Gisteravond kon ik weer eens compleet uit eigen tuin eten: rode kool met aardappeltjes uit de oven. Alle kleine aardappeltjes houd ik al bij het rooien apart. Tenslotte zijn ze minder lang houdbaar, vallen ze door de kieren van de aardappelkist én zijn ze heel handig om in de oven klaar te maken. Ik hoef ze niet te schillen, slechts even schoon te maken met een borsteltje, en doe ze met wat olie en rozemarijn in de oven. De rode kool is een stuk bewerkelijker, maar als het eenmaal fijn geraspt is, is het meeste gedaan. En binnenkort kan ik er nog wel eens van eten, dan is het heerlijk alleen een kwestie van opwarmen 🙂
Categorie archieven: Blog
Nieuwe aanwinst
Er zijn twee soorten fruit die ik nog vind ontbreken in mijn tuin. Het zouden natuurlijk veel meer soorten kunnen zijn, maar deze twee soorten wil ik er nog graag bij. De ene is een pruimenboom(pje) en de andere is een kruisbessenstruik. Inmiddels is de pruimenboom al heel dichtbij de tuin. Het staat namelijk al op mijn balkon. Het is net zo klein als de mini-appelboom die al in mijn tuin staat en die het tot mijn verbazing heel goed doet. In dat geval kan er ook wel een mini-pruimenboom bij. Om precies te zijn een Prunus domestica Victoria, een soort met lichtgekleurde pruimen. Ik ben benieuwd hoe ze zullen smaken. Maar daarvoor zal ik op zijn minst nog bijna een jaar geduld moeten hebben.
Uw bestelling is gearriveerd
Na het schrijven van verschillende blogberichten over groenbemesters werd het hoog tijd om zelf eens wat zaden van deze nuttige plantjes aan te schaffen. En zo werd er deze week een mooi pakketje bij mij bezorgd met twee kilo zaad van Winterrogge, een halve kilo van zoete gele Lupine, een klein zakje Phacelia (bijenvoer) en een klein zakje Borage (komkommerkruid), voorlopig kan ik wel weer vooruit!
De Phacelia is tot nu toe mijn favoriete groenbemester maar ik wil ook wel eens wat anders, vandaar dat ik nog wat andere heb besteld. Lupinen vind ik al van jongs af aan mooie planten maar ze werden bij mij altijd opgegeten door de slakken. Dat er mensen zijn die prachtig bloeiende lupines in de tuin hebben staan verwonderd mij meestal, het is hen wél gelukt! En dan geniet ik maar met hun mee van die prachtige bloemen.
Borage, beter bekend als komkommerkruid, is een leuk, lief uitziend plantje dat niet alleen goed is voor de grond als groenbemester maar dat ook nog eens helemaal eetbaar is. En ook de bijen zijn er gek op. Wat wil je nog meer?
Nou, het liefst een groenbemester die ik nog in september of oktober kan zaaien want dan komen de meeste van mijn tuinvakken leeg te staan. En daarom heb ik zoveel Winterrogge besteld. Alles wat in september nog niet met een andere groenbemester is ingezaaid krijgt een flinke dosis zaad van de Winterrogge. De rogge wortelt diep wat bij de dikke kleigrond waaruit mijn tuin bestaat een groot voordeel is. Dat scheelt weer spitten! En wie weet lukt het mij dan een keer om wortels te telen want dat is me tot nu toe nog niet gelukt.
Aardappels rooien
Vandaag heb ik weer aardappels gerooid. Er zijn nog maar een paar planten over maar deze hebben nog groene bladeren dus die laat ik nog even zitten. De oogst van de late aardappels valt nogal tegen, van het veldje van vandaag vult nog geen bodem van een aardappelkratje. Jammer! De droge periode in het voorjaar zou best wel eens de oorzaak kunnen zijn. Ik heb de aardappels vrijwel geen water gegeven en hoewel sommige soorten daar prima tegen kunnen lijkt deze daar onder te lijden.
Terwijl ik hard aan het werk was liep er om mij heen iemand met een camera dus mijn geploeter staat deze keer op de foto. 
Herfst
Volgens de kalender is het herfst. Gezien de regen wil ik dat ook wel geloven. Maar eigenlijk wil ik nog niet helemaal afscheid nemen van de zomer met het lekkere tuinieren. Gelukkig, er is ook nu nog van alles te doen in de tuin! Prei, boerenkool, veldsla en winterpostelein komen nu aan de beurt. De eerste twee staan al tijden in de tuin, de laatste twee zijn pas net gezaaid. Een deel van de aardappels moet nog gerooid worden. En waar de meeste tuinders hun grond leeghalen en kaal laten in de winter, laat ik het liefst zoveel mogelijk op de aarde liggen. Terwijl ik in de winter een beetje thuis zit te puzzelen gaat in mijn tuin het werk door. Ontelbare wormen en slakken verwerken al dat tuinafval tot voedsel voor de aarde of trekken het door de grond en zorgen voor luchtigheid. Het ziet er misschien minder netjes en opgeruimd uit, maar het is wel beter voor de grond. En daar profiteer ik graag weer van.
Naast de groenten die ik voor de winter heb gezaaid heb ik dit jaar ook wat om te drogen; droogbonen. De eersten heb ik al geplukt en zijn inmiddels al aardig droog. Binnenkort nog een etmaal in de vriezer, nog eens drogen en dan kan ik gaan doppen.
Voor de bloemen in de zomer heb ik ook een herfstvariant: de lampionnetjes van de lampionplant. Toen ik laatst één tak eens goed bekeek telde ik daar 30 lampionnetjes aan. Ze zijn nog lang niet allemaal oranje, er zitten zelfs nog bloemen in, maar de donkerste heb ik voor de zekerheid maar binnen gehaald. Die kunnen niet meer verrotten. Bovendien: misschien helpt het om in de herfststemming te komen.
Cocon-dag
Ik kan zo langzamerhand bijna wel spreken van een rupsenblog met al die rupsenverhaaltjes. Aan rupsen valt in ieder geval genoeg aan te beleven. Wat wil je ook met een bak met minstens 35 rupsen, daar beweegt altijd wel íets. Vandaag was het overduidelijke een gunstige dag om een cocon te spinnen, in één dag heb ik er tien zien verschijnen. En dat terwijl ik nét weer nieuw blad voor ze had meegebracht, lekkere sappige boerenkool in plaats van de ietwat taaie rode kool. De meeste hebben er niet meer van kunnen genieten en zullen het tot hun vlinderschap moeten doen met de nasmaak van de rode kool. Een enkeling kwam weer in beweging na een dagje stilzitten om er toch nog even van te kunnen smikkelen.
Hoewel ik het ontzettend leuk vind om zoveel rupsen als huisdieren te hebben, heeft het ook wel zo zijn nadelen. De bak moet tenslotte niet luchtdicht zijn maar dat betekent wel dat er zo langzamerhand steeds meer nare luchtjes van de bak naar buiten komen. Wat kunnen die beestjes veel poepen zeg! En met de kleine rupsjes die er nog tussendoor scharrelen is het lastig om de bak schoon te maken. Misschien was een stukje krant of keukenrol op de bodem nog niet zo’n gek idee geweest… Maar dat is achteraf. Alvast weer wat wijsheid voor volgend jaar. Want veel nieuwe rupsen verwacht ik dit jaar niet meer. Er staat nog één rode kool in mijn tuin en míjn boerenkool hebben ze nog niet ontdekt. Ik zie het zelf ook regelmatig over het hoofd moet ik zeggen, ze staan wat in een hoekje. Ze groeien lekker door en worden zichtbaar als ik mijn tomatenplanten en bonenplanten heb gerooid. Tot die tijd zullen tuinders mij nog wel blijven vragen of ik niet nog wat boerenkoolplantjes van ze wil 😉
Bleekselderij
Vandaag was het heerlijk weer om te tuinieren én ik had er de tijd voor. Wat wil ik nog meer?! Ik heb er volop van genoten en kreeg zelfs al de opmerking dat ik vandaag toch zo lang bezig was in de tuin. Het was dan ook wel een beetje laat toen ik weer richting huis ging, maar goed, het is tenslotte ook niet meer elke dag zulk mooi weer.
Ik had wat dingen in gedachten om te doen maar ik geloof niet dat ik daarmee bezig ben geweest. Het was een heerlijke ‘kijk-eens-om-mij-heen’-tuindag. En dan is er altijd genoeg te doen en doe ik precies waar ik op dat moment zin in heb. Zo heb ik een hele berg takken kaal gemaakt, ze liggen inmiddels klaar voor een hekje. De rozenstruik is haar dode knoppen en lelijke blaadjes weer kwijt, de frambozen zijn per direct opgegeten en de Japanse wijnbes is weer een beetje in de goede richting gebogen.
Verder heb ik de bleekselderij bevrijd uit de lange armen van de courgetteplant. Ik denk niet dat ze nog erg veel zonlicht kregen op dat plekje… Aangezien ze ook op den duur aangeaard moesten worden heb ik ze maar verplaatst naar een prachtig leeg vak en ze meteen diep in de grond geplant.
Met daarbij nog koffiedrinken, praatje maken, onkruid verwijderen, oogsten en bloemen plukken is de middag omgevlogen.
Koolwitje komt uit zijn cocon
Zoals beloofd de foto’s van het koolwitje dat uit de cocon is gekomen. (Als je het nog niet hebt gedaan lees dan het verhaal erbij in het blogbericht Nieuw leven III)
Nieuw leven III
Misschien heeft een aantal lezers zich al afgevraagd hoe het is afgelopen met de vlinder die bíjna uit de cocon kwam. De avond dat ik daarover helemaal enthousiast was en de hele avond niet veel meer heb gedaan dan in de buurt van de cocon rondhangen zat de vlinder nog in zijn cocon tegen de tijd dat ik naar bed ging. Ik heb nog overwogen de bak naast mijn bed neer te zetten maar ik verwachtte niet dat de vlinder genoeg herrie zou maken om mij te wekken als het uit de cocon zou kruipen. Sterker nog, het is maar de vraag of je überhaupt iets hoort.
De volgende ochtend was de cocon nog steeds hermetisch gesloten. Wél veranderd! Opeens was het lijfje nog duidelijker zichtbaar door de donkere kleur die door de cocon schemerde. Het kon echt niet lang meer duren!
En toch… De bak stond voor mijn neus terwijl ik zat te eten maar een mens kan zich moeilijk voortdurend op de cocon richten als er na 12 uur nog stééds vrijwel niets veranderd is. En zo keek ik op een zeker moment op en… verhip! De vlinder was er al uit! Alsnog het grote moment gemist! Het kon er nooit al lang uit zijn maar van in elkaar gekreukelde vleugels was niet direct sprake meer. Of misschien is een vlinder niet zo kreukelig als dat ik denk. In ieder geval was nog wel duidelijk te zien dat het zijn vleugels nog moest oppompen want die hingen er nog verfomfaaid bij. Gelukkig, toch niet alles gemist!
Ik heb de vlinder in alle rust laten bijkomen, ik vond het eigenlijk zelf ook te leuk om steeds even te kijken. Daardoor kon het gebeuren dat de vlinder op den duur de kamer ging verkennen… oeps! Aangezien ik jam aan het maken was probeerde ik het beestje te lokken met wat zoetigheid op een lepeltje. Dat mocht niet baten, het was meer geïnteresseerd in de vrije lucht achter het raam. Uiteindelijk heb ik het gelukkig voorzichtig in een kommetje van mijn handen kunnen vangen en buiten vrij kunnen laten. Dag vlinder!
Nog even over de ‘zogende rups’ en de ‘cocon-rups’: De coconrups bleek die ochtend gevlogen. Pas ’s avonds kwam ik hem tegen op zijn strooptocht door de keuken. Het was erg blij dat ik hem bij een koolplant bracht, het sprong nog net niet van mijn hand af.
De ‘zogende rups’ zit nog steeds op hetzelfde plekje. Maar de kleintjes zijn helemaal ingezwachteld. Wat dat nu weer moet voorstellen…?
Vandaag een lang verhaal, morgen de foto’s!
Heel veel fruit
Vandaag ben ik samen met mijn tuinmaatje de hele ochtend bezig geweest met jam maken. En dat werd hoog tijd want onderhand paste er nog weinig bij in de vriezer. De vriezer mist nu 11 (liter)bakjes vol aardbeien, frambozen, bramen en Japanse wijnbes, eindelijk weer ruimte!
Het hele huis rook naar zoet fruit en de halve keuken plakte zoals fruit 😉 Maar het is met zijn tweeën niet alleen gezelliger maar ook nog eens snel opgeruimd.
Voor het eerst kon ik eens een jamsoort maken met Japanse wijnbes als hoofdbestanddeel in plaats van een restje. Het is aardbei-Japanse wijnbes geworden en heeft de eerste smaaktest glorieus doorlopen!
Het resultaat? 30 potjes jam! Niet alleen aardbei-Japanse wijnbes, ook een soort van aardbei-framboos-Japanse wijnbes en (de meeste) aardbei-braam-framboos.
