Er hangt nog één tomaatje aan mijn binnenplant. Het is mij goed bevallen om een ‘dief’ te stekken en te laten opgroeien tot een tomatenplant. Op deze manier heb ik tot oktober nog verse tomaatjes. Lekker voor in de sla en makkelijk zo dichtbij. Volgend jaar zorg ik voor minstens twee planten want zulke lekkere cherrytomaatjes zijn in een mum van tijd op.
Aan de tomatenplant die op het balkon staat zitten ook nog twee tomaatjes. Die zijn nog helemaal groen, ik denk niet dat ze buiten nog rood gaan worden maar zolang het niet vries laat ik ze nog maar aan de plant zitten. De plant zit nog goed in z’n vel, het heeft nog een heel aantal nieuwe bladen aangemaakt. Bijzonder, de tomatenplanten op mijn tuin zijn na de oogst ineengekrompen en verdord.
Zo zie je maar weer dat een plant reageert op zijn omgeving.
Planten doen wel eens onverwachte dingen. Helemaal als we ruimte tekort komen. Zo blijkt de pompoenplant zich te ontpoppen tot een echte klimmer. Dat ontdekte ik toen ik vreemd bekende bladeren tegenkwam tussen de frambozenstruiken. Duidelijk niet van de frambozenstruik maar toch vaag bekend. En ja hoor, de slingerende tak kon teruggeleid worden tot de pompoenplant. Tsja, ik had ook niet gedacht dat die ene pompoenplant zoveel ruimte nodig zou hebben. Ik verwachtte een paar pompoenen van één plant, maar als de vruchten zich allemaal goed gaan ontwikkelen kan ik heel wat meer verwachten.
Het is leuk om te zien hoe de planten zich met elkaar verbinden. De tomatenplant, braamstruik en pompoenplant staan vlak bij elkaar en krullen om elkaar heen. De pompoenplant maakt handig gebruik van de lengte van de braamstruik om zich omhoog te werken. En zo kan het tot de hoogte van de frambozenstruik groeien om van daaruit een tweede verdieping te bouwen. Ik ben benieuwd hoe dat gaan zal als er eenmaal pompoenen aan zitten. Krijg ik dan roze pompoen of oranje met frambozensmaak?
