Nattigheid

Doorgaans geniet ik ervan om in mijn tuin bezig te zijn. Om rond te lopen en te bekijken hoe alles weer gegroeid is, om uit te zoeken wat ik zal gaan eten en te kijken waar nog wat moet gebeuren. Soms echter veroorzaakt het rondlopen en bezig zijn enige chagrijnigheid. En dat is op een moment dat alles nat is en met elke stap die ik zet ik een stukje langer word door de natte kleigrond die onder mijn laarzen plakt. Op zulke momenten ben ik er wat minder blij mee dat ik mijn groenten op kleigrond verbouw. Zelfs met handschoenen aan, waarbij ik helemaal geen vieze handen hoef te maken, voelt alles wat ik in de grond doe glibberig en onwillig. De paadjes van tegels, die ik heb gemaakt om niet zo’n last te hebben van glibberige grond als het heeft geregend, zijn in korte tijd alsnog erg glibberig en soms ga ik bijna onderuit.

Een voordeel is dat de meeste nattigheid er is in de maanden dat ik niet veel in de tuin bezig hoef. En glibber ik een keer wél over de natte klei op de tegels zoals gister, dan houd ik mijzelf voor dat dit nadeel het grote voordeel heeft dat ik vruchtbare grond heb waarop alles rijkelijk groeit en bloeit. Ik stamp flink met mijn laarzen op de tegels voor ik de tuin verlaat en zo glibbert de meeste irritatie al weg.

kropje

Vandaag was het eindelijk zover dat ik andijvie uit eigen tuin kon eten. Ik heb ervan gesmuld! Het was trouwens nog maar een kleine krop, niets vergeleken met de kroppen andijvie die ik bij anderen op de tuin zie staan. Maar dat geeft niet, want anders moet ik een week lang andijvie eten op alle mogelijke manieren en dat hoeft voor mij niet. Maar een stamppot rauwe andijvie op zijn tijd vind ik heerlijk!

Jaren geleden heb ik een lekker recept ontdekt en sindsdien is stamppot rauwe andijvie meer dan aardappels, andijvie en spekjes. Andijvie is nog volop te krijgen dus hier het recept, probeer het eens uit!

Ik schrijf er geen hoeveelheden bij, ’t is een beetje afhankelijk van met hoeveel mensen je eet of je nu juist een hele of een halve paprika per persoon erbij doet bijvoorbeeld. Alles is ‘naar smaak’ 😉

stamppot rauwe andijvieIngrediënten:

  • Aardappels
  • andijvie
  • spekjes
  • ui
  • paprika
  • tomaat
  • mosterd
  • evt. geraspte kaas

Aardappels koken. In een steelpannetje de spekjes bakken, als het vet er een beetje uitgelopen is de ui erbij fruiten. Aan het eind de paprika (in stukjes) en tomaat (ook in stukjes) nog even meebakken.

Aardappels stampen tot puree en gesneden andijvie toevoegen. Als je er kaas doorheen wilt kun je die erbij doen en het nog even laten staan zodat de kaas begint te smelten. Vervolgens de inhoud van je steelpannetje er doorheen mengen. De mosterd kun je op tafel zetten zodat een ieder naar smaak kan toevoegen, of er zelf al een flinke portie van doorheen roeren. Eet smakelijk!

Jam

Vandaag lekker bezig geweest met jam maken. Toen ik gister de vruchten uit de vriezer haalde (ik moest ’t natuurlijk eerst opsparen voor ik het tot jam kon verwerken maar onderhand zat de vriezer al behoorlijk vol) en het ging wegen kwam ik uit op 2,8 kg. Behalve de bramen (1,4 kg) komt alles uit eigen tuin: aardbeien, frambozen en japanse wijnbes.

Samen met nog wat appel en rode bessensap heb ik vrijwel alle potjes die ik nog in huis had gevuld met jam. In totaal 23 potjes bramen- of meervruchtenjam. Ik geloof dat ik onderhand met alle jam niet meer echt van een wintervoorraad kan spreken maar eerder van een magazijn voor het komende jaar (of jaren) maar dat geeft niets. Als het vacuüm is blijft het nog heel lang goed. En op twee potjes na zijn ze dat ook allemaal. Cadeau geven is ook erg leuk. En als je een andere reden hebt waarom je een potje jam zou moeten krijgen hoor ik het wel 😉

jam makeneen lekkere zoete soepeven duwen door de trechter23 potjes jam

 

 

 

Wat is het ook alweer?

Ik wilde een stukje schrijven over die plantjes die je aan ’t eind van het seizoen zaait en die de grond dan bedekken en die je het volgende jaar onder moet wieden. Ze geven weer nieuwe grondstoffen aan de tuin. Maar hoe heten ze ook alweer? Even googlen, het is toch iets van bodembemesters? Er komt een lijst van woordenboeksites die het woord niet kunnen vertalen (waarom staan ze dan überhaupt in de lijst?) en vele andere onlogische sites. Dat is het dus niet. Het woord ligt op het puntje van mijn tong maar ik kan er maar niet op komen. Is het echt zo’n moeilijk woord?

In de tuin heb ik ze een tijdje geleden al gebruikt. De twee braakliggende vakken waar de aardappels hebben gestaan heb ik royaal met phacelia ingezaaid en volgens mij ook wat rode klaver. Maar ik ben wel benieuwd hoe ik het straks moet doen. Want die plantjes komen straks op en dan? Overigens is gele mosterd ook een bemester, helaas wist ik dat wat te laat, toen had ik mijn gestorven reuzemosterdplant al in een groene container gegooid (toen had ik nog geen compostbak) Ach… die kan zijn voeding via de kringloop in een berg compost wel weer kwijt.

Maar ik ben nog op zoek naar het woord dat op het puntje van mijn tong ligt. Een zoektocht op het forum van tuinadvies.nl helpt me bij mijn zoektocht. Ik zat er dichtbij: groenbemesters. Ik doe meteen wat ideeën op om verder te zoeken naar het nut van groenbemesters.

Naast de gele mosterd, phacelia en rode klaver zijn er nog meer soorten die te gebruiken zijn als groenbemester. Verschillende soorten raaigras, andere soorten klaver en tot mijn verrassing ook afrikaantjes. Wat leuk! Die staan namelijk ook royaal in mijn tuin maar dan om de wortelvlieg uit de buurt te houden en de tuin vrolijk te versieren. In het voorjaar dus maar onderwieden.

Ik vraag me af of het uitmaakt welke soort ik gebruik en kom zo zoekende op een interessante site. De mensen die meer over groenbemesters willen weten verwijs ik hier graag naar door: http://www.kennisakker.nl/kenniscentrum/handleidingen/teelthandleiding-groenbemesters-welke-groenbemester-de-beste-keuze

Voor de rest een samenvatting: welke groenbemester je het beste kunt gebruiken hangt er vanaf wat je belangrijk vindt. Wil je dat de planten de grond losmaken, wil je ze laat in het jaar nog kunnen zaaien en wil je wel of niet dat ze in de winter groen blijven? Ga je voor het maximale aan organische stof die je in de grond gaat verwerken of vind je het belangrijker dat er meer stikstof in de grond komt?

Nou… zo diep heb ik er nog niet over nagedacht hoor. Ik vind het vooral wel een leuk idee dat ik plantjes laat groeien die ervoor zorgen dat de bodem weer gevoed wordt. Eigenlijk vind ik dat wel voldoende. Tegen de tijd dat ik daadwerkelijk een boerderij wil beginnen zal ik me hier wel wat meer in verdiepen.

Op de site staat overigens nog wel een handig overzicht welke groenbemester je het in welke maand het beste kunt zaaien. Ik denk dat ik de phacelia te laat heb gezaaid, dus of het nog effectief is weet ik niet. Ach, volgend jaar weer een kans.

 

Mals

Het is misschien meer een woord dat je voor vlees zult gebruiken maar ik vind mals toch het beste woord om de spinazie van vanavond te omschrijven. Voller van smaak, sappiger… het haalt het allemaal net niet. Maar mals wel. Spinazie uit eigen tuin is gewoon mals. Heerlijk mals zelfs. Dus daar heb ik vanavond even van genoten. Met een gekookt ei erbij.

Als ik dat eet moet ik altijd weer denken aan het college dat ik een aantal jaren geleden volgde. We hadden een lange dag gehad, om 9 uur begonnen en dit laatste college zou tot 18 uur duren. De docent kon boeiend vertellen en dat hielp wel, maar zo richting etenstijd en aan het eind van zo’n lange dag is het toch echt wel moeilijk om de aandacht erbij te houden. Juist die situatie heeft ervoor gezorgd dat ik het nooit ga vergeten: het ging over de opname van ijzer in je bloed.

‘IJzer wordt beter in je bloed opgenomen met de aanwezigheid van eiwitten. Spinazie met een gekookt eitje erbij is niet alleen maar lekker maar ook nog eens gezond omdat het de opname van het ijzer bevordert.’

Hongerig begon het water me in de mond te lopen. Dan nog de gedachte aan zo’n lekkere braadworst die ik er nogal eens bij at en ik kon bijna niet wachten om naar huis te fietsen, spinazie en ei te kopen en heerlijk te gaan eten. Sindsdien eet ik altijd ei bij de spinazie. Omdat het zo lekker gezond is.

voorpret

De bestelling is geplaatst. Nu is het een kwestie van geduld hebben en thuis zijn als de postbode komt. Daarna komt het echte geduldwerk want voordat de bollen gaan groeien en bloeien is ’t grootste deel van de winter al voorbij. Maar toch, voorpret doet ook heel wat.

Zo heb ik bijzondere sneeuwklokjes besteld: dubbelbloemige. En een pretpakket voor de bijen in mijn tuin. Of ik daar nog niet genoeg van heb? Ja, in de zomer zoemt het van de bijen, maar in het voorjaar bloeit er nog niet zoveel en daarom hoop ik ze aan te trekken met het pretpakket voor bijen met vroeg bloeiende bloembollen.

En dan nog een pioenroos, veldsla en een cyclaam. Er wordt weer heel wat bloei verwacht!

Roze stamppot

Afgelopen weekend vertelde ik trots aan mijn oom dat ik mijn bieten heel lang kan bewaren in een emmer met droog zand. Geen vriezer die er aan te pas komt! Daar houd ik wel van, het eten van de tuin zo energiezuinig mogelijk bewaren. Pake was er ook en die zei toen dat hij zijn bieten óók zo bewaart maar dat er laatst allemaal bieten zwart geworden waren en hij ze moest weggooien. O, dat kan dus ook?

Thuisgekomen ben ik mijn bieten maar even gaan controleren. Aiai, helaas… een heleboel bieten zijn gaan rotten en kon ik zo regelrecht in de bokashi-emmer gooien. Wat jammer zeg! Zou het zand niet droog genoeg geweest zijn? Of heeft het te warm gestaan? Vorig jaar heb ik hetzelfde zand gebruikt, maakt dat nog uit? (in de zin van: misschien restjes wortels die achterblijven die gaan rotten?) Hoe dan ook: blijkbaar werkt het niet altijd, blijven controleren is in ieder geval erg belangrijk.

Gelukkig moest ik vandaag voor een groep mensen koken en kon ik zo de resterende bieten meteen opmaken. Gelukkig smaakte het goed. Ik heb zelfs nog wat porties over, die zal ik toch maar netjes invriezen. Dat zand zal het vast niet lang goed houden, bovendien knarst dat zo tussen je tanden hè.

En de cake is…

courgettecakeGelukt!

En hij is heerlijk. Hier zien jullie er een foto van. Zowel het deel mét als het deel zónder rozijnen is gaar geworden. Het is een ietwat kruidige cake met lekkere knapperige stukjes door de walnoten die erin zitten.

Jammer dat jullie ‘m niet even kunnen proeven. Maar zover gaan de internetopties (nog) niet.

Nogmaals

Ik kon het niet laten om het nog een keer te proberen. Het is als de chocoladetaart bij ons thuis vroeger: elke keer weer de hoop dat het déze keer toch goed zal komen! Met als verschil dat er toen 4 eetlustige kinderen waren om mee te eten en ik nu alleen de cake moet opeten. Een extra motivatie om de cake nu wél te laten lukken.

Ik heb het over de courgettecake die ik net heb gemaakt. Waarschijnlijk heb ik wel zo ongeveer mijn laatste courgettes geoogst dus het was nu of volgend jaar pas weer. (Néé, als je zelf courgettes hebt verbouwd ga je geen courgettes meer kopen in de winkel, niet na zo’n overvloedige zomer.) Als er dan ook nog ’n gast op komst is die wel wat lekkers bij de koffie wil… vooruit dan maar, ik probeer ’t nog ‘s.

De vorige keer dat ik deze cake maakte was het niet gaar omdat het veel te nat was. Tsja… die courgettes bevatten nu eenmaal veel vocht, ook de kleintjes. Ik heb een hele serie maatregelen getroffen om dit keer de cake niet zo nat te laten zijn en het beslag zag er al beter uit dan de vorige keer. De courgettes heb ik bestrooid met bloem, uitgedrukt in een zeef, gedept met keukenpapier en ik heb wat custardpoeder erboven gezeefd. In de helft van de cake heb ik rozijnen gedaan die in geval van nood ook nog vocht kunnen opnemen. Als het nu nog te nat is, is het een hopeloze zaak. Dan ga ik volgend jaar ’n ander recept zoeken. En als de cake dit keer te droog is dan ben ik blij dat al mijn moeite niet voor niets is geweest en doe ik de volgende keer ietsje minder moeite. Dan is ‘ie precies goed.

Volwassen

Het is heerlijk weer en deze temperatuur deed me afvragen of de rupsen nu ook hun coconnetje zouden gaan verlaten. Niks te zien op ’t deksel van de ‘rupsenbak’. En dan bedoel ik: geen cocons. Afgelopen weekend zaten er nog 5. Zouden ze niet per ongeluk eraf gevallen zijn? Ik kan ze niet ontdekken en moet wel concluderen dat deze kersverse vlinders zijn gevlogen. Wie weet komen ze nog eens terug om eitjes te leggen op de nieuwe blaadjes die de bloemkoolplant alweer aan het produceren is. Van mij mag het, het piepkleine bloemkooltje dat eraan komt gaat toch niet de pan in, daarvoor is het veel te klein en heeft het nog te weinig tijd (en ruimte in de pot) om groot te worden. En met die rupsjes is er wat meer leven op mijn balkon (of op de koelkast ;-))