Na de eerste keer zaaien in vermiculiet wilde ik meteen weer. Is het zulk fantastisch spul? Nou, ik vind het vooral interessant, hip en ja, toch wel handig. Het voordeel is namelijk dat de zaden in ieder geval ontkiemen (in mijn droge woonkamerlucht gaat dat wel eens fout) en ik er twee weken niet naar om hoef te kijken. Het ziet er leuk uit, die spierwitte bolletjes met daarin de mini-plantjes. En inmiddels heb ik nog wat ontdekt: het helpt mij in een zaairitme. Een ritme van zaaien, twee weken wachten, verplanten, vermiculiet uitkoken en weer opnieuw zaaien. Juist dat weer opnieuw zaaien stel ik nogal ’s uit. Maar nu staat er na het verplanten een bakje witte vermiculiet op het aanrecht te wachten. Helemaal compleet ingericht, er hoeven alleen nog zaadjes in.
Makkelijker kan het niet. Het zaaien wordt niet meer uitgesteld, wat wil je nog meer?
Eén nadeel: het uitstellen heeft zich verplaatst naar het verplanten.












