blog
Er zijn al wat pogingen gedaan, al dan niet online, om te raden welke drie soorten groenten dit zijn. Inmiddels groeit alles gewoon door, misschien helpt het om nu wat meer te herkennen?
Het gaat om de planten linksonder, middenonder en de grote in het midden.
Linksonder is dezelfde soort als rechts-midden. En de grote in het midden is dezelfde als de soort die je nog linksboven ziet. Ik vermoed dat midden-onder het moeilijkste is, zo is het in de winkel namelijk niet te koop…
Succes!
Vandaag ben ik zo’n 4,5 uur in mijn tuin geweest, al dan niet aan het werk. En ik heb geeneens tijd gehad om de Japanse wijnbes te oogsten of de aardbeien…
Ik had me voorgenomen om dit keer niet te beginnen met oogsten of onkruid trekken. Daar begin ik doorgaans mee, zo van: eerst wat in ieder geval moet gebeuren, daarna wat er nog te doen valt. En zo kon mijn tuin langzaam tot een oerwoud groeien, want die tak die gister nog niet broodnodig gesnoeid moest worden, is vandaag nog maar amper groter.
Vandaag draaide ik het voor de verandering eens om: eerst aandacht besteden aan wat orde in de tuin. Er bleven namelijk steeds minder paden over waar je nog gewoon kon lopen. En dan vind ik een pad waar je slechts drie keer over iets heeft hoeft te stappen nog vrij toegankelijk 😉
Inmiddels is er weer wat meer ruimte om te lopen. Ik heb een kruiwagen gevuld met onkruid, resten van de koolplanten en een heleboel frambozen- en braamtakken. Vooral de frambozenstruiken dijden zo breed uit dat het een hele kunst was om er nog wat te kunnen plukken. Inmiddels is er weer wat licht te zien tussen de takken. En het paadje ernaast is weer een klein beetje beloopbaar. Niet ruim, maar daarvoor zal ik nog even moeten wachten tot de frambozenoogst afgelopen is. Ik kan er tenminste weer langs om de vruchten te plukken.
Achterin de tuin ben ik eveneens lekker bezig geweest. Het randje langs de composthoop is nu plantvrij en de grond wat lager. Zo rolt er niet steeds van alles op het pad. De royaal uitgezaaide IJzerhard moet zich nu beperken tot één stukje grond. Met nog even een mesje langs de tegels, een vegertje erlangs en het ziet er opeens netjes uit. (zie eerste foto) Wat heerlijk!
Als ik weer eens op mijn terrasje zit heb ik zicht op twee paadjes en beide paadjes zijn NETJES! 🙂
Dit 
jaar heb ik al vroeg de eerste pompoenplant in de volle grond gezet. Of beter gezegd: ik heb twéé planten al vroeg in de volle grond gezet. Daarvan is er één die het heel erg goed doet en eentje die een mini-pompoen onder zijn hoede heeft en verder amper op gang is gekomen. En zo komt het dat ik twee bijna rijpe pompoenen heb. Een mini en een grote pompoen (voor dit soort pompoen dan). Ondertussen groeit de pompoenplant flink door met de daarbij horende nieuwe vruchten. Afgelopen week kwam ik een uitloper tegen tussen de courgetteplant, bij de Japanse wijnbes (andere zijde van de tuin) en rondom de bieten. Misschien maar goed ook dat de tweede pompoenplant zich gedeisd houd. Anders kon je helemaal nergens meer lopen 😉
H
et is weer eens zover. Ik kwam langs een bloemen- en plantenkraam en kon het niet laten om wat rond te kijken. Dan is een aankoop doorgaans al niet meer ver weg. Dit keer kon ik het in ieder geval echt niet laten. Mijn oog viel namelijk op een stel druivenstruiken. Oooo, dat lijkt me nou toch zo leuk! Mijn eigen druiven telen! Druiven en kruisbessen zijn fruitsoorten die nog echt ontbreken in mijn tuin. En nu de druiven niet meer 😉
Ik heb een ‘Vroege van der Laan’, een witte druivensoort, en een blauwe druivensoort waarvan de naam me even ontschoten is. De kaartjes hangen nog te pronken aan de struik 😉 De Vroege van der Laan heeft al hele trossen druiven. Met een goede verzorging zou ik dit jaar al mijn eerste oogst daarvan kunnen halen.
Van de ene aankoop komt de andere. Want de druiven gaan groeien en hebben dan ondersteuning nodig. En zo komt er meteen nog een wens in vervulling, namelijk een boog als ingang van mijn tuin. Dus zonet heb ik twee ‘rozenbogen’ besteld die de functie ‘druivenboog’ op zich mogen nemen. 
Eerlijk gezegd had ik zo’n anderhalve week geleden geconcludeerd dat de bloemkool dit jaar een fiasco was. Het begon dit jaar al met luis terwijl de plantjes nog in een bakje in de vensterbank stonden. Met een flinke groeiachterstand kwamen ze in de tuin te staan, nog steeds met luis. Later ontdekten de slakken en de rupsen de planten. Terwijl de rode kool er goed bij stond en weinig last leek te hebben van ongedierte, zag de bloemkool er maar wat armetierig uit. Hmm…
Ik was nog niet zover gekomen om de planten uit de tuin te trekken, maar ik overwoog het wel. Nog even afwachten, misschien was ik wat te vroeg.
Vorige week ontdekte ik tot mijn grote vreugde toch wat wits in de kern van de plant. Hoera, niet álle bloemkool was hopeloos.
Vandaag kon ik vier van de vijf planten ‘inpakken’. Om de kool mooi wit van kleur te houden moet je de bladeren om de kool heen vouwen zodat het licht wordt afgeschermd. Doe je dit niet dan wordt de bloemkool geel-bruin en onaantrekkelijk.
Nadat ik het net al voor de helft losgemaakt had, vroeg ik me af waarom ik de kolen nog zou beschermen tegen de duiven. Volgens mij hoef ik daar niet meer voor te vrezen. Opruimen dus maar! Kan ik meteen het onkruid beter bijhouden.
Ik ontdekte onder de bladeren van de rode kool nog een verschrompeld en verrot spitskooltje. Oeps… die was wat té goed verstopt. Gelukkig was er ook nog een prachtig, gaaf exemplaar dat ik mee naar huis kon nemen.
De rode kool ziet er goed uit maar is nog wat klein. Nog even geduld, wat water en zonneschijn en dan komt het vanzelf.
Een 
hele week is er in mijn huis hard geklust. Het resultaat is schitterend! Nu kan ik ook in mijn gang genieten van bloemen. De passiebloem en de kamperfoelie om precies te zijn.
Zowaar was er ook nog tijd om even lekker in mijn tuin bezig te gaan en met zijn tweeën gaat het een stuk harder. Zo was er tijd voor wat andere klusjes en is er even flink aangepakt. Want zo langzamerhand wordt het ook wel wat een oerwoud… Een wat rommelige tuin is niet erg, doorgaans houden de meeste dieren daar erg van. Maar als er steeds minder paadjes overblijven waar je nog kunt lopen zonder op planten te stappen, onder takken door moet duiken of eigenlijk gewoon een snoeischaar nodig hebt om er überhaupt langs te kunnen dan wordt het tijd om te gaan snoeien.
Het paadje op de eerste foto is weer helemaal toegankelijk. Aan het einde groeiden de goudsbloemen weelderig over het pad en de bieslook had zich rijkelijk uitgezaaid en was daarbij niet buiten de paden gebleven. De komkommerplanten pasten niet meer zo goed in de kas dus daar heb ik een extra boog geplaatst zodat ze zich niet in het nauw gedreven hoeven te voelen.
Bij de koolplanten stonden een aantal broccoli-plante
n die meer sierlijk waren dan productief en daar tussen groeide al heel wat onkruid. Inmiddels ziet het er heel netjes uit! 🙂
De composthoop vaart er wel bij, met al die goudsbloemen erop wordt het een fleurige berg. Het zou me niets verbazen als er de volgende keer dat ik kom bloemen hun kopje overeind hebben omdat ze zich op hun nieuwe plek geworteld hebben…
Bij deze aan de klusser: bedankt voor het helpen!
Overal om mij heen zie ik in tuinen van die ‘bonenstaken’ staan. Ik weet nu waar de naam vandaan komt want er groeien ook daadwerkelijk bonen langs de stokken. Inmiddels heb ik zelf ook van deze stokken maar die staan naast de tomatenplanten en de kapucijners. Jaja, voor het eerst heb ik ook ‘klimbonen’, de kapucijners kunnen wel tot 2 meter hoog worden. Al had ik ze daarvoor waarschijnlijk eerder en betere steun moeten geven, maar goed. Verder heb ik liever lage bonenplanten. Daar hoef ik niet op tijd stokken naast te zetten, geven mij niet het dilemma of ik deze stokken nog weer moet verstevigen of de vraag hoevéél stokken ik nodig heb enzovoort. Heus, ik ga het eens proberen maar alles in stappen. Dus… dit jaar nog lage bonenplanten.
Dacht ik.
D
e bonenplanten groeien goed, razendsnel en zien er prachtig uit. Alleen sommige planten hebben w0at ‘slierten’. Dat kan ik me van vorig jaar helemaal niet meer herinneren eigenlijk. En die droogbonen die ik heb gezaaid, dat zijn toch ook gewoon lage planten…?
Bij nader bestudering van de bonenplanten ontdekte ik dat ik wel degelijk klimbonen heb. En opeens begint mij iets te dagen. Had ik niet ook een soort dat klimt en dat ik vorig jaar nog lekker heb laten liggen omdat ik dat ’te moeilijk’ vond? Waar is dat zakje eigenlijk gebleven?
Een paar dagen later kom ik het zakje tegen. Leeg. En laten die bonen er nu precies hetzelfde uitzien als de Montana, de lage bonenplant. Hmmm… ze zitten dus ook nog eens lekker door elkaar. Ik had nog wat stokken, dus die staan er nu tussen. Niet ‘mooi op tijd’ natuurlijk, maar pas als de plant al hulpeloos om zich heen heeft gegrepen met zijn lange ‘slierten’. Maar goed, wie weet ontdekken ze de prachtige lange bonenstaak nog vóór het te laat is. En wie weet zaai ik volgend jaar wel alleen maar klimbonen omdat ik de smaak te pakken krijg.
Op de foto staan vijf planten van drie soorten groente. Welke groenten zijn dit?
Ga lekker raden, reacties hieronder zijn welkom. En nee, ik zal niet lachen als het fout is. Helemaal niet aangezien ik nummer drie er bijna uitgetrokken had omdat ik het voor onkruid aanzag… pompiedom…
Ik ben benieuwd of de drie soorten eruit komen! Binnenkort de oplossing.
Laatst zag ik een heel klein diertje rondspringen in mijn tuin: een mini-pad. Het was nog een hele kunst om hem op de foto te krijgen, maar het is gelukt. Nu is het nog de vraag of jullie ‘m kunnen vinden… 😉
Lukt het niet zo goed? Begin bij foto 3, dan weet je vast hoe ‘ie eruit ziet.
Vandaag kon ik, na de vele ‘moezonregens’ van de afgelopen dagen en vanmorgen, weer lekker in mijn tuin bezig. Het is dat ik deze week wat minder tijd heb, anders was ik graag morgen weer gegaan. Er is namelijk veel te doen en met die natte klei is het heel gemakkelijk om al die vervelende distelplanten er heelhuids uit te trekken. (als je bij distels een stukje wortel achterlaat bij het verwijderen dan groeit de plant gewoon weer aan) Daarnaast was er een royale oogst van 9 soorten groente&fruit, een heleboel onkruid (dat groeit óók goed met al die nattigheid) en is er een compleet oerwoud ontstaan bij de braam-, framboos- en japanse wijnbesstruiken.
Aangezien de br
aam zich graag elders wortelt en hierbij enkel zijn takken enige tijd op de grond hoeft neer te leggen leek het me verstandig om die als eerste aan te pakken. Ik zal nog wel aan het snoeien gaan maar de grote takken zijn inmiddels, soms met enig geweld maar uiteraard met liefde, weer in de nabijheid van de waslijnen en palen geleid. Ik had net nieuwe clipjes gekocht en die zijn meteen allemaal in gebruik genomen. De braamstruik heeft nogal zijn eigen wil namelijk. Als ik de tak naar de waslijn beneden wil leiden dan trekt de struik de waslijn gewoon mee naar boven. Maar met een combinatie van een tak die ik naar boven wil leiden en die de waslijn naar beneden trekt, mag de struik het met zichzelf uitvechten. In ieder geval kon ik erna zonder strijd naar huis 😉
Trouwens: ik kon vandaag ook de eerste bramen oogsten!