Ze staan wat in een hoekje op ’t balkon, ze groeien maar nog maar langzaam en ik ben niet zoveel met de tuin bezig. Hierdoor was ik ze bijna vergeten, maar opeens denk ik er weer aan. De veldsla. Eind december gezaaid in een kweekbak. Ze hebben tijden binnen gestaan en laatst heb ik ze op het balkon gezet. Ach, de winter is zacht en met een kap eroverheen moet dat wel kunnen dacht ik zo. Inmiddels staan ze toch weer binnen, maar dan op de koele slaapkamer. Want de bak heeft geen afwateringsgaatjes waardoor de grond inmiddels behoorlijk drassig is geworden. Toch maar binnen dus. Kan ik ze in ieder geval niet vergeten. En nu maar hopen dat ze goed gaan groeien want dan kan ik óók in de winter sla eten! 
Categorie archieven: Blog
Op verzoek
Ik kreeg commentaar dat ik bij een overheerlijke maaltijd foto’s maakte voor mijn blog en deze vervolgens nooit zijn verschenen. Tsja… dat krijg je ervan als je het recept niet meer zo goed kunt bedenken en je je afvraagt of er mensen zijn die nóg meer soepgerechten gaan maken. Eigenlijk jammer, want de soep was ontzettend lekker, al was het dan wat aan de pittige kant.
Wat ik jullie in ieder geval kan vertellen is dat je van de witte pompoen ook heerlijke soep kunt maken. Je moet iets meer smaak toevoegen dan bij de oranje pompoen, door bijvoorbeeld ook prei toe te voegen, maar het is zeker het uitproberen waard!
Koekjes om van te smullen
Terwijl er op de tuin nog maar weinig te beleven valt, kan ik zo nu en dan nog genieten van mijn gezwoeg van het afgelopen jaar. Maar daar moet dan wel eerst weer wat voor gebeuren, namelijk: koken.
Maandag ging ik samen met een vriendin aan de slag met de aardappels. Ik wilde al een tijdje zelf een soort rösti-rondjes maken en zo samen is dat natuurlijk wel gezellig. We vonden twee recepten die allebei niet helemaal aan de voorwaarden voldeden maar met wat ervaring en wat gevoel konden we daar ons eigen recept wel van maken. En zo zaten we bij de avondmaaltijd te smullen van knapperige, versgebakken aardappelkoekjes.
Natuurlijk willen jullie graag het recept even uitproberen als trouwe navolgers van deze blog 😀 Dit recept is zeker de moeite waard om je eens over te buigen!
De hoeveelheden qua aardappels hebben we wat gegokt, (och ja, ’t is weer ’s zover…. 😉 ) maar volgens het (ene) recept moest het 350 gram zijn. De hoeveelheid prei en ui die je toevoegt kun je aanpassen aan de hoeveelheid aardappels die je gebruikt; het mengsel moet grotendeels uit aardappels bestaan om de goede structuur te behouden.
- Rasp de aardappels, spoel ze in een zeef af onder de kraan en duw het vocht eruit.
- Snijd een ui, een teentje knoflook en een halve prei in fijne stukjes en doe dit erbij.
- Maak een mengseltje van 60 g volkorenbloem, 1 ei, 1/2 theelepel kurkuma, beetje zout, 1/2 theelepel oregano, snufje cayennepeper (of chilipoeder) en 3 eetlepels melk (wij hebben de melk vervangen door 2 eetlepels water en een klontje boter om het recept melkvrij te maken)
- Roer het mengsel door de geraspte aardappels.
- Verhit in een koekenpan een flinke bodem olie en wacht tot deze op temperatuur is.
- Schep een flinke lepel van het aardappelmengsel in de pan en druk het enigszins plat, maak zo meerdere koekjes.
- Draai de koekjes na een paar minuten om, als ze bruin zijn is het goed (afhankelijk van hoe heet de olie is en blijft duurt dit een paar minuten of nog wat langer)
- Leg de koekjes hierna even op een paar velletjes keukenpapier om een deel van het vet kwijt te raken.
De koekjes zijn lekker bij de groente, maar kun je ook gewoon eens als een tussendoortje eten. Bij mijn tweede bakserie (vandaag) ontdekte ik dat ze warm het lekkerste zijn omdat ze dan het meest knapperig zijn, maar dat ze koud ook nog heerlijk zijn.
Even aanwippen
Vandaag weer eventjes naar mijn tuin geweest. Het groenafval begon zich enigszins op te hopen op het balkon, de voorraad boerenkool was aardig geslonken en ik had even tijd om langs te gaan. Kon ik meteen even kijken hoe de boel erbij lag en of de prei al gegroeid zou zijn.
Helaas… de prei blijft maar klein. De buurman klaagde er ook al over dat zijn prei zo slecht was dit jaar. Veel prei niet opgekomen of weggevallen en veel dunne stammetjes. En dan zag zijn prei er nog behoorlijk uit vergeleken met die van mij. Ik had gehoopt dat met de wegblijvende kou de prei mooi nog wat kon inhalen qua groei, maar helaas. Ik moet nog maar geduld hebben, het kan tenslotte de hele winter blijven staan. In tussentijd koop ik maar wat prei in de supermarkt die wél dik is en bovendien momenteel nogal goedkoop.
Ik kon mijn boerenkool snoeien en een behoorlijke oogst meenemen. Een deel ligt inmiddels schoon in de vriezer, het andere deel ligt nog te weken in de gootsteen. De grote klus van het wassen heb ik maar in stukken geknipt, anders is er geen beginnen aan. Het moet tenslotte ook leuk en ontspannen blijven. Iemand schreef in een blog dat ze de bladeren oogstte in plaats van de hele plant en blijkbaar heb ik de vorige keer ook wat laten staan, het voordeel is dat er dan weer nieuwe blaadjes aangroeien. Nóg meer boerenkool dus!
Er stonden nog wat plantjes rucola die erom vroegen om geoogst te worden. Volgend najaar kan ik die beter op het balkon zaaien want als ik zo weinig bij m’n tuin kom heb ik er niet zoveel aan. Maar vandaag had ik dus verse rucola door mijn sla.
Sinds de jaarwisseling zijn er weer wat tuintjes van eigenaar verwisseld. Ik hoorde dat er nogal veel belangstelling was en er een aardige wachtlijst is. Ik ben vorig jaar dus mooi op tijd ingestroomd! Maar een tweede stukje tuin zit er dus voorlopig nog niet in.
Met mijn nieuwe kilometerteller weet ik nu dat ik 2,7 km moet fietsen naar mijn tuin.
En naast de gebruikelijke modder en de (lokale) miezerregen waren dat nieuwtjes van de tuin.
Stevige soep
Er zit nog groente van de tuin in mijn vriezer en deze week eet ik er soep van. Tomatengroentekurkumasoep wel te verstaan. Met tomaten, bloemkool en prei uit eigen tuin. Wie wat bewaard heeft wat! En hoewel ik van tevoren had gedacht niet veel groente in de vriezer te bewaren blijken de restjes samen toch nog wel wat op te leveren. Een flink stevige soep waar je u tegen zegt en waar je lepel rechtop in blijft staan. Ja, écht, ik heb het speciaal voor jullie even op de foto gezet want hoe vaak zie je nu zulke stevige soep? En lekker dat het was! Héérlijk. Jammer dat jullie er niet ook even van kunnen proeven.
En het recept? Eh… oei… dat wordt moeilijk want tegenwoordig doe ik dat vooral op gevoel. Na veel oefenen ontwikkelt het gevoel voor hoeveelheden zich steeds beter en dan is geen één soep meer hetzelfde of als recept op te schrijven.
Laat ik het zo omschrijven: ik ben begonnen met het fruiten van 2 uien en het laatste teentje knoflook dat ik nog in huis had. Daar voegde ik 2 à 3 theelepels kurkuma aan toe. Vervolgens de cherrytomaten (hoeveelheid was ongeveer een ijscobakje) wat water en nog een beetje rauwe, bevroren bloemkool. Dit heeft een tijdje staan koken. Ondertussen bracht ik de soep op smaak met een bouillonblokje, peper, zout, kruidnagel en oregano (niet te bang wezen om er wat in te gooien, voor een soep heb je best wat kruiden nodig en als je regelmatig even proeft gooi je er niet snel teveel in) Als laatste voegde ik een restje al gekookte prei toe, een klein blikje maïs en ongeveer één paprika.
Tegen de tijd dat de soep zowat klaar was bedacht ik me dat een laurierblaadje misschien nog wat kon toevoegen aan de smaak dus daar heb ik er nog 2 van bijgedaan. Het eerste kommetje soep was er toen al uit, maar als het een dag staat trekt de smaak er nog wel in voor het volgende kommetje.
Ik ben benieuwd wie er binnenkort zelfgemaakte soep gaat eten. 😉
Groene pompoenpitten
Ik heb al een hele tijd gedroogde pompoenpitten in huis en vandaag ben ik daar maar eens wat mee gaan doen. Ze zien er wat bleek uit en veel minder aantrekkelijk dan de pitten die ik wel eens in de winkel heb zien liggen of die ik tegenkom op het overheerlijke pompoenpittenbrood. Maar goed, er bestaan meerdere soorten pompoenen en wie weet zijn deze ook lekker.
Eerst maar eens roosteren, wie weet maakt dat ze wat aantrekkelijker.
Ik had geen idee hoelang ik ze zou moeten roosteren, maar op een gegeven moment begon het lekker te ruiken en zagen de pitten er minder bleek uit. Tijd om eens te proeven.
Ai… best hard.
En dan kom ik erachter dat de supermarkt me niet voor de gek had gehouden met het verkopen van ‘gepelde pompoenpitten’. In de bleke, witte ‘pit’ blijkt een prachtige groene pompoenpit te zitten. Dus tóch!
Maar dat betekent wel…
Zucht. Ik heb weer eens een geduldwerkje ontdekt. Daar was ik al een beetje bang voor. Met een scherp mesje ga ik aan de slag en met wat gepruts krijg ik al een hele serie groene pitten tevoorschijn. Lekker dat ze zijn! En als je ze zelf hebt gepeld smaken ze nog lekkerder. Moet ook wel, want deze wil je niet gedachteloos naar binnen werken.
Op internet zoek ik naar tips om de pitten makkelijker te pellen. Dat valt niet mee, ik blijk met mijn scherpe mesje al op de juiste weg. Wel kom ik erachter dat je ze eventueel ook mét schil kunt eten als je ze roostert. Alleen vind ik dat minder lekker, de schil van de (oranje) pompoen is nog redelijk dik. Die van de witte pompoen is al dunner, misschien probeer ik die nog eens. Wel prettig om te weten, voor het geval ik geen zin meer heb in geduld oefenen 😉
Grensverleggend
Ik heb het afgelopen jaar heel wat grenzen mogen verleggen met betrekking tot mijn tuin. Leuk om te zien wat ik allemaal gedaan heb in mijn tuin.
Het begon al met het zoeken naar tegels, het regelen van het vervoer en het leerproces van paadjes leggen.
Vervolgens het bedenken van een logische indeling voor mijn tuin, het ontdekken van de ’tuinplagen’ (slakken, mollen, duiven, droogte of nattigheid) en het leren te doseren om te voorkomen dat ik met 14 kroppen sla tegelijk aan tafel zit.
Tussendoor stak ik regelmatig mijn neus in de boeken of struinde ik op het internet op zoek naar handige weetjes bij het telen van mijn groentesoorten. Van pake maar ook van medetuinders leerde ik hoe ik het een of ander het beste kon aanpakken.
Ik kwam erachter dat ik mijn spade maar weinig gebruik omdat ik het onkruid er liever op de knieën met de hand eruit trek. Ik trok mijn dappere laarzen aan en vroeg om resten hout die ik aan de kant van de weg zag liggen. Ik leerde op een bakfiets fietsen met een pallet voorin en verzamelde in één dag genoeg onderdelen voor een compostbak.
De laatste conclusie van dit jaar is dat ik zo enthousiast ben geweest met planten in mijn tuin zetten dat ik komend jaar kieskeurig moet zijn met het zaaien van groenten. De grond kan tenslotte maar één keer gebruikt worden. Hoe dan ook, wat er ook in de tuin mag staan: het groeit, het bloeit, het is niet te stuiten en ik geniet ervan!
Hieronder een overzicht van de tuin in mei t/m september en december.
      |
De q van quiche
Het is boerenkooltijd. Er staat nog genoeg in de tuin, zelfs al zit er hier en daar koolluis en gaat er wel eens iemand bij mij vandaan met een zak boerenkool in de tas. Dus wordt het tijd voor nieuwe recepten met boerenkool. Gister verwerkte ik de boerenkool in een quiche. Ik had dit laatst bij iemand gegeten, ’t smaakte erg lekker en is een goeie variatie op de stamppot boerenkool. Het is een recept van de Allerhande (waar ik overigens wel vaker op zoek ga naar nieuwe ideeën bij een overvloedige hoeveelheid van dezelfde groente) en het is makkelijk te maken.
Terwijl ik zat te eten en de quiche nog even wat langer in de oven wilde hebben staan (ik had alweer zoveel aan het recept veranderd dat ik de oventijden hooguit als richtlijn kon nemen) pakte ik mijn pas gewonnen camera uit en vandaar dat ik jullie kan verblijden met een foto van mijn lekkere maaltijd.
Hier de directe link naar dit recept: http://www.ah.nl/allerhande/#/recepten/312818/boerenkoolquiche/?rq=boerenkool+quiche
Het komt weinig voor dat ik me strikt aan een (nieuw) recept houd en ook deze keer ben ik al aan het veranderen geweest. Zo had ik geen tijm in huis en had ik net de laatste uien in de soep verwerkt. Hoewel ik uien wel een goeie toevoeging had gevonden ontbraken deze dus. In plaats van kookroom heb ik koffieroom gebruikt en geraspte kaas toegevoegd. Als bodem had ik bladerdeeg, dit heb ik eerst voorgebakken (blind bakken) om te voorkomen dat de bodem te nat zou zijn en niet goed gaar. En ik schat zo in dat ik meer boerenkool heb gebruikt dan het recept voorschreef, maar ja, mijn boerenkool is dan ook niet per ‘300 gram panklaar’ verkrijgbaar. Ach, een beetje meer vitamines kan geen kwaad.
Aangetaste boerenkool
Tuinprobleem: De boerenkool wordt aangetast door luizen.
Omschrijving: Dit is melige koolluis. Het ziet eruit als klonters blauwgrijze bladluizen. Het zit aan de onderkant van het blad. Het is net zo te bestrijden als gewone bladluis met een oplossing van water en groene zeep.
Oorzaak: In boerenkool zit de mosterdolie sinigrine wat de luizen opzuigen.
De luizen beschadigen de plant door hun giftige speeksel. Dit zorgt voor gelige plekken op het blad, op langere termijn zal het blad verkleuren en vervormen. Jonge planten worden geremd in hun groei en kunnen door deze luizenaanval verloren gaan. De luizen kunnen erg diep in de planten doordringen waardoor deze op den duur oneetbaar zijn.
Vijanden: Natuurlijke vijanden van de luis zijn zweefvliegen, lieveheersbeestjes, galmuggen, roofwantsen, gaasvliegen, vogels, oorwormen, loopkevers, en spinnen. De tuin aantrekkelijk maken voor deze vijanden helpt bij de bestrijding van de luizen.
Gevaar voor andere planten: Melige koolluizen houden ook van spruiten, bloemkool, broccoli, koolraap, koolrabi. De luizen beschadigen niet alleen de planten maar kunnen ook verschillende virussen overbrengen. Omdat deze luizen overwinteren als eitje is het daarom belangrijk om de aangetaste planten na de winter te verbranden of te begraven.
Bronnen
- Tuinspecialist Moestuin; A. & G. Bridgewater, 2008
- Wikipedia.org
- huis-en-tuin.infonu.nl
storm…?
Hoe de tuin erbij staat na die hevige storm? Eh… geen idee! Vast wel goed, toch?
Het was alweer een tijd geleden dat ik er was geweest en na vandaag zal het ook wel weer een hele tijd duren. Wat is er in de winter tenslotte nog te doen in de tuin?
Voor vandaag had ik nog wel wat klusjes op de planning staan. Zo moest de boerenkool beschermd worden met een net tegen de fazanten vóór het zou gaan sneeuwen. Bij sneeuw kunnen ze geen voedsel vinden en gaan ze op zoek naar de boerenkool op de volkstuinen. Het is niet gelukt om alle boerenkool onder een net te krijgen maar een stuk of zes zijn nu beschermd, twee geoogst en de rest is vogelvrij. Ach, ik heb in ieder geval genoeg boerenkool. En voor volgend jaar is het wel slim om de boerenkool wat ordelijker te planten zodat één net de boerenkool kan overspannen.
Daarnaast had ik nog 30 à 40 bolletjes die de grond in moesten om de vroege bijen een plezier te doen. Op een enkele na die ik op mijn balkon wil zien opschieten, zitten deze nu ook allemaal in de grond.
De eerstvolgende keer dat ik weer naar de tuin ga, zal wel zijn omdat ik weer een bokashi-emmer moet legen. Wat een genot om dat zo in de tuin te kunnen verspreiden en te weten dat het door allerlei gronddiertjes door de klei gewerkt zal worden. Aangezien ik in mijn appartement mijn groenafval niet kwijt kan dan in de grijze container, heeft de bokashi een belangrijke(re) functie gekregen. Wat is er nu mooier dan je eigen afval recyclen? De mestkorrels die ik vorig jaar bij de start van mijn volkstuin heb aangeschaft heb ik dan eigenlijk ook niet meer echt nodig. Puur natuur is veel mooier.