blog
Gister heb ik flink geoogst in mijn tuin. Alle bonen zijn geplukt en de planten gerooid. De laatste bieten zijn geoogst evenals de komkommers. Nu het kouder is groeien deze niet meer. Je kunt de tuin dan hooguit gebruiken als ‘bewaarplek’, tot ook daar de groenten gaan rotten. Om dat voor te zijn (al was ik met de bonen eigenlijk te laat) haal ik liever de groenten in huis en geniet ik nog even van het staartje van het oogstseizoen. 
Deze week had ik zowaar nog wat dingen die ik voor het eerst in mijn eigen tuin deed. Ten eerste appels oogsten! Die kleine appelboom heeft het boven verwachting gedaan en er zitten prachtige mooie, dikke appels in. Omdat ik niet precies wist hoe ze eruit moesten zien als ze rijp waren heb ik er eerst slechts 2 geplukt. Deze zijn inmiddels alweer op en smaakten prima. Het is een groene soort, wat minder sappig dan Elstar maar sappig genoeg. Waarschijnlijk was de tweede die ik proefde ook al wat rijper dan de eerste, die smaakte lekkerder. De rest kan dus nog wel even blijven hangen of mag thuis nog wat verder rijpen.
Verder 
heb ik ook mijn eerste boontjes gedopt! Jaja, je wordt er heel zelfstandig van 😉 Straks kan ik niet alleen in mijn groente en fruit voorzien maar heb ik ook nog mijn eigen vleesvervangers. Samen met de Shitaki kom ik al een heel eind.
De meeste bonenplanten kon ik dinsdag rooien; boven de grond afknippen en de planten klein knippen en op de aarde laten liggen. Ik kwam thuis met een emmertje nieuwe lading droogbonen. Het zal nog wel even duren voor ik die kan doppen, ze moeten eerst goed drogen.
Toen ik gister in bed lag, dacht ik nog even tevreden aan mijn binnengehaalde oogst. Mijn gedachten bleven hangen bij de droogbonen. Ik had de dikste bonen geoogst met het idee dat de dikke boon die erin zat dan mijn droge boon zou worden. Maar zo in bed komen er nog wel eens heldere inzichten. Want die prachtige groene, dikke boon gaat natuurlijk niet zo drogen als ik in gedachten had. Die had moeten blijven hangen aan de plant tot ‘ie helemaal droog en knisperig is in plaats van nu in een bakje te liggen wachten tot het rottingsproces gaat beginnen.
Zucht… Nou ja, zo moet het dus niet. Gelukkig kan ik de bonen zoals ze geplukt zijn nog wel eten, al vraag ik me wel een beetje af of ze niet taai of draderig worden als ze zo lang aan de plant hebben gehangen. En de rest van de bonen laat ik állemaal hangen om lekker te groeien en te drogen.
Ik ben nu, lekker op tijd natuurlijk, dus maar eens op zoek gegaan naar wat meer informatie over het drogen van bonen. Dat het doppen van deze bonen veel werk is weet ik al uit ervaring. Ik vind het ook nog eens oersaai werk dus waarom ik eraan begonnen ben is mij ook nog een raadsel. Maar goed, ik vind het ook wel weer een uitdaging om in de winter nog zoveel mogelijk van eigen tuin te eten en daar is het idee ontsproten.
Wat ik ontdek tijdens mijn zoektocht is dat je de bonen kunt laten hangen tot ze geel worden. De bonen moet je drogen, in de vriezer leggen (24 uur, om de kevertjes te doden die anders je hele oogst aanvreten) vervolgens nog even drogen (vriezer is vochtig) en dan doppen. De droge bonen kun je in een blikje bewaren op een droge plaats.
Sommige mensen rijgen de droge peulen aan een draad om ze zo op te kunnen hangen. Het ziet er prachtig uit. Maar met mijn ruime zolder hoef ik enkel wat kranten te sparen om ze op te kunnen uitspreiden en bespaar ik mij wel flink wat werk 🙂
Gebruikte sites
Overal om mij heen zie ik in tuinen van die ‘bonenstaken’ staan. Ik weet nu waar de naam vandaan komt want er groeien ook daadwerkelijk bonen langs de stokken. Inmiddels heb ik zelf ook van deze stokken maar die staan naast de tomatenplanten en de kapucijners. Jaja, voor het eerst heb ik ook ‘klimbonen’, de kapucijners kunnen wel tot 2 meter hoog worden. Al had ik ze daarvoor waarschijnlijk eerder en betere steun moeten geven, maar goed. Verder heb ik liever lage bonenplanten. Daar hoef ik niet op tijd stokken naast te zetten, geven mij niet het dilemma of ik deze stokken nog weer moet verstevigen of de vraag hoevéél stokken ik nodig heb enzovoort. Heus, ik ga het eens proberen maar alles in stappen. Dus… dit jaar nog lage bonenplanten.
Dacht ik.
D
e bonenplanten groeien goed, razendsnel en zien er prachtig uit. Alleen sommige planten hebben w0at ‘slierten’. Dat kan ik me van vorig jaar helemaal niet meer herinneren eigenlijk. En die droogbonen die ik heb gezaaid, dat zijn toch ook gewoon lage planten…?
Bij nader bestudering van de bonenplanten ontdekte ik dat ik wel degelijk klimbonen heb. En opeens begint mij iets te dagen. Had ik niet ook een soort dat klimt en dat ik vorig jaar nog lekker heb laten liggen omdat ik dat ’te moeilijk’ vond? Waar is dat zakje eigenlijk gebleven?
Een paar dagen later kom ik het zakje tegen. Leeg. En laten die bonen er nu precies hetzelfde uitzien als de Montana, de lage bonenplant. Hmmm… ze zitten dus ook nog eens lekker door elkaar. Ik had nog wat stokken, dus die staan er nu tussen. Niet ‘mooi op tijd’ natuurlijk, maar pas als de plant al hulpeloos om zich heen heeft gegrepen met zijn lange ‘slierten’. Maar goed, wie weet ontdekken ze de prachtige lange bonenstaak nog vóór het te laat is. En wie weet zaai ik volgend jaar wel alleen maar klimbonen omdat ik de smaak te pakken krijg.
Zoals beloofd laat ik jullie nog even foto’s zien van mijn bonen- en tomatenplanten. De eerste foto is van 25 juni, de tweede foto van 6 juli. Daartussen zitten nog niet eens twee volle weken. Wat een verschil hè?
Iets moeilijker is het verschil te zien bij de kolen omdat ik ze niet zo duidelijk op de tweede foto heb staan. Ook hier is flink wat gegroeid, maar het verschil is minder groot. Daarbij zijn er om een onbekende reden ook een aantal koolplanten doodgegaan en twee broccoliplanten gaan bloeien. Ai… daar gaat mijn maaltijd! Gelukkig zijn er ook een heel stel koolplanten die er groot en gezond uitzien. En afgelopen week heb ik maar wat rupsjes verhuisd van een kleine bloemkoolplant naar de toch al bloeiende broccoli. Die mogen ze wel eten. Tenslotte 
moeten de vlinders érgens vandaan komen hè.
Soms heb je van die dagen dat je heus van alles hebt gedaan maar dat je er weinig over kunt vertellen. Sommige mensen hebben dat heel vaak, andere mensen vertellen toch van alles, ook al is er geen nieuws. Ik behoor (vandaag?) tot de laatste categorie. Ik ben zowel gister als vandaag even in mijn tuin geweest. Gister om water te geven, vandaag om de frambozen, aardbeien en doperwten te oogsten.
Ja, daar is natuurlijk wel wat over te vertellen. De frambozenoogst is inmiddels groter dan de aardbeienoogst. Sterker nog, het is al zoeken naar de aardbeien. De meeste planten die ik heb dragen maar één keer, slechts enkele gaan de rest van de zomer nog door. Ach, zo erg is het eigenlijk niet, anders blijf je steeds maar tussen de aardbei-planten zoeken of er nog vruchten zijn.
De frambozen geven nu volop oogst. Ik ben blij dat de dikste frambozen de rode zijn. Tussen al dat groen is het soms moeilijk frambozen zoeken, maar rood steekt fel af. Van de gele zal ik vast regelmatig wat missen maar die zijn ook een stuk kleiner en er zijn er een heleboel dus dat is niet zo erg.
Ik had jullie graag even een foto willen laten zien van de tomatenplanten en de bonenplantjes. Ze zijn ontzettend gegroeid en aan de tomaten komt steeds meer kleur. Helaas lukt het momenteel niet om een foto toe te voegen. Hopelijk is dat probleem morgen weer voorbij, dan laat ik jullie graag het verschil zien tussen nu en een paar weken geleden.
Vandaag at ik mijn eerste rode bieten van het jaar. Het was zo lekker dat ik alles heb opgegeten, al zou ik er denk ik wel twee of drie keer van hebben kunnen eten. Hoe langer ik mijn volkstuin heb, hoe meer groente ik ga eten. Morgen eet ik weer doperwtjes. Dit keer is het wat meer dan de vorige keer en heb ik alleen de écht dikke peulen meegenomen. Nog even spekjes halen in de supermarkt, zo zelfvoorzienend ben ik helaas nog niet.
P.S. Bedankt voor de aandacht, het was heerlijk om gewoon wat te kunnen ‘blaten’ 😀
Voorgaande jaren kwam het regelmatig voor dat ik, na eenmaal gezaaid te hebben, het zaad opruimde en er niet meer naar omkeek. Later in het jaar bedacht ik me dan weer dat het toch wel handig was geweest als ik een gespreide oogst had gehad in plaats van alles tegelijk, of dat ik nog even had gekeken of alles wel goed opgekomen was voor het te laat was om nogmaals te zaaien. Dit jaar gaat dat een stuk beter. Al heb ik wel het idee dat ik zo het hele jaar maar in de kleine plantjes blijf zitten 😉
Vorig jaar heb ik voor het eerst wat sperziebonen gehad. Denkend aan de vele verhalen die ik hoorde over mensen hun jeugd die ‘getekend was’ door de vele boontjes in de zomer, had ik me een beetje ingehouden wat zaaien betreft. Tenslotte ben ik maar alleen en hoef ik niet een hele zomer alleen maar bonen te eten. Met als resultaat dat ik een paar keer een halve maaltijd bonen kon eten en dat was het dan. O, oeps…
Of ik dit jaar wél genoeg heb is nog even de vraag, maar inmiddels zitten er 7 verschillende soorten bonen in de grond. Ze hadden vanaf half mei de grond in gemogen maar aangeraden wordt om nog even te wachten als het voorjaar koud is. Je loopt anders het risico dat de bonen gaan rotten omdat ze te lang in de grond zitten voor het warm genoeg is om te ontkiemen. Ik heb goede hoop dat het koude weer nu grotendeels achter ons ligt. In ieder geval zitten er genoeg warme dagen aan te komen om de bonen te laten ontkiemen.
Ik heb niet alleen sperziebonen gezaaid maar ook droogbonen. (of dit de officiële naam is weet ik niet, zo noem ik ze maar) Als de bonen eenmaal goed gedroogd zijn (en een nachtje in de vriezer om eventuele insecten te doden) kun je ze heel lang bewaren, ideaal voor de winter! En het is ook nog eens een goede vleesvervanger, zo word ik nog meer zelfvoorzienend.
Het vak op de foto is een vak met van alles en nog wat. Even gluren op het teeltplan van dit jaar leert me dat er ‘sla, andijvie, bonen en krieltjes’ moeten staan. In dat geval heb ik me toch nog aardig aan mijn teeltplan gehouden want op dit moment staan er in ieder geval boontjes en krieltjes in het vak. Daarnaast nog een stel tomatenplanten (die het uitstekend doen!) en twee yacon planten. De sla is door de slakken opgegeten. De andijvie heeft er ook gestaan maar de tweede serie andijvie bleek uit te groeien tot prachtige zomerasters. Tsja, toen het klein was leek het nog op andijvie en aangezien ik dat ook in het bakje had gezaaid leek dat wel logisch. Maar de zomerasters die ik ervóór in het bakje had gezaaid en die maar niet op wilden komen, zijn blijkbaar alsnog ontkiemd. Geen probleem trouwens, ik ben blij dat ik alsnog zomerasters heb, ze zijn erg mooi. En groente heb ik op het moment genoeg, daar hoeven niet nog twee grote kroppen andijvie bij die maar beperkt houdbaar zijn.
Ik heb weer wat nieuws geleerd op mijn werk wat ik makkelijk ook kan toepassen in mijn eigen tuin.
De plant waar de boontjes aan groeien heeft aan zijn wortels witte bolletjes die stikstof bevatten. Stikstof is een belangrijke voedingsstof die in de grond moet zitten. Zit er te weinig stikstof dan krijg je gele planten die achterblijven in de groei.
Als je bonen hebt verbouwd kun je na de oogst de plant net boven de grond afknippen. Laat de wortels in de grond zitten zodat de stikstof in de grond wordt opgenomen en als voeding kan dienen voor de volgende planten. Wat een mooi systeem hè?
Ik heb afgelopen vrijdag weer een hele serie foto’s van de tuin gemaakt. Ik heb geprobeerd de meeste hoekjes van de tuin erop te zetten en een aantal plantjes staan er wat duidelijker op. Op de tweede foto is het vak met de kolen (en er tussen sla) te zien en op de derde foto staan de bonenplantjes. Vervolgens een tomatenplant.
De Egyptische ui vermeerdert zicht door als ‘bloem’ een bolletje uitjes te laten groeien. Als de uitjes groter worden valt de stengel vanzelf om en kunnen de uitjes in de aarde wortelen.
De courgetteplant en (volgende foto) de pompoenplant staan inmiddels ook in de tuin. Met voldoende water geven zullen ze wel hard gaan groeien.
Als laatste nog wat overzichtsfoto’s met prachtige bloemen waar ik thuis inmiddels ook van kan genieten.
                |