Blog Archives - Pagina 112 van 127

ervaring

Geplaatst op 4 december 2013 door Marijke — Geen reacties ↓

Het chipsbakken vordert gestaag. Elke keer lijkt de chips nóg lekkerder te worden. Ik ben er inmiddels wel achter dat de chips lekkerder wordt als de aardappelschijfjes droger zijn. Dus probeer ik wat uit met het onttrekken van het vocht uit de geschaafde aardappelplakjes. Het moeilijkste is nog om de chips zó te maken dat ik het ook kan bewaren. Dat is nog niet gelukt, de dag erna zijn ze steeds wat taai. Even op een bakplaat een paar minuten in de oven maakt ze wel weer knapperig maar dan smaken ze een beetje aangebrand. Er valt nog genoeg uit te proberen dus.

Voor de moedige ondernemers onder ons zal ik even een update van de bereiding geven:

Na het schillen en schaven van de aardappels spoel ik ze af onder de kraan (even in een zeef doen). Vervolgens bestrooi ik ze met zout en laat ik dat even trekken. De plakjes spoel ik nog eens af en deze dep ik goed droog met behulp van keukenpapier. *

Dan zo’n 7 minuten bakken in olie, als de chips net wat bruin begint te kleuren is het klaar. Nog even laten uitdruppen op keukenpapier scheelt een vette hap.

Voor de smaken zijn er heel wat mogelijkheden. Naturel met een beetje zout, paprikapoeder, maar ook de combinatie van paprikapoeder en wat knoflook (een teentje knoflook doormidden snijden en over de chips wrijven) is erg lekker.

Wat voor smaak je ook uitprobeert: je kunt proeven dat de chips met aandacht is gemaakt. Daarnaast: als je het samen maakt is het niet alleen lekker maar ook nog eens een gezellige bezigheid.

* Ik wil het nog eens proberen zonder deze tweede keer afspoelen, ze mogen tenslotte best zout smaken maar ik zat me af te vragen of de olie niet sneller vervuild zou worden als de plakjes zout zijn.

Gevonden

Geplaatst op 29 november 2013 door Marijke — 2 reacties ↓

Het is ‘m! Dé manier om knapperige chips te maken: in olie in de koekenpan. Een frituurpan zal ook kunnen maar die heb ik niet. Het werkt veel prettiger dan in de oven omdat je niet alle plakjes één voor één aan voor en achterkant hoeft te bestrijken. Ik heb al een aantal ladinkjes gemaakt en het is wat schipperen tussen te hard of nog net slap maar het begint bijzonder veel te lijken op knapperige chips!

En het smaakt veel lekkerder dan fabriekschips. Niet alleen de liefde en aandacht proef je erin, maar ook nog de verse aardappel. En ik kan zelf het zoutgehalte bepalen, ook erg fijn. Binnenkort een feestje, dan kan ik wat mensen het laten beoordelen. Als er nog over is tenminste.

spruiten (II)

Geplaatst op 28 november 2013 door Marijke — Geen reacties ↓

Wat doe je met een overschot aan aardappels? Weggeven kan natuurlijk altijd, maar leuker vind ik het om er iets van te maken waardoor ik het langer kan bewaren.

Laatst heb ik al 2x geprobeerd om er chips van te maken, en hoewel sommige chipjes al verrassend veel op knapperige chips begonnen te lijken, alleen dan veel lekkerder van smaak, moet ik toegeven dat de meeste toch nog slap en ietwat taai waren. De volgende lading ga ik proberen in een koekenpan met een laag olie te bakken.

Hoe ik het heb gedaan? Komt ‘ie:

De aardappels met een kaasschaaf tot plakjes maken. De plakjes droogdeppen met keukenpapier (of een schone theedoek) Vervolgens alle plakjes invetten met olie en naast elkaar op een bakplaat leggen. (Ze mogen elkaar niet raken) Zo’n 20 minuten in de oven, op 180 graden. Halverwege de tijd de plakjes even omkeren. Als de chips uit de oven komt nog bestrooien met zout (en paprikapoeder) naar smaak.

En dan maar hopen dat ze knapperig zijn 😉

Ik heb geen frituurpan dus dat is geen optie, maar in een koekenpan met een laag olie kan ik nog wel een keer uitproberen. Het nadeel hiervan is echter dat ik niet weet hoe heet de olie is, maar goed… aardappels genoeg om het uit te proberen!

spruiten (I)

Geplaatst op 27 november 2013 door Marijke — Geen reacties ↓

Een koele zolder is geen koeling. En zoals pake een tijd geleden zich al afvroeg of mijn aardappels nog niet waren gaan spruiten, zo zijn ze inderdaad begonnen. Helaas… want zo kan ik ze niet heel lang meer bewaren. Ontspruitende aardappels op mijn zolder kunnen lang zoeken naar aarde en voedingsstoffen, hetgeen betekent dat ze op een gegeven moment verschrompeld en voedingsloos liggen te wachten op hun dood.

In de eerste instantie wilde ik geen anti-spruit kopen. (dit is een poeder wat je over de aardappels strooit en wat het ontspruiten tegengaat) Maar goed… met nog zo’n kist aardappels te gaan vreesde ik dat ik er niet aan zou ontkomen. Dus… laatst maar eens op zoek. Bij de eerste winkel hadden ze het. Een grote bus, voor zo’n 500 kg aardappelen. Eh… zoveel heb ik niet en eigenlijk ben ik niet van plan om volgend jaar weer (veel) aardappels te telen. Bovendien leek het me verschrikkelijke chemische troep, nogal giftig en daar ben ik al helemaal van. Maar het was de enige soort die ze hadden.

Naar de volgende winkel dus. Ik kon het nergens vinden dus ik ging het even vragen.

‘Spruit voor aardappels? O, u bedoelt de aardappelziekte!’

‘Nee, dat bedoel ik niet: anti-spruit, zodat aardappels niet gaan ontspruiten als je ze al geoogst hebt.’

De medewerker keek me wat verdwaasd aan en ik verwachtte er al niet veel meer van. Maar goed, als ze iemand kon bellen die het wél wist dan was ’t ook goed. Nadat ze eerst overal had gekeken waar ik ook had gekeken (maar dan zonder te weten wat ze zocht) ging ze iemand bellen. Even later kwam ze terug: ze verkochten het niet meer omdat het te giftig was. Aha… nou ja, die had ik dan ook niet gewild. Biologische anti-spruit bestaat vast niet…? ’t Is natuurlijk onnatuurlijk om aardappels te verhinderen te gaan ontspruiten. De aardappels liggen dus nog ongestoord te groeien. Langzaam gelukkig, en ik pak steeds de grote spruiters eruit. En verder… veel aardappels eten!

herfstklusjes

Geplaatst op 24 november 2013 door Marijke — Geen reacties ↓

Het is de tijd om bollen in de grond te stoppen. Ik weet niet waar ik het gelezen heb, jaren geleden alweer, maar ik heb onthouden dat de bollen van sneeuwklokjes vooral niet te lang moeten liggen wachten tot ze de grond ingaan omdat ze snel uitdrogen. En aangezien ik bijzondere sneeuwklokjes had besteld bij Vreeken’s zaden moest ik er dus snel bij zijn. Meteen ook maar een begin gemaakt met de bollen ‘voor de bijen’. Voordat ik die allemaal de grond in heb ben ik wel even bezig namelijk. En dan zijn er nog gladiolen die juist uit de grond moeten. Of al hadden gemoeten want we hebben alweer een paar keer nachtvorst gehad. Tsja, ik kan niet alles tegelijk.

Er zijn dagen dat ik het tuinieren mis. Het lekker buiten zijn en in de grond woelen, onkruid trekken, de boel netjes maken en genieten van alles wat groeit en bloeit, leeft en zoemt. En hoewel tuinieren nog steeds wel kan, is het toch anders. Het is natter en kouder. Stiller. En opruimen ‘mag’ niet. Een ietwat rommelige tuin biedt aan tal van insecten schuilplekjes. En hoewel ik een echte opruimer ben laat ik voor dit doel de dode planten maar liggen. En zie ik uit naar de zomer om er dan flink de bezem doorheen te halen. Dat wordt straks een echte voorjaarsschoonmaak.

Tot aan de deur

Geplaatst op 20 november 2013 door Marijke — Geen reacties ↓

Vanmorgen werd ik gewekt door de postbode die een pakje kwam afleveren. Het was maar goed dat hij zo hard belde want ik had me flink verslapen. Ach, op een vrije dag is dat niet zo erg, maar toch, ik had genoeg plannen voor vandaag.

Vreeken’s zaden, de bestelling is binnen! Mooi zo, dan kan ik mijn veldsla snel zaaien en hopelijk daar nog wat blaadjes van plukken deze winter. En verder kunnen er een hele serie bollen de grond in. Vandaag vind ik het echter te koud om in de grond te woelen, met natte grond wil het werken met handschoenen niet zo, alle klei blijft dan maar aan mijn handschoenen kleven en mijn vingers worden steeds dikker. Zonder handschoenen is het te koud. Nog maar even geduld hebben.

Ondertussen zoek ik naar een appelboom. Bij het tuincentrum in de buurt was ik denk ik te laat. De vorige keer kon ik geen appelbomen vinden en vandaag was er slechts één soort. Wel met 50% korting en maar een klein formaat. Ach… vooruit dan maar, die mag er nog wel bij. Als ik wil kan ik ‘m zelfs op mijn balkon houden maar dat voelt toch wel wat onnatuurlijk. Dus zo staat er dan een ‘Apple Green’ op mijn balkon, verlangend naar de volle grond. Daarnaast wil ik wel graag een serieuze appelboom, een Cox of een Elstar lijkt me wel wat, laagstam. Wat struinen op internet brengt me op een aantal kwekers die redelijk in de buurt zitten, nu op zoek naar iemand die met mij wel een middagje op stap wil om een boom uit te zoeken.

Voor wie nog eens wat kennis wil opdoen voor ’t kiezen van een (fruit)boom is www.bomenonline.nl een boeiende site. Veel informatie en veel soorten om uit te kiezen.

balkon opfleuren

Geplaatst op 18 november 2013 door Marijke — Geen reacties ↓

De bloemetjes op mijn balkon raken uitgebloeid. Al moet ik zeggen dat de afrikaantjes het tot nu toe nog heel goed volhouden. Maar de tomatenplanten zijn verdord, de vlijtige liesjes zowat verdwenen en de boel begon er wat treurig uit te zien. Tijd voor de winterviooltjes! En bij het bloemen kopen kom ik altijd met meer thuis dan ik van plan was. Het geeft niets, ik ben het wel van mezelf gewend.

En zo mogen de komende winter twee kleuren winterviooltjes mijn balkon opfleuren: blauwe en donkerrode. Daarnaast nog een roze bloeiende heide en, een voor mij nieuwe plant, ‘Gentiana scabra’ oftewel een gentiaan. Het is een vaste plant, dat is wel fijn, doorgaans moet ik de bloemen op mijn balkon elk jaar opnieuw kopen.

En dan die bloemkool die er nog staat. Nog één plant (van de drie) die nog leeft en zowaar een mini-bloemkool is gaan vormen. ’t Ziet er prachtig uit en het toont maar weer de vastberadenheid van de plant om te groeien en te bloeien.

Een paar foto’s

Geplaatst op 16 november 2013 door Marijke — Geen reacties ↓

Een paar foto’s die ik laatst gemaakt heb.

De rozenstruik staat in de vrije grond. Dat belooft nog meer mooie bloemen volgend jaar!
De lavatera is uitgegroeid tot een heuse struik. Een paradijs voor de hommels.
Een paar knoflookteentjes in de grond gestopt, maar goed markeren want dat ben ik volgend jaar allang weer vergeten.
De courgetteplant gaat ter ruste na een hele zomer overproductie te hebben gedraaid.
De inhoud van de bokashi-emmer is net in de tuin geleegd. Een stel bietenbladeren kunnen er dan ook nog wel bij. Goede deklaag voor in de winter.
De prei kan al gegeten worden (eerste twee kleintjes zijn al op)
De verschillen tussen de verschillende preitjes zijn nogal groot. Voor ieder wat wils. Of nog even geduld hebben.

Spam

Geplaatst op 15 november 2013 door Marijke — Geen reacties ↓

Wat minder werk in de tuin geeft tijd om eens wat andere dingen te doen. Een spamfilter te downloaden bijvoorbeeld. Ik ben er net op tijd bij. In twee dagen tijd heeft het spamfilter 473 berichten opzij gezet. Natuurlijk moest ik wel even controleren of er niet toevallig serieuze berichtjes bij zaten, maar na zoveel goed afgekeurde berichten heb ik er wel vertrouwen in. Dat scheelt me een heleboel werk! Nu maar hopen dat dit bericht niet als ‘spam’ bestempeld wordt.

De laatste keer dat ik in mijn tuin was heb ik de braamstruik verplaatst. Dat was nog een hele onderneming en ik hoop dat het de verplaatsing overleefd heeft. Toen ik de struik in mijn tuin zette was het nog maar een klein struikje. En vooral: de frambozenstruiken eromheen waren nog maar klein. Nu ik echter heb gezien hoe hard deze struiken groeien weet ik dat ze elkaar behoorlijk in de weg gaan zitten. Dus de braamstruik moest er tussenuit. Nu de gele framboos geen vruchten meer geeft, kon ik er met wat minder risico tussendoor. De wortels van de verschillende struiken zaten echter al behoorlijk in elkaar verstrengeld en met name de braamstruik heeft het moeten ontgelden. Maar ik schat in dat deze struik sterk genoeg is om deze operatie weer boven te komen. Bovendien was de grond flink nat, dat is ook een voordeel. De tijd zal het leren.

Stamppot

Geplaatst op 12 november 2013 door Marijke — Geen reacties ↓

Inmiddels heb ik ook de eerste boerenkool uit eigen tuin gegeten. Ik moet eerlijk zeggen dat mem ’t lekkerder klaarmaakt. Blijkbaar is de ene stamppot boerenkool de andere niet. Maar ik heb nog wat recepten om uit te proberen en nog een hele winter vol boerenkool voor me liggen dus dat komt wel goed.

Deze boerenkool moest ik nog een nachtje in de vriezer bewaren, er was nog geen vorst overheen geweest. Inmiddels weet ik niet alleen dát het moet maar ook waaróm. De boerenkool smaakt namelijk zoeter als het bevroren is geweest. De reden hiervan is dat de plant bij vorst zetmeel omzet in suiker omdat de plant dan minder snel bevriest.

Als het straks winters weer wordt en het begint te sneeuwen moet ik een net over de boerenkool spannen is mij gezegd. De fazanten in de buurt van de volkstuinen weten de boerenkool namelijk goed te vinden als ze hun eigen voedsel door de sneeuw niet meer kunnen opeten. En dan kan een oogst boerenkool zomaar weg zijn. Binnenkort het net van de aardbeien dus maar verhuizen naar de boerenkool.

Afgelopen zaterdag had ik een mooi emmertje vol oogst. Naast de boerenkool en de andijvie heb ik ook de laatste bieten geoogst (ook een manier van lang bewaren zonder een koelkast te gebruiken ;-)) en de Egyptische uien. Het verbaast me hoe groot sommige van deze uien zijn geworden. Leuk! Ik meende eerst dat ik ze niet kon eten, maar dat kan dus wel. En aangezien mijn gewone uien voorraad zo goed als op is kan ik wel weer een voorraadje gebruiken.