Toe
n ik mijn tuin nog maar net had, wist ik het nog niet, anders zou het wel eens kunnen zijn dat deze struiken niet in mijn tuin terecht gekomen waren. Inmiddels weet ik het namelijk wél: frambozenstruiken woekeren verschríkkelijk! En in zulke vruchtbare kleigrond met alle ruimte om te groeien gaat dat hooguit één à twee jaar goed. Inmiddels is voor mij het 3e jaar aangebroken en moet ik echt wat doen om deze struiken in toom te houden. Zou ik ze nu aanschaffen dan zou ik ze in een grote pot in de tuin ingraven. Nu is het daarvoor wat te laat (ze laten zich niet meer in een pot wurmen) en ga ik aan de slag met worteldoek. Het begin is er al, een flink gat dat diep genoeg is om het worteldoek ónder de wortels van de framboos te krijgen. Nu moet dat gat nog een greppel worden om de hele struikenboel heen zodat ze alleen in dat éne vak kunnen woekeren. In zeker zin heeft het geen haast, al is het wel handig om het in het voorjaar te doen. Na een half uurtje graven loopt het zweet me over de rug, ook al is het nog fris. Laat staan wat er in de zomer gebeurt als het 20 graden is of warmer. Bovendien staan er straks allemaal bonen in dit vak. Maar goed, het is een hele klus dus ik doe het maar rustig aan. Stukje bij beetje, zo kom ik er wel. En ondertussen mag iedereen stekjes van mijn frambozenstruik aannemen als ze zich er maar van bewust zijn dat deze struik ‘gewoon in de tuin’ een risico met zich meebrengt.
Tag archieven: frambozenstruik
Spijkers met koppen slaan
Afgelopen vrijdag was het heerlijk weer om in de tuin bezig te gaan. Ik moest nog een aantal palen in de grond zetten om de frambozen en braamstruik beter te kunnen leiden maar had ik de hoop op wat stevige palen in de tuin al opgegeven. De palen vervoeren op de fiets en ze dan zelf in de tuin slaan…? Dat zag ik nog niet zo zitten en inmiddels had ik het provisorisch al opgelost met een stel pvc-buizen. Enig nadeel daarbij was wel dat ik de draden niet op een bepaalde hoogte kon vastmaken waardoor de takken eigenlijk nog alle kanten opgroeiden.
Laat nu net de klusjesman het klussen in andermans tuin nog niet vervelend vinden. En zo kwam het er toch nog van. Uiteindelijk ble
ek ik zelf toch best een paal de grond in te krijgen met behulp van een grondboor die in het gemeenschappelijke hok stond. Dat slaan met zo’n grote hamer zag er misschien wel stoer uit, maar mijn ge-aai over de paal had niet zoveel effect. Met dank aan de klusjesman staan de 4 palen nu toch stevig in de grond.
Bij de volgende vrije dag met mooi (of redelijk) weer kan ik aan de slag met hamer, spijkers en draad om de fruittakken te fatsoeneren. Ik zie er al naar uit! 
Puzzel
Puzzelen met een pompoenplant, dat is nog behoorlijk ingewikkeld! Zoals ik al eens heb verteld was de pompoenplant, bij gebrek aan ruimte, via de braamstruik en de frambozenstruiken naar een hogere verdieping geklommen. Ik voorzag al dat dit mis zou gaan, als er eenmaal een grote pompoen aan zou hangen zou de boel wel eens kunnen gaan instorten, maar had nog geen actie ondernomen. Inmiddels wel. Ik zou de frambozenstruik snoeien nu nog te zien is welke takken vrucht gedragen hebben (en gesnoeid kunnen worden) en welke de nieuwe takken zijn die volgend jaar vrucht gaan dragen. Al snel was ik meer bezig met de pompoenplant dan met de frambozenstruiken. Ik hoopte de plant, door wat kurkentrekkertakjes los te knippen, eenvoudig te kunnen verleggen maar dat bleek nog een hele klus. Want het waren niet enkel de zich vasthechtende takjes die ik moest losknippen maar ik moest ook regelmatig een frambozentak afknippen omdat de plant er anders niet meer tussendoor kon. Nou goed, ik was toch van plan om de frambozenstruiken te snoeien, nietwaar? Snoei geeft groei wordt er altijd gezegd, dus ik verwacht volgend jaar een nóg grotere oogst.
Uiteindelijk kon ik, nadat ik een belangrijke tak raakte met mijn snoeischaar en deze bijna doormidden knipte, de pompoenplant weer naar zijn oorspronkelijke plaats dirigeren. Het blijft even spannend of de plant er niet teveel onder te lijden heeft gehad, in het ergste geval sterven de twee pompoenen die er al aan groeiden (ergens zwevend tussen de frambozen) vroegtijdig af. Het zij zo. Al doende leert men en volgend jaar geef ik de pompoenplant meer ruimte.
groei…
Er is heel wat dat groeit in de tuin en die groei voorspelt oogst. De eerste oogst van rabarber is al binnen, op de rest zal ik nog (lang of kort) moeten wachten. Even een rondje door mijn tuin:
- de perenboom heeft voor het eerst vruchten. Van de twaalf bloemen zijn er 4 die mogelijk tot peer uitgroeien.
- de uien doen het fantastisch, je zou het bijna kool noemen, zo groeit het.
- de rabarber wordt zo nu en dan even flink gesnoeid om een korte tijd later weer net zo groot te zijn.
- er zijn genoeg aardbeiplanten, wel wat dicht op elkaar dus daar mag ik nog wel een keertje even bij langs. De eerste vruchten zitten er al aan!
- de frambozenstruiken zijn flink gesnoeid en laten nu weer meer licht door.
- de rode kool lijkt goed te zijn aangeslagen, de broccoli staat er nog maar net in.
- knoflook. En op de achtergrond mijn nieuwe kasje.
- de japanse wijnbes heeft zich het afgelopen jaar ook aardig uitgebreid, mjammie, dat belooft wat!
- de doornloze braamstruik die zich (nu nog) laat beteugelen.
         |
Foto’s 22 maart
En dan nu de beloofde foto’s.
- het hekwerkje ter bescherming van de rozenstruik
- het net staat parmantig over de aardbeiplantjes heen
- deze foto komt mij bekend voor, de cyclus van de rabarber is weer rond.
- de perenboom begint zo langzamerhand uit te botten, ik ben erg benieuwd naar het resultaat dit jaar.
- een rijtje pvc-buizen om de frambozenstruik en braamstruik langs te leiden. In de toekomst wil ik hier nog eens wat palen in de grond (laten) slaan zodat ik ook makkelijker een net erover heen kan draperen.
- de knoflook
- een krokusje komt boven de grond piepen, waarschijnlijk één van de blije-bijen-bollen.
       |
Gewoeker
Ik ging naar mijn tuin om uien te poten maar toen ik thuiskwam zaten de pootuitjes nog steeds in mijn tas. Blijkbaar had ik andere dingen te doen. Maar wat precies…? O, ja, het begon met het willen oogsten van de boerenkool. Ik had tegenover iemand laten vallen dat ik nog veel boerenkool had staan en zij gaf aan wel wat mensen te weten die er blij mee zouden zijn. Echter toen ik bij mijn boerenkool kwam bleek die al bijna in bloei te staan, dus helaas. Ik had gedacht dat het wel zou meevallen aangezien ik de kop eruit had gehaald, maar blijkbaar werkt dat niet zo bij boerenkool. Het net dat over de boerenkool stond, of beter gezegd: in de boerenkool want die groeide er op sommige plekken al doorheen, kon weer terug naar de aardbeien. Een meevaller want ik had er al op gerekend dat ik dit jaar een nieuw net zou moeten gebruiken. Het is niet van sterke kwaliteit en bij teveel heen en weer gesjouw wil het ook nogal makkelijk in de knoop raken. Maar het is me gelukt om het heelhuids te verplaatsen en zo te kunnen hergebruiken.
Bij mijn frambozenplanten zag ik tientallen nieuwe plantjes opkomen. Ai… ik wist niet dat dat zulke woekerplanten waren! Ik moest meteen denken aan de frambozentakken die ik had gebruikt voor mijn ‘hekje’. Als die weer zijn gaan uitlopen betekent dat ook… En ja hoor, de ene buurman kwam al zeggen dat mijn andere buren niet zo blij waren met die frambozentakken daar op de afscheiding. Ja, dat snapte ik helemaal en ik heb ze eruit getrokken. Nu zitten de takken horizontaal door het hekwerkje gevlochten en zullen ze vanzelf afsterven.
Na het fatsoeneren van de frambozenstruiken (de woekeraartjes eruit getrokken en de lange takken langs de pvc-buizen geleid), het her en der uittrekken van onkruid, het snoeien van de rozenstruik en de clematis en het rondhuppelen over mijn eigen stukje grond was het alweer tijd om naar huis te gaan. Die uien komen later wel. En de foto’s komen morgen.
Foto’s
Met dat mooie weer is het toch jammer om niet van mijn tuin te genieten, dus laatst maar weer even lekker in het zonnetje aan de slag. En dan te bedenken dat het (in de winter!) bijna te warm was om aan het werk te gaan…
Ik heb weer wat stukken onkruidvrij gemaakt en wat aardbeistekjes de ruimte gegeven. Daarnaast heb ik een phlox verplaatst van onder de perenboom naar de frambozenstruiken. Het voordeel daarvan is dat ik onder de frambozenstruiken minder onkruid hoef te wieden (het is een stukje waar ik maar moeilijk bij kan) en ik weer wat plaats heb gemaakt om iets te zaaien, naast de perenboom is nu plek aangezien de appelboom er niet meer staat.
Ik kon wat prei en boerenkool oogsten en bij wijze van experiment heb ik bij een deel van de prei het bovenste blad korter geknipt. Ik zou niet weten of het helpt, maar ik hoop dat het ze stimuleert om wat meer te groeien. Wat mij betreft hebben ze nog wat in te halen…
Er loopt alweer van alles uit in de tuin, mooi om te zien!
Sommige mensen maken reclame voor tuinieren omdat je er slank van zou blijven. Ik zou ze bijna gaan geloven toen ik na een tuinloze winter door de stoel zakte. Maar weer en wind doen ook wat 😉
           |
Voorjaarskriebels
Het mag dan officieel nog geen voorjaar zijn, het voelt sommige dagen al wel zo! Gister had ik zin om even lekker in de tuin aan de slag te gaan. In ieder geval kon ik de frambozenstruiken nog snoeien dus ik had wat te doen. Verder zou ik wel zien. Om het lentegevoel nog wat te bevorderen trok ik geen jas aan maar een dikke trui. Het zonnetje scheen lekker en al werkend in de tuin hoorde ik zelfs al wat vogels fluiten. Héérlijk!
De lavatera is de hele winter blijven doorgroeien en bloeien. Nu ik weet dat deze plant zo groot word leek het mij wel wijs om deze flink terug te snoeien. En terwijl ik de takken verzamelde kwam ik tot een nieuw plan.
Eind vorig jaar heb ik de prachtige rozenstruik in de tuin gezet. Nu is deze echter ietwat ongelukkig terechtgekomen aangezien één tak nogal uitsteekt over het doorlopende pad. Daarnaast lijkt het me al een tijdje leuk om een soort afscheiding van wilgentakken te maken in mijn tuin. En zo kwam ik op het idee om een stukje pad bij de roos eruit te halen en hier een afscheiding te maken. Niet van wilgentakken maar van lavateratakken. Het zijn sterke takken en nog wel enigszins buigzaam. Daarnaast had ik nog een paar grote takken die ik een keer na een gemeentesnoei heb meegenomen.
Het is een wirwar van takken geworden, willekeurig in de grond gestoken of langs elkaar gevlochten. Nog niet helemaal dicht maar het begin is er. Er zal wel vaker wat gesnoeid moeten worden en zo zal het ‘hekje’ vanzelf wat groeien. Nu nog hopen dat het tegen een windstootje kan en anders begin ik weer een keer opnieuw.
Overigens hoop ik niet dat de gebruikte takken nog zo levendig zijn dat ze beginnen te wortel schieten. Dat verwacht ik eigenlijk van de gebruikte frambozentakken wel. Daar vind ik het niet zo erg van, maar als ik straks een rij lavaterastruiken heb staan wordt het een ander verhaal. En vooral een gróter verhaal.
Sappig
Toen ik gister in mijn tuin bezig was ben ik ook bezig geweest om de frambozenstruiken enigszins langs een draad te leiden. Ze groeien razendsnel en ik hoop dat ik de vruchten wat makkelijker kan vinden als de takken langs een draad lopen in plaats van dat ze alle kanten opsteken.
Halverwege dit jaar heb ik een bramenstruik gekregen. Ik heb deze toen tussen de frambozenstruiken ingezet maar dat blijkt nu veel te krap te zijn. Als alle bieten zijn geoogst zal ik de braam verplanten zodat het daar de ruimte heeft om verder te groeien. En dan zal ik er meteen wat stokken en draden bijzetten zodat ik het netjes kan leiden.
Ik vraag me echter af waarom ik een bramenstruik heb. Ze kunnen ontzettend groot worden, maar dat wist ik van tevoren wel. Ik hoop de struik met wat beleid nog in toom te kunnen houden. Nee, ik ben om een andere reden gaan twijfelen. Drie keer in de week fiets ik namelijk een route waar heel wat bramenstruiken langs de weg staan. Vandaag had ik een bakje bij me en ben ik gestopt om wat te plukken. In mum van tijd was het bakje vol met dikke, sappige, donkere bramen. Ik kan binnenkort weer jam maken! En die struiken staan daar zomaar, in niemandsland, met weinig kapers op de kust. Ik hoef er niks voor te doen, en dat is nog het allerleukst.
Alleen die stekels, dat is een nadeel. Ik moest er vanmiddag nog eentje uit mijn vinger plukken. Dat is dan weer het voordeel van de struik in mijn tuin; een doornloze braam.