Categorie archieven: Blog

Bijna elke dag een berichtje over de vorderingen van mijn (volks)tuin

Grond ontginnen

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

Ik voel me soms net een ontdekkingsreiziger in mijn tuin. Er zijn stukken waar de grond nog ontgonnen moet worden. Met name de linkervoorhoek zit vol met stenen, uit elkaar gevallen plastic, tegels (maar dan wel 10-20 cm onder de aarde), gruis en halfvergane palen. Waar het allemaal vandaan komt is mij een raadsel. Het lijkt me dat de vorige huurder ook graag groente verbouwde en geen stenen kweekte. Zou het de reden zijn waarom hij de kist linksvoor in de tuin had staan? Of zou er zoveel puin liggen omdat daar een kist stond zonder bodem? Ik zal het nooit weten. In ieder geval wil ik het er niet hebben en dus ben ik druk bezig om de aarde daar klaar te maken voor beplanting. Vorige week heb ik een vierkante meter vrijgemaakt en daarbij een bak vol stenen verzameld. Balken, metalen staven en gruis mag binnenkort allemaal naar de stort, maar de stenen wil ik gebruiken voor mijn ‘rotsrandje’. Met dit tempo zal het niet lang duren voor ik de hele voorkant kan leggen. En dan stond er ook nog een maggiplant, nummer 3 in de tuin. Eentje lijkt me wel genoeg, dus deze kon eruit. De wortels zitten flink diep en samen met de balken komt de oude bloempot zo wel vol.

Het is een flinke klus, maar het geeft me zeer veel voldoening als ik weer een stukje tuin in gebruik kan nemen, in de wetenschap dat mijn groente niet op een vuilnisbelt groeit, of vlak boven de dikke wortels van de maggiplant, maar gewoon, op redelijke grond. Dit keer heb ik plaats kunnen maken voor tomatenplanten. Ze kunnen mooi gaan groeien terwijl ik stukje bij beetje de rest van de voortuin ga ontginnen.

Schapen

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

In mijn nieuwe woonplaats kom ik wat meer onder de dieren. Koeien, paarden, schapen, ze staan hier volop. En met de schapen komen er natuurlijk ook lammetjes. Juist die geven het ultieme buitenlevengevoel vind ik altijd. Waar kalfjes tegenwoordig het hele jaar door geboren worden, komen de lammetjes nog steeds in de lente. Het eerste lammetje zien, het horen mekkeren… Ik vind het een van de mooiste geluiden die er zijn.

Laatst fietste ik naar mijn tuin en dan fiets ik een stuk langs de weilanden. Ik zag een schaap lopen en dacht: Er klopt iets niet. Het liep rustig voor me uit over de weg. Ai… ontsnapt. Het leek me handig die even terug te sturen naar zijn weiland dus ik liep naar het hek toe. Nóg een schaap. Van schrik sprong het bij me vandaan, ook de weg op. Het zag er niet naar uit dat de schapen me zouden volgen en het hek openzetten zonder de schapen bij me, zou alleen maar voor nog meer ontsnapte schapen zorgen.

Ik besloot bij een bewoner aan te bellen om te vragen of ze de eigenaar van de schapen kende. Tsja… ze wist in welke auto hij reed maar zijn telefoonnummer had ze nog altijd niet. Maar gelukkig liep ze met me mee en konden we samen op de schapen af. De beesten waren op zoek naar groener gras en gingen bij de buren buurten. Een hek stond in de weg en dat leek me de uitgelezen kans om ze terug te drijven. Helaas, ze wurmden zich onder een hek door en stormden het speelveld op. Grazen of voetballen, wat ze van plan waren weten we niet. Maar het grote hek van het stuk gras kon dicht en dat leek ons de beste oplossing.

Ik ben benieuwd of er nog iemand met ze een balletje getrapt heeft.

Aardappels rooien

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

Vorige week ben ik aan het aardappels rooien geweest. Jaja, in mei, ik zal zeker de eerste zijn van het complex. Ik kwam geweldig grote aardappels tegen, zulke waarvan je aan één al genoeg hebt voor je maaltijd. Ik vind het dan ook heel bijzonder dat ik zulke dikkerds vorig jaar bij het oogsten niet tegengekomen ben. Je kúnt ze eenvoudigweg niet over het hoofd zien. Blijkbaar wel. Vorig jaar heb ik genoeg aardappels in de grond laten zitten om nog een maand van te kunnen eten. Aardappels rooien is niet mijn sterkste kant.

Dit jaar ga ik maar verder met rooien, al gaan de piepers nu wel bij het afval. Overal komen namelijk aardappelplanten op, het onkruid is er niks bij. Van sommige stukken wist ik dat er nog wat in moest zitten. Vorig jaar was ik druk bezig met het rooien en tegelijkertijd probeerde ik de wortels van de pispotjes uit de aarde te vissen. Op den duur was ik de draad kwijt en wist ik niet meer waar ik precies gebleven was. Als er dan óók nog eens twee weken voorbij gaan voor je weer verder kunt… Nou ja, vandaar dus.

Inmiddels is er weer heel wat gerooid en hopelijk blijven de aardappelplanten nu weg. De phacelia die overal opkwam moet ook steeds meer terrein inleveren. Zolang ik er niks voor in de plek zetten kan mag het blijven staan voor de bijen. Ze maken er druk gebruik van. De rest wordt gerooid, klein gemaakt en over de tuin verspreid. En dan is een stukje tuin heel snel netjes te maken. Wat dat betreft heb ik liever wat teveel phacelia dan aardappels 😉

Een beetje meer roze

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

De pioenroos heeft de verhuizing goed doorstaan en is inmiddels op zijn hoogtepunt. Met dat warme weer gaat het natuurlijk wel héél snel. Terwijl ik dit stukje typ regent het buiten flink, van de open bloemen zal er morgen wel weinig over zijn. Maar gelukkig, er staat er hier binnen nog eentje in een vaasje.

Bij de pioenroos twijfel ik altijd of ik wat knoppen zal afsnijden. Het probleem is namelijk dat er meerdere knoppen aan één steel zitten en dat de onderste knoppen doorgaans nog lang niet zo groot zijn als de bovenste. Echter, als ik alleen de bovenste knop wil meenemen heb ik maar een steeltje van zo’n 7 cm en dat is wel weer erg kort voor zo’n grote bloem. Meestal wacht ik dus maar af tot er een knop opengaat die een steel voor zich alleen heeft, of tot de bovenste knoppen zijn uitgebloeid en de onderste aan de beurt zijn. En verder geniet ik ervan als ik op de tuin ben. Want o, wat zijn pioenrozen toch mooie bloemen zeg! Zo’n klein knopje dat uitloopt tot een reusachtige bloem, ik sta er elk jaar weer versteld van.

Een bijzondere koolplant

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

De koolplanten staan in de tuin. Het heeft even geduurd, sommige begonnen al te verkleuren omdat hun potje te klein was, maar inmiddels staan ze allemaal in de volle grond. Netjes onder een net dat beschermd tegen vogels en vlinders. Alleen de slakken trekken zich nergens wat van aan, maar tot nu toe zijn ze op afstand gebleven. Met het vochtige weer van vanavond zal dat wel snel gebeurd zijn dus het blijft opletten.

Dit jaar heb ik paarse bloemkool gezaaid. Dat leek ons wel eens leuk, wat anders dan normaal. Én iets wat je niet in de gangbare supermarkt kunt kopen. Of ze lekker zijn? Geen idee, dat weten we pas als we er een half seizoen voor hebben gezorgd 😉 Ik vermoed dat de smaak weinig anders zal zijn dan de witte bloemkool, maar zeker weten doe ik het niet.

Verder staat er spitskool en rode kool onder het net. Het zijn, op de tomaten na, de enige soorten die ik voor het trouwen gezaaid heb. En zowaar hebben ze alle drukte (en verminderde aandacht voor de plantjes) goed doorstaan. Alleen één bloemkoolplantje vertoont wat rare trekjes. Ik heb het nog nooit eerder gezien en ben benieuwd of jullie het kennen. Er is namelijk één blad dat helemaal rond gegroeid is. Geen plat blad maar een kelkje. Het ziet er bijzonder uit. Jammer dat je zoiets niet kunt bewaren. Maar met een foto op mijn blog blijft het toch een beetje bewaard.

Tomatenplantjes

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

Er komt steeds meer ruimte in de tuin voor de thuis opgekweekte planten. Met name de tomatenplanten groeien hun potje uit en verlangen naar de volle grond. Met het mooie weer ben ik regelmatig op de tuin te vinden en elke keer gaan er een paar mee in de fietstas. En zo begint het balkon al wat leger te worden en de tuin groener.

Waar de tomatenplanten rijp zijn voor de tuin, moeten andere soorten nog gezaaid worden. Ach, alles gaat wat later dit jaar en dan blijkt het ook wel goed te komen. Door het warme weer halen de laat gezaaide planten de vroeg gezaaide soms bijna weer in. Maar zover is het nu nog niet. In de kweekbak komen de kiemblaadjes tevoorschijn van de boontjes, pompoenen, courgette, zinnia en basilicum. De sla is een koude kiemer en die wil niet zo goed met dit weer. Ach, als de bak verder leeg is kan ik het altijd nog even in de koelkast zetten. En het lijkt me een goed idee om weer één van de slakroppen te laten bloeien en zaaien, het bevalt me goed, die prachtige kroppen sla.

Worteldoek ingraven

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

In mijn vorige tuin kwam ik er na een paar jaar achter dat de frambozenstruik behoorlijk kan woekeren. Toen was het echter al te laat en kwam de struik al meters vanaf de struik weer uit de grond opzetten. Ik heb toen worteldoek verticaal ingegraven om te voorkomen dat ik het hele jaar bezig zou zijn de frambozentakken uit te trekken.

Toen ik in deze tuin bij de buurvrouw een frambozenstruik zag staan w as ik dan ook meteen alert. Mijn eerste plan was om mijn eigen framboos dan ook maar in dezelfde hoek te zetten. Maar bij nader inzien pak ik het liever anders aan. Net als in mijn oude tuin ben ik bezig worteldoek verticaal in te graven. Nu er nog niet zoveel in de tuin staat is dat nog goed te doen. Ondertussen kan ik bij het graven de aarde vrijmaken van de wortels van pispotjes. Mijn eigen framboos komt in een houten kist met worteldoek eronder.

Het verticaal ingraven van het worteldoek is een hele klus en bepaald niet mijn favoriete bezigheid. Maar inmiddels zit het belangrijkste in de grond. Het liefst trek ik het doek door tot achter de composthoop langs. Maar dat zijn plannen voor later. Voorlopig kan ik weer even verder.

Aanpoten

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

Het is momenteel flink aanpoten in de tuin. Paadjes leggen, pispotjes en heermoes zorgvuldig uitgraven, zaaien, stellages bouwen, worteldoek ingraven en  dan zijn er nog de dingen die altijd doorgaan zoals het onkruid bijhouden en water geven. De laatste twee weken heb ik hard gewerkt in de tuin en dat begint zijn vruchten af te werpen. Vandaag een inhaalslag op mijn blog.

Vorig jaar heeft er een krop sla gebloeid en zichzelf uitgezaaid. Tot mijn grote verbazing hebben de slaplantjes de strenge vorst overleefd en staan er nu heel wat prachtige kroppen sla in de tuin. De kern is boterzacht en knapperig, de perfecte krop! We smullen er al enige tijd van. Bij het tuincentrum heb ik nog wat voorgezaaide sla gekocht om over een maand ook sla uit de tuin te kunnen eten. Er omheen heb ik kapucijners gezaaid en die komen inmiddels al op.

De wortels die ik heb gezaaid in maart zijn voor een groot deel goed opgekomen. Met al die bezoekjes aan de tuin krijgen ze ook regelmatig water. Het wortelloof ziet er prachtig frisgroen uit, dat belooft wat.

Verder heb ik rode bieten gezaaid, andijvieplantjes geplant, prei gezaaid en doperwten. Die laatste doen het niet zo goed, maar die lading was dan ook van vóór het trouwen. Inmiddels heb ik thuis alweer nieuwe plantjes staan. Verder heb ik rijsdoperwten voor geweekt en gezaaid.

Naast het zaaien en planten probeer ik om elke keer weer wat extra grond onkruidvrij te maken. De gedane stukken onkruidvrij houden is een stuk sneller dan de nieuwe stukken. Achterin zit nog een heel stuk waar veelvuldig pispotjes groeien. Deze moeten er met complete wortel uit, anders komen ze net zo snel weer terug. Dan gaat het onkruid verwijderen niet zo snel, maar ik weet: nu grondig werken bespaart me in de toekomst een heleboel tijd. En daar doe ik het voor.

En zo krijgt de tuin steeds meer vorm. Elke keer komt er weer een stukje bij dat ‘af’ is. Het geeft véél voldoening en is het harde werken zéker waard.

 

Jong leven

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

Op mijn fietstochtje naar de tuin kom ik langs allemaal plekjes met jong leven. Vroeg in het voorjaar zag ik steeds meer lammetjes verschijnen, wit en bruin. Een zwaan zit druk te broeden en doet voorbijgangers regelmatig even stilstaan. Bij het water halen voor de tuin, uit de sloot, sprong er haastig een moedereend met drie kleintjes van de wal af. Op nog geen meter afstand zwommen ze haastig naar een veiliger plekje. En tussen het hoge gras en riet langs de slootwal kan ik soms net een lichte moedereend ontwaren met donzige gele kuikentjes. Inmiddels zijn ze al drie keer zo groot en heb ik ze gefotografeerd. En zo ontdekte ik dat er één vreemde eend in de bijt zit. Of zijn er drie bijzondere eendjes? 

Na de bloei

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

Afgelopen winter zijn er twee fruitbomen verhuisd van mijn oude tuin naar mijn nieuwe tuin. Met het begin van het voorjaar kon ik al zien dat ze goed aangeslagen waren. Overal gingen groene knoppen open en kwamen er weer nieuwe blaadjes tevoorschijn. Beide bomen hebben gebloeid en inmiddels is ook daar het resultaat van zichtbaar. Talloze mini-vruchtjes hangen er aan de takken. Er zal nog heel wat af vallen, met name in juni komt er nog een rui. Maar duidelijk is dat er potentie in de bomen zit en dat de verhuizing goed gegaan is. Op de foto’s zien jullie links de pruimenboom en rechts de appelboom.