en waait het niet te hard. Het is even afwachten. Wat het ook wordt, ik zal blij zijn als de kas eenmaal in mijn eigen tuin staat en ik de kas kan gaan gebruiken. Want het tuinieren zelf doe ik het allerliefst.

De weg van via-via

Toen ik net begon met mijn volkstuin snapte ik niet hoe al die andere tuinders toch zo gemakkelijk aan hun spullen kwamen. Als ik ernaar vroeg kreeg ik onderstaande antwoorden:

‘O, gekregen van die en die.’

‘Ik heb even gevraagd of ik wat mocht meenemen en dat was goed.’

‘Een kennis hield op met tuinieren en toen mocht ik zijn spullen wel overnemen’

‘Bij mijn werk was nog wat over en dat kon ik wel meenemen.’

Het enige wat ik zag bij al die verhalen was dappere mensen die wildvreemden om hun restafval vroegen of die een buitenkansje meteen met een grote auto konden ophalen. En nee, ik ben niet iemand die bij vreemde mensen vraagt of ik… (hoewel: soms heb ik opeens een dapperheidsaanval) En een grote auto heb ik ook al niet, dus als ik iets tegenkom moet het op mijn fiets passen. Maar zowaar… ook met alleen een fiets en heel bescheiden wat opmerken kun je tegen buitenkansjes aanlopen! Al heb ik voor dit buitenkansje toch wel echt een auto nodig en iemand die me wil helpen met het afbreken en weer opbouwen. Ik kan namelijk een kas van iemand overnemen. Hoera!

DSCN0717In de zomer kijk ik wel eens jaloers naar andere tuinders als ze de prachtigste paprika’s kweken in hun kas, of als ze in het vroege voorjaar al kroppen sla mee naar huis nemen die bij mij nog maar amper boven de grond komen. Tsja… met een kas kun je nu eenmaal eerder beginnen. Ik zou best wel een kas willen maar deze zijn nieuw erg duur en tweedehands is het natuurlijk maar net of je in de buurt wat tegenkomt.

DSCN0720Ik sprak met iemand die ik helemaal niet zo goed ken maar het gesprek kwam op mijn volkstuin. Haar man had ook een volkstuin maar wilde ermee ophouden. Ze zaten alleen nog met een kas, zo jammer om die gewoon weg te doen. En zo doen ‘al die mensen’ dat dus…

Verplaatsbare kas

Afgelopen herfst/winter heb ik de winterpostelein in een kas gezaaid en laten opgroeien. Inmiddels is de winterpostelein niet meer eetbaar omdat het is gaan bloeien en kan ik het verplaatsbare kasje goed ergens anders voor gebruiken. Handig om de boel dan even te verplaatsen; inmiddels maakt de krulsla dankbaar gebruik van deze beschutting. En de winterpostelein? Die ziet er nog uit alsof er niets veranderd is… 😉

wp1wp2wp3